Henk Knibbeler Natuurfotografie en Poëzie

Tied maakt graas 

Tied maakt graas


tied maakt graas 

en zon maakt heuj

in alle seizoenen

zei ze aan de tafel


waar de zondag begint

gezellig bij elkaar

de uren kapot gaan

aan turen en mimiek


zesentachtig is ze

alle wandelingen van

haar leven beschreven

velen al weggevallen


de jakkerende meute

trekt aan haar voorbij

geen aandacht, geen tijd

voor een versleten lijf


eten geurt naar zondag

aspergesoep en biefstuk

te groot, teveel, maar

zij doet mee, volgt nog


tot het bezoek, blinkend

en ruikend naar de parfum

aan de tafels schuift

thee met een koekje, stil


wachtend op het volgend uur

waarin je wel tien boeken

zou kunnen lezen, merels

door het glas heen zingen


tied maakt graas

en zon maakt heuj

mijn regels worden langer en langer

het bezoek korter en korter


Stuur e-mail mail_outline Huisraad en voorjaarswoede..   Week 15 

Huisraad en voorjaarswoede..   Week 15

Wat staat er allemaal op uw zolder thuis of hoe vol staat uw garage met spullen dat de auto er niet meer in kan en maar buiten blijft staan op de straat waar al bijna geen plaats meer is om te parkeren? Om nog niet te spreken van het aantal schoenen en kleren in uw garderobe die soms maar 1 keer zijn gedragen! Kijk eens om je heen thuis wat je niet meer gebruikt en wat mensen die niks hebben graag zouden willen hebben. Sterker nog, ze hebben het nodig, want hun kinderen lopen op kapotte schoentjes naar school en jurkjes die veel te groot zijn of de naad hangt eruit.

En u bent bij de Bijenkorf en koopt weer een dure jas voor de zomer, natuurlijk van Gucci, Armani of Trussardi. Thuis gekomen volgt een draai door de slaapkamer voor de spiegel en in de kledingkast schuift alles weer dichter op elkaar. En zo gaat het met alles, wij hebben overvloed aan luxe en plotseling slaat de de zogenaamde voorjaarsopruiming toe.

Plastic zakken worden gevuld met ongebruikte lingeriesetjes, de labels er nog aan en broeken die net te wijd zijn omdat u bent afgevallen. Daarbij de vele panty's en sjaaltjes, kortom uw investering van afgelopen jaar gaat naar het grof vuil toe of de stort! Ook wordt er veel in de natuur gestort, in sloten vind ik wasmachines en matrassen, vuilniszakken en drugsafval. Zelfs tenten staan verborgenj in de bossen met een hoop troep erbij en zo achtergelaten! 

2e handswinkeltjes draaien steeds beter, maar nog weinigen weten ze te vinden, dat is jammer. Ook in de winkels van het Leger des Heils kun je heel goed dat alles kwijt, mits fatsoenlijk behandeld en geen vieze of vuile onderbroeken! 

De moraal van mijn verhaal is; doe iets aan de overvloed, Nemand op straat roept u aan en zegt hé Madam die jas is uit de tijd of wat zie je eruit! Dus draag maar door en anders naar de goede adressen die ze wel bij de mensen krijgen die er nog veel plezier aan beleven en apentrots zijn als ze een spijkerbroek van een duur merk kunnen dragen..


Fijne zondag,


Henk. 

   

 


Stuur e-mail mail_outline Zomertijd  Week 14 

Zomertijd  Week 14

Zomertijd


Oh gij rood gekleurde bol

je gloed komt dwars door

een dikke mistbank heen

het uur is opgeschoven..


Bloemen schrikken, nu al?

zelfs Pinksterblommen

Klein hoefblad en Vogelmuur

wijzigen snel hun bloeitijden


Aardhommels nog slaapdronken

brommen een verward rondje

De rode bol word oranje en geel

warmt de dag van een nieuwe zomer  


Ben je al wakker of is deze zondag nog winters en lig je nog lekker tegen elkaar aan te luisteren naar vroege vogels? De Bosuilen hebben al jongen en ze wachten al een hele tijd op hun moeder met een dikke vette muis. Maar moeder Bosuil heeft moeite in het natte gras om daar de slapende bosmuizen wakker te krijgen, ze krast en roept, dat schrikt op.

Dit uur, dit onnozele uur, verschiet de hele natuur, het zal even wennen zijn om op te warmen, uit te sluipen en holletjes te verlaten. Eindelijk valt de eerste muis ten prooi aan de uil, haar jongen roepen het hele bos bij elkaar, dat wordt ruzie maken!  

De zon schtijnt weer, zijn wijzers staan inderdaad een uur vooruit, zou hij dan ook langer hebben geslapen? Hoe dan ook, wij mensen kunnen de lange zomeravonden weer tegemoet zien, terwijl de Heggenmussen volop vreemd gaan in de tuinen en het Winterkoninkje zijn wollen nestje bouwt achter de regenpijp.

Fijne laatste maartdag, morgen is het 1 april en maandag!



Henk.

Maaien en Klepelen  Week 13 

Maaien en Klepelen  Week 13

Nu het voorjaar met rasse schreden nadert en de flora zeker 2-3 weken eerder is dan vorig jaar, gaan soorten zoals wilde orchideeën ook eerder bloeien en is de agenda in veel natuurgidsen niet meer actueel! Liefhebbers die erop uit trekken met die informatie kunnen weleens bedrogen uitkomen, omdat planten bijna zijn uitgebloeid en dat is jammer! 

In het westen van Zeeuws-Vlaanderen kom ik al vanaf de jaren 70 samen met andere orchideeënkenners en liefhebbers kijken naar o.a de Bokkenorchis ( Hymmantoglossum hircinum) die er toen in aantallen van maximaal 12- 20 exemplaren voorkwam op een dijk middenin een polder. In diezelfde regio troffen wij toen zeer zeldzame soorten hybriden aan van de Rietorchis wat tot enige verbazing leidde! 

In 1987 trof ik samen met Karel Kreutz in een sloot langs de provinciale weg ter hoogte van Ijzendijke een hybridesoort van de Bijenorchis ( Ophrys apifera ssp. trollii ) aan. De Bijenorchis stond er gewoon langs de weg in de berm en aan de zuidkant van de sloten. In het boek van Karel Kreutz uit 1987 over de Nederlandse wilde orchideeën is dit ook beschreven. Er werd sporadisch gemaaid, voornamelijk de bermlaag langs de weg, maar de sloot was der mate schraal dat maaien overbodig was.

Daarna in de jaren die erop volgden werd er steeds meer gemaaid en werden de schuine kanten van de dijken tot op meer dan 2 meter hoogte gemaaid!! En altijd in de periode dat de planten in volle bloei stonden. Overleg met het Waterschap en Provincie leidde tot niets, men zou erop letten, maar er gebeurde niets, het werd alleen maar erger!

Afgelopen jaar 2018, dus een flink stuk later worden dijken en bermen gemaaid en geklepeld en kosten gespaard omdat men de geklepelde planten laat liggen waardoor de onderlaag stikt en de bodem dusdanig verrijkt ( eutrofiëring) dat orchideeën verdwijnen of verminkt nog een keer proberen te bloeien. Ook de Bokkenorchis is de klos geweest afgelopen jaren en natuurvereniging het Duumpje is vorig jaar een procedure begonnen tegen het waterschap om dit maaien en klepelen in betere banen te leiden of te stoppen/verleggen naar andere perioden als de planten hun zaad hebben gezet en zijn afgestorven.

Lees hieronder het relaas wat Omroep Zeeland publiceerde zonder enig resultaat te hebben bereikt na een gerechtelijke procedure. Zij er dan geen oplossingen te bedenken om het in betere banen te leiden? 

Ja hoor, kom met de belanghebbende partijen bij elkaar en maak een overzichtskaart van de kwetsbare plaatsen in Zeeland. Maak duidelijke borden met een opschrift dat over een zone tot hetvolgende bord niet gemaaid mag worden wegens de aanwezigheid van beschermde planten. 

Verhalen die je dan krijgt dat mensen de planten gaan uitsteken zijn fabels en komen incidenteel voor. Een goede voorlichtingscampagne en vooral openheid hierover zou hierbij kunnen helpen. De maaiers kun je voorlichten. zij weten niet beter en voeren hun taak gewoon uit. Ik sprak met verschillende maaiers in het veld en zij weten van niks, kennen de soorten niet en begrijpen onze zorgen. Doe iets in plaats van te kletsen, dan gebeurt er misschien iets en meld het maar op ons kantoor hoorde ik dan..              

We zullen zien dit jaar hoe de statistieken zich gaan verhouden tot vorige jaren. Lees het artikel hieronder en dit zal echt niet de laatste column zijn dat ik dit item aanroer. Meld nieuwe vondsten bij Floron of Waarneming.nl zodat de kaat geactualiseerd blijft.

Beschermde orchidee weggemaaid op dijk, natuurvereniging doet aangifte 

Natuurvereniging 't Duumpje wil dat er opgetreden wordt tegen Waterschap Scheldestromen. 't Duumpje vindt dat het waterschap schuldig is aan het vernielen van beschermde planten op een boomdijk bij Sint Kruis. Daar werden de afgelopen jaren tot twee keer toe tientallen bokkenorchissen weggemaaid. De orchidee staat op de Rode Lijst met beschermde dieren en planten. 't Duumpje deed daarom aangifte bij de Regionale UItvoeringsdienst.

De RUD concludeerde dat een onderaannemer schuldig was en het waterschap vrijuit gaat. De natuurvereniging neemt hier geen genoegen mee omdat het maaien onder verantwoordelijkheid van het waterschap gebeurde en heeft protest aangetekend tegen de beslissing van de RUD. Wel is er gelijk een strafzaak aangespannen tegen de onderaannemer die de orchideeën heeft weggemaaid

Het bladerrozet van de beschermde bokkenorchis. De plant bloeit vanaf het voorjaar. ( zie in de rubriek planten foto's van de Bokkenorchis).

Dat de bloemen niet één keer maar twee jaar achter elkaar werden vernield, was voor 't Duumpje reden om aangifte te doen. "Het was de druppel die de emmer deed overlopen. We zijn al jaren in discussie met het waterschap over het maaibeleid, ze hebben weinig aandacht voor biodiversiteit", zegt voorzitter Jo Timmers van 't Duumpje.

Klepelmaaien

"De schuld wordt nu neergelegd bij de onderaannemer. Maar het waterschap heeft hierin ook een verantwoordelijkheid, Ze zouden het goede voorbeeld moeten geven. En er op toe moeten zien dat het maaien goed gebeurt, zeker als het gaat om bedreigde soorten. Maar ze hebben weinig oog voor flora en fauna. We pleiten al heel lang voor een ander maaibeleid, we zijn tegen dat klepelen, waarbij het maaisel blijft liggen. Daardoor verstikken veel planten. Maar klepelen is goedkoper dan maaien en afvoeren."

Vaak wordt maaisel niet afgevoerd. Dit zorgt voor een verstikkende laag die nadelig is voor veel planten. (foto: Omroep Zeeland)

De aangifte is ook ondertekend door de Zeeuwse afdeling van FLORON, die wilde planten onderzoekt en beschermt. Woordvoerder Justus van den Berg: "Formeel is degene die het doet aansprakelijk. Maar de chauffeurs die maaien hebben vaak geen verstand van planten of lokale kennis. Ze moeten meters maken. Een veldgids meegeven is niet genoeg, het waterschap moet hier een meer sturende rol in hebben. Zeggen waar die planten staan en hoe men moet handelen."

Het waterschap wil niet reageren op de kwestie.


Foto polder bij Sint Kruis, Henk Knibbeler 2018

Stuur e-mail mail_outline Padden en Salamanders op trek.   Week 12 

Padden en Salamanders op trek.   Week 12


Zoals ieder voorjaar in deze maand spreken mensen mij aan of bellen dat er op wegen en paden zoveel padden en salamanders worden doodgereden. Als ik dan ga kijken is dat triest om te zien dat er tientallen amfibieën zijn geplet en dat op de paaltjes langs de weg de opruimers al zitten te kijken voor een lekker hapje.

Kraaien en eksters zijn wat dat betreft wel de koplopers en op zich is dat ook goed, want het is geen vrolijk gezicht als je al die dode dieren op een weg ziet liggen. Nu worden er gelukkig door natuurverenigingen en werkgroepen preventieve maatregelen genomen door langs trekroutes die bekend zijn een afscherming te plaatsen met aan de boszijde of veldzijde om de zoveel meter een emmer te plaatsen waar de amfibieën in vallen. Men zet de dieren dan verder in het gebied weer uit in de poelen.

Ravon, www.ravon.nl, de landelijke reptielenvereniging verzamelt gegevens van trekkende padden en salamanders, amfibieën en vissen. Daar kun je vondsten melden en ook meetellen als je een poel kent met veel salamanders en niet weet welke het zijn. Of de padden die in amplex ( aan elkaar gehecht mannetje en vrouwtje voor de voortplanting ) de wegen oversteken of fietspaden en worden doodgereden.

De natuur kan dus zeker wel wat hulp gebruiken en de soorten worden op deze manier beter in stand gehouden. De verkeersintensiteit neemt ook steeds meer toe, dus echt rustige landweggetjes worden ook steeds zeldzamer.

Een mooi gebied om amfibieën te spotten is te vinden onder Heikant wat van Evides is, de Wilde Landen en de bossen van Sint Jansteen. Daar liggen diverse poelen en plassen verspreid in het gebied en als het zonnetje weer wat meer wil gaan schijnen zitten de dieren graag te zonnen op een boomstam of tak in het water en salamanders liggen graag op de kantjes te zonnen.

In dat gebied komt de zeldzame Rugstreeppad voor en door het Zeeuws landschap die het gebied beheert zijn nieuwe poelen aangelegd voor deze dieren en ze gedijen er goed.

Dus ik zou zeggen, het zonneke komt weer en trek erop uit, ga eens kijken of luisteren als de avonden wat langer licht zijn en het warmer is, dan laat met name de Rugstreeppad zich goed horen.

Fijne week en de zon komt er meer aan, dus geniet!

Henk.


foto jonge rugstreeppad wilde landen 2018, hk.

Stuur e-mail mail_outline Maart roert zijn staart.. Week 11 

Maart roert zijn staart.. Week 11

Op weg van Hulst naar Kloosterzande deze week tekende zich aan de horizon een gitzwarte lucht af. Als fotograaf hou je van zwart, vooral de contrasten met licht en de kleuren van lichtgrijs tot dat diepzwarte beroeren mij altijd.

De zon deed er een schepje bovenop en maakte er een waar feest van door de bundels licht te projecteren op die aanstormende lucht en maartse bui. Bloeiende Sleedoorn op de zuidkant van de Margaretsedijk deed mij denken aan de bruidskleden van de bloeiende Krentenstruiken die nog iets later zullen verschijnen, maar veel meer op de zandgronden dan hier in de klei! Ik schreef alweer een gedicht in mijn brein, sloeg het op en niet veel later stortte de regen naar beneden. 

Nog geen 10 minuten later was het hemelsblauw met vlagen en waaiers van de oude bui er achteraan. Uitbundig gaven de Sleedoornstruiken een show weg van witte bloesems die zijn weerga niet kende.

Maart roert zijn staart en het klopt ook, hoe raak zijn die oude gezegden nog steeds en daarin merk ik nog weinig van de klimaatveranderingen. Alles is nog hetzelfde zoals het 50 jaar geleden was en de Enkhuizer almanak heeft gelijk als ik hem later thuis nog eens raadpleeg.


Witte vrouw


Er liep een vrouw langs de weg

zij had bijna wit haar, gracieus

de zwarte wolk achter haar naderend

maakte een liefde los, haar handen


zwaaide en wenkte naar boven, toen

ze omkeek toverde het licht haar gulle lach

tevoorschijn, waar had ik haar eerder gezien?

langzaam verdween haar silhouet in een schim..



Mooie zondag met maartse buien, veel liefde en wind..



Henk  

   

 


Stuur e-mail mail_outline Getrompetter in de lucht.. Week 10 

Getrompetter in de lucht.. Week 10 Donderdagmorgen werd ik wakker door een trompetachtig geluid in de verte en wist meteen dat het raak was die dag.

Aangezien ik mij niet zo vlug kan bewegen en verplaatsen naar de achtertuin werd het toch een risicovolle sprint en buiten gekomen werd het geluid steeds luider, maar ik zag nog niets hoog in de lucht. Niet ver van Kloosterzande ligt het natuurreservaat de Putting en daar fourageren in het voorjaar veel doortrekkers op weg naar het noorden om even op adem te komen.

Maar hoe kwam ik daar nu zo snel,met de fiets ? Toch maar even mijn buurman gevraagd of hij wat tijd had om met mij naar de Putting te rijden en dat was geen enkel probleem, hij was nieuwsgierig naar wat ik hem wilde laten zien. Kijkers en camera mee..

Er loopt maar een stukje verharde weg door het gebied of op de dijk waar je een prachtig gezicht hebt op het gebied. Bij het informatiepaneel even verder stapte we uit. Het leek wel of er een fanfare boven ons optrad, meer dan 100 Kraanvogels streken neer op de natte weilanden. En achter ons hoorden we er nog meer komen! Wat een geluk en Fred keek zijn ogen uit, hoe wist jij dat vroeg hij?

Nou, in de deze tijd trekken de Kraanvogels vanuit het zuiden naar Noorwegen, Zweden en Finland om daar te gaan broeden. Een kleine groep blijft in ons land hangen, in de Grote peel en in het Fochteloërveen. Meestal trekken ze langs de oostkant van ons land via Limburg en op de grens, maar ook hier in het Zuid-Westen zie we ze de laatste jaren.

Heel parmantig en statig lopen de vogels door elkaar. Hun grijze verenpak en de wapperende staartstruis zijn kenmerkenkend voor deze prachtig vogel. Meestal blijven ze een dag of nog korter hangen en gaan bij voorkeur tegen de avond op de vleugels.

Ook Grutto's kwamen in kleine groepjes aanvliegen en ja hoor de Kluut is er ook weer. Het mooie van dit gebied is dat je vanaf het weggetje alle kunt waarnemen. Na het weggetje loopt een eeuwenoud paadje het gebied in richting Kloosterzande en je komt op een gegeven moment bij een breed vogelscherm uit waar je heel goed de watervogels kunt waarnemen.

De lente is echt begonnen, het Klein hoefblad staat uitbundig te bloeien in de slootkant en ook het Speenkruid kleurt de slootranden geel. Opeens gaat een groep met Smienten op de vleugels, die er nog zijn, want deze eend trekt in februari als weer weg naar het noorden! De Kraanvogels storen zich nergens aan en laten zich goed bekijken. De camera draait overuren. Op een weidepaal zien we een Slechtvalk zitten en dat was de veroorzaker van de opvliegende Smienten. Kennenlijk kon hij er geen slaan, maar dat is een kwestie van tijd, er zijn nu zoveel vogels en dus prooien voor hem.

We genieten van het prachtige weer, het is warm in de zon en praten over het feit dat we zoveel geluk hebben en geel last hebben van alle drukte en lawaai, gehaast en stress die zoveel mensen thans meemaken. Hier vinden we rust, heelt de natuur en raakt het je ermoties als je zoveel moois te horen krijgt en te zien.

Dan gaan er een paar Kraanvogels op de vleugels en snel achter elkaar gaat de gehele vloot de lucht in, luid trompetterend met een gracieuze vleugelslag richting Westerschelde. In een mum van tijd zitten ze hoog in de lucht en wij nog steeds op het bankje.

Fred is blij dat ik hem heb gevraagd en wist niet dat dit zo dicht bij zijn dorp te zien was. Hij gaar er meer naartoe, ook voor de steltlopers, wanr het feest moet nog maar beginnen, De zomerlentedagen zijn een kadootje geweest, het doet een beetje pijn als we het gebied verlaten, maar wel met een mooie herinnering.

Fijne zondag allemaal!

Henk

Stuur e-mail mail_outline Blauwe vingers en zorg.. Week 9 

Blauwe vingers en zorg.. Week 9 Na een maandenlange periode van stilte hier begin ik weer met de columns te schrijven. Op de eerste plaats aan jullie, mijn lezers en fotoliefhebbers, heel veel dank voor alle reacties, bloemen en kaarten, echt geweldig!

Nu de lente zich volop aandient en in de voortuin krokussen, narcissen, winterakonieten en sneeuwklokjes volop bloeien krijg ik de kriebels en wil erop uit met mijn camera. Maar dat gaat nog niet helaas. Voorlopig moet ik mij redden met de wandelstok en de rollator.

Toch blik ik even terug in deze eerste column op mijn verblijf in het academisch ziekenhuis te Gent. Meer dan 2 maanden heb ik daar gelegen en 3 operaties moeten ondergaan met de nodige onderzoeken en soms heel vervelende. Het team chirurgen heeft veel werk aan mij gehad en wat een betrokkenheid legden zij aan de dag, geweldig!

Maar ook het verplegend personeel, die jonge meiden en die oude humeurige tantes zeg ik maar die je soms commandeerden. Mijn buurman links van mij heeft zich dikwijls krom gelachen hoe ik die dames van repliek diende, dan kwam hij bijna niet meer bij. En er was natuur vlakbij, mijn kijker stond op het nachtkastje en ik hield bij wat ik zag in mijn logboek. Keek uit op de campus en de bossen in een villawijk. De Slechtvalk jaagde er op de duiven, er vlogen veel groepen ganzen voorbij, de Buizerden cirkelden hoog boven de velden en zelfs Raven bezochten de daken waar veel mos op ligt en voedsel te vinden was. Totaal 21 soorten vanuit je ziekbed waargenomen, toch niet slecht hè?

De verpleegsters waren zeer betrokken en vakkundig. Het aanleggen van infuses, bloedafnames en metingen gingen perfect. Er is gewoon ook veel gelachen want humor hield mij op de been en mijn buurman lag soms krom in zijn bed van het lachen als ik zo'n oude sjagrijnige tante van repliek had gediend, man man zei hij dan en wat heb ik een plezier met U.

Nou, plezier was maar deels hoor, alle onderzoeken waar ik echt bang voor was aan mijn hart en nieren waren niet prettig. De vele prikken en spuiten, een centraal infuus waar wel 4 of 5 zakken met vloeibare medicijnen aanhingen.

En alles wat ze gebruikten of deden met hun handen was in het blauw. Voor de hygiene en er werd wat aan dagelijks plastic afgevoerd, het milieu in of waar dan ook!

En nu het voorjaar alle ramen opent, mensen je vriendelijk toelachen als ik met mijn rollator een rondje wandel, merk ik hoe belangrijk je gezondheid is. Ik ben er nog lang niet, revalideer en heb de nodige hulp, maar het komt wel weer, hoop doet leven. De voortuin kleurt, het voorjaar basrt uit zijn voegen. Volgende week een thema wat meer bij mijn passie past, de natuur en oh ja, ik zou bijna vergeten dat ik al die tijd in het ziekenhuis dagelijks contact had via de mail, app of soms telefonisch met een totaal onbekende vrouw voor mij uit het hoge noorden. Zij leerde mij dat een Kievit ' Ljeppen ' heet en verder had ze groene vingers, sliep in de natuur en was toen ik eenmaal weer thuis was ook weer plosteling verdwenen, zo bijzonder ook.


Fijne mooie lantedag allemaal en trek erop uit als je kunt en tot volgende week weer.


Henk.

Stuur e-mail mail_outline De jaren zestig..  Week 8 

De jaren zestig..  Week 8

Ik heb even moeten nadenken waar ik mijn eerste column over zou schrijven. Je kunt wel een aantal gebeurtenissen van afgelopen week tegen het licht houden, maar ik koos toch voor een andere begin. 

De reden daarvoor is gelegen in het feit dat ik nogal wat krantenberichten lees van ecologen in de Provincie Zeeland dat de natuur het zwaar heeft en  dat er veel achteruit gaat in de natuur. Ik ga terug naar begin jaren zestig toen ik nog in Dorst woonde met mijn moeder en het gezin. Vader was een paar jaar ( in 1961 ) overleden en wij gingen als een aangeslagen gezin rondom moeder weer verder met ons leven zo goed en kwaad als dat kon. In Dorst had je toen zeer uitgebreide boscomplexen en de leemputten waar leem werd gewonnen voor de steenfabrieken in Dorst en in Rijen.  

Voor ons als jeugd was dat een waar eldorado om na schooltijd en in de vakanties te spelen en al doende de natuur te ontdekken met een paar vrienden. We waren 12 jaar en haalden ook kattenkwaad uit. Zo kaapten wij het leemtreintje dat van de leemputten naar de steenfabriek reed, bonden we jonge Houtduiven boven in de bomen vast op hun nest en als ze goed vet waren gaven wij ze aan de plaatselijke stroper en kregen dan een kwartje! Maar we vielen ook uit de bomen hoor, maakte vuurtjes met lucifers die we bij Cor op de boerderij van de schoorsteen mee gristen en schoten met pijl en boog op het reewild die we nooit raakten. Dat was achteraf het begin van onze liefde voor alles wat de natuur was en gingen we over tot het waarnemen vanuit hoge posten in de bomen.

Moeder verhuisde met het haar gezin naar Zeeuws-Vlaanderen in 1964, zomaar ineens was ik mijn vrienden kwijt, mijn habitat en alle natuur. Hengstdijk was de plek waar wij terecht kwamen, bij Opa en Oma, moeders ouders en haar familie. 

Oh, wat erg vond ik dat, dit land verdronken in de klei, kaal en zo weids, winderig vol kreken en polders waar je in kon verdwalen tussen de populieren en dijken.

Mijn grootvader nam mij mee naar de Vogelkreek waar hij een visstoep had tussen het riet en om ons heen kwetterde de Grote karekiet en vlogen Roerdomp en IJsvogel vlakbij ons weg. Hij vertelde tijdens het vissen over de vogels en planten, de Grote Putting, een weidegebied waar heel veel vogels en planten voorkwamen. Ik was mijn vrienden kwijt en schreef met ze op en neer. Dat duurde even en toen moest ik zelf verder, begon de schoonheid te ontdekken van de streek. fietste naar school in Hulst en zag onderweg allemaal andere vogels en planten. 

Met mijn vogelboekje 'wat zie ik daar' van Dr. H. van Dobben wat ik in 1961 kreeg voor mijn verjaardag schreef ik mijn waarnemingen allemaal op. Opeens ging een nieuwe wereld voor mij open. De Grote Putting werd mijn studieterrein. Ik ging de duizenden wilde ganzen tellen voor het RIVON in Zeist. Dr. Perdeck kwam speciaal naar Hengstdijk en bracht wetenschappelijke werken mee en telmodellen en zo meer. We trokken de Putting in samen en hij leerde mijn het tellen, wat een ervaring was dat.

Later volgde een complete studie naar het paar- en broedgedrag van de Kievit ( Vanellus vanellus L.) voor hen, wat ik 3 jaar heb gedaan. Intussen maakte ik ook kennis met Hendrik van de Zande uit Clinge, een politieman die in het Verdronken land land van Saeftinghe gids was en groepen mensen meenam het enorme getijdegebied in. Vele tochten mocht ik mee , soms met z'n tweetjes en we leerden elkaar heel veel dingen. Ik maakte 8mm filmpjes en ging met mijn jongere broer Jan het gebied in, want ik mocht dat na een tijdje, kende de gevaren van het getijdegebied. Maar we zagen zoveel toen, steltkluten, heel veel plevieren van allerlei soorten en prachtige flora.

Nu, in 2018, zoveel jaren verder lees ik de verhalen van die ecologen, jonge mensen nog die nooit die ervaingen hebben meegemaakt van de rijkdom die de streek in zich droeg. En toch zijn er nog heel veel waarden over, broedt de Grutto er nog volop, zijn er wel minder Kievieten, maar nog volop zangvogels en is de flora nog zeer rijk. Heel veel wilde orchideeën, paddenstoelen en is het landschap mij nog steeds lief. 

En afgelopen week met die fraaie nazomerdagen trof ik een Visarend op het Groot eiland aan, jagend en duikend naar prooi, wat een prachtig gezicht. Thuis gekomen kon ik niet anders dan die dag vastleggen in een gedicht.


Henk.          



Stuur e-mail mail_outline Gele mosterd..  Week 7 

Gele mosterd..  Week 7

Afgelopen week fietste ik van Vogelwaarde naar Kloosterzande en zo naar de Westerschelde toe. Onderweg een rijke berm aan weerszijden van het fietspad. Ter hoogte van Hengstdijk stonden een paar fietsers met belangstelling te kijken naar de gele kleurenpracht van Gele mosterd. Ik hoorde ze spreken over het Koolzaad en stopte. 

Koolzaad groeit in het voorjaar zei ik en dit is Gele mosterd, een gewas wat als groenbemester door de boeren wordt gebruikt. Het andere onkruid krijgt dan veel minder kans en het gewas is na een paar dagen vorst heel goed om te ploegen. Wel genieten zeiden ze van dit mooie landschap en overal zie je deze gele akkers glunderen in de zon.

Weer terug op de fiets zag ik links en rechts allemaal bloeiende planten, dat bij bijna half oktober en een temperatuur van 25 graden! Groot kaasjeskruid, Dille, Grasklokje, Duizendblad, Rode klaver, Grote pimpernel, Herderstasje en nog veel meer. Intussen vlogen er heel veel kleine vinkachtigen in groepjes hoog over mij. Volop trek dus zo vlakbij de Westerschelde. 

Bij Perkpolder aangekomen bezocht ik de nieuw aangelegde inlaag of kom die ervoor moet zorgen als er ooit een vloedgolf zou komen het water daar in kan stromen. Op de basaltglooïng een geel tapijt van Bezemkruiskruid. Het was laag water en op de slikken fourageerden veel Kokmeeuwen, Wulpen en Watersnippen. Ook de Smienten lieten zich horen met hun fluittoontje, heel mooi! 

Bijzonder was de waarneming van de Tapuiten die fourageerden op de dijk, steeds met zijn tweetjes, maar wel op diverse plaatsen tussen het Bezemkruiskruid. Toch heerlijk als je samen zo kunt genieten, zou ik ook wel willen, maar dan tussen de Gele mosterd ...


Henk   


Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Folibee