Henk Knibbeler Natuurfotografie en Poëzie

Stuur e-mail mail_outline Over stikstof, verse lucht en meer gedonder..           WEEK 27 

Over stikstof, verse lucht en meer gedonder..           WEEK 27

De meeste van ons weten wel wat stikstof is waarover de laatste maanden zoveel te doen is in ons land. Stikstof is een gas wat kleur - en reukloos is en wat wij dus ook niet als zodanig om ons heen ervaren. De stof is ook niet schadelijk voor mens en dier. Gelukkig dus, maar er zijn wel andere verbindingen van stikstof die wel schadelijk kunnen zijn voor de mens en het milieu.  

Die andere verbindingen heten stikstofoxiden en ammoniak. Het verkeer in ons land, de grote industriebedrijven, de bouw en de landbouw zorgen voor een forse uitstoot en depositie op de bodem. Een te hoge concentratie van stikstofoxiden in de lucht is wel schadelijk voor onze gezondheid. Mensen met een tekort aan zuurstof , astmatische klachten en longaandoeningen lopen risico's die kunnen leiden tot nog meer gezondheidsklachten.

De natuur in kwetsbare en voedselarme gebieden kan een depositie van die stoffen niet gebruiken. Planten zoals Blauwe zegge, Zonnedauw, wilde orchideeën en Wintergroen bijv. worden weggeconcurreerd door de brandnetels die wel goed tegen stikstof kunnen en verdwijnen, hetgeen een verarming is van onze flora. De biodiversiteit, dus het aantal verschillende planten en dieren neem dan sterk af. De maatregelen van de overheid die wordt geadviseerd door het RIVM zijn er op gericht om de emissies en uitstoot sterk te verminderen. Natuurgebieden worden beschermd door landbouwbedrijven weg te kopen en/of ze verder van die kwetsbare gebieden te plaatsen. Je merkt in de natuur ook dat er iets veranderd in het ecosysteem. De onderlinge samenhang tussen mens en dier is verstoord. Droogte, lozingen, ontwatering door beken te kanaliseren jaren geleden dragen ook niet bij tot een gezond klimaat voor de voedselarme planten. Ook de vlinders en insecten hebben een belangrijke functie om juist die typische planten te bestuiven. Wilde orchideeën bijv. zijn uitgerust met ingenieuze lok profielen die feromonen verspreiden waarbij de seksuele aantrekkingskracht sterk bevorderd wordt. Al met al een sein aan ons allemaal om te minderen met het "grootverbruik" van de auto, de vele varkensstallen en andere grootschalige veebedrijven en de forse emissies van de industrie.

Het RIVM meet de uitstoot en de depositie in ons land en kan op basis van die resultaten de overheid wijzen op de gevaren. Ik denk dat het heel lang gaat duren, we zien nu alweer protesten van boeren die in de voeding van hun dieren geen eiwitten meer mogen hebben. Daar kleven meer problemen aan die nadelig voor zwangere koeien en varkens kunnen zijn. 

Maar willen we onze rijke natuur en diversiteit niet kwijtraken moeten er echt maatregelen genomen worden en meer nog dan dat we nu al doen. Het is al zo moeilijk om kennelijk goede afspraken te maken en de natuur centraal te stellen zodat wij als bewoners van deze aarde lucht kunnen blijven happen en genieten van de unieke flora en fauna die we hebben. Dan moeten er ook tegelijk veel bordjes " verboden te betreden " verdwijnen en niet alleen voor wetenschappers en natuurclubjes toegankelijk zijn!!

Geniet intussen en kijk om je heen, ga die natuur in en snuif de bloemgeuren, luister naar een merel als het regent, dan zingen ze het mooist! 

Fijne zondag allemaal en dank voor de vele reacties!!

Henk.


Stuur e-mail mail_outline Bloemdijken in het Land van Hulst                            WEEK 26 

Bloemdijken in het Land van Hulst                            WEEK 26

Niet alleen op Zuid-Beveland of Walcheren heeft Zeeland mooie bloemdijken! Ook in het land van Hulst loont het de moeite in deze tijd eens een fietstocht te maken langs een aantal dijken waar veel bijzondere flora nu in bloei staat!

Nu hoor ik jullie zeggen, ja mooi praten, maar alle dijken zijn gemaaid en knalgeel, er is geen bloem meer te zien! Ook de bermen zijn kaal! Daar heeft u voor een groot deel gelijk in en ik heb daar al meerdere keren over geschreven, maar de instanties die daarover gaan zwijgen in alle talen en beroepen zich op wetgeving en de veiligheid van het verkeer. Gelukkig zijn er nog een aantal zogenaamde steile dijken die niet gemaaid kunnen worden of die geen gevaar vormen voor de verkeersveiligheid.

Dat zijn de zogenaamde kleine landschapselementen die zorgen voor een goede diversiteit aan flora en insecten, vlinders en libellen. Landschappelijk zijn ze bovendien ook aantrekkelijk en op zich allemaal kleine ecosystemen die ertoe bijdragen dat de natuur in onze polders nog enigszins de moeite waard is. Jammer dat er zo weinig aandacht voor is vanuit de Gemeente, want juist door die aantrekkelijke dijken op te nemen in een fietsroute, trek je meer belangstellenden.

Waar liggen die dijken dan hoor ik u vragen en wat staat daar dan aan bijzondere flora en zo? Ik ga er u drie noemen in het land van Hulst. Om te beginnen de Baudeloodijk, even buiten Kloosterzande. Pak er even googlemaps bij en u vindt ze zo. De flora en struiken die je daar tegenkomt zijn de Meidoorn, de Sleedoorn die nu al rijpe bessen begint te dragen en heel veel Gewone vlier. Als hogere planten staan er o.a Sint Janskruid, Avondkoekoeksbloem, Beemdkroon, Klaproos, Leeuwebek, Grote ratelaar, Kaardebol en diverse mooie grassen waaronder het Kamgras. Dat stuk is niet geasfalteerd, dus let op de steenslag die er ligt! 

Een heel bijzondere en ook lange oude dijk is de Oude Graauwsedijk. Het mooie bij deze dijk is dat er een paar op en afritten van zandpaden zijn die naar de akkers van de boeren leiden. Als je die opritten opgaat, wandelen is het beste natuurlijk dan zie je nu o.a in bloei staan de Gewone agrimonie, Brede wespenorchis, Wilde marjolein, Gewone morgenster, Kattendoorn, Margriet, Wilde thijm, St.Janskruid, Geel walstro ( heerlijk parfumerend) en hier en daar een Hondsroos, Jacobskruiskruid, Groot streepzaad, Stijve ogentroost en vlinders zoals de Atalanta, Klein koolwitje, Groot koolwitje en soms een Koniginnenpage.

Iets meer naar beneden in het land van Hulst even boven Heikant ligt de prachtige lange steile dijk Oud Ferdinandusdijk. Deze dijk staat vol met al genoemde planten, maar ook Korenbloemen, Bolderik, Grootbloemmuur en Dagkoekoeksbloemen. Ik noem u natuurlijk maar een paar planten, maar de dijken bevatten vele soorten meer. In totaal inventariseerde ik er afgelopen weken 82 soorten verdeeld over die drie dijken. En dat is nog maar een globale opname geweest.

De moeite waard dus om eens een keertje te gaan kijken op de dijken! Je geniet ook van het open landschap, de coulissenwerking van de Populieren her en der verspreid door de polders, prachtig om die te zien wuiven en horen ratelen soms ook! Ik wens u allen een mooie zondag toe en fijne week in het vooruitzicht en ga erop uit als je kunt, het verrijkt je alleen maar in je eigen leefomgeving!

Lieve groeten,

Henk.

Foto  Een Atalanta op de Wilde marjolein, Oude Graauwsedijk. 

NOOT!!  De Oude Graauwsedijk wordt momenteel opnieuw geasfalteerd en opgeknapt, maar je kunt er vanaf het dorp Graauw wel komen en fietsers kunnen er zeker langs. 


  



Stuur e-mail mail_outline Dood en verderf langs de wegen in Zeeuws-Vlaanderen             WEEK 25 

Dood en verderf langs de wegen in Zeeuws-Vlaanderen             WEEK 25

Afgelopen week was ik op bezoek geweest in het gehucht en kerkdorpje Prospèredorp, verstopt in het uiterste puntje van Oost Zeeuws-Vlaanderen. In het café Den Angeluus wat door veel fietsers en wandelaars wordt bezocht is het goed toeven. De muren brengen je vanzelf in contact met de cultuur, de kunst en oude foto's van het dorp en de streek. Buiten is er een groot terras met tuin en de uitbaters Jan en Hilde zijn heel gastvrij en doen er alles aan om de gasten tevreden te stellen. 

Ik was daar geweest om met hen de expositie over de Hedwigepolder te bespreken, die ik de komende maanden daar ga houden. Ik hoor jullie denken, "maar wat heeft dat met de Ruigpootbuizerd en de Vos te maken?". Welnu, de directe omgeving van Prospèredorp, de Hedwigepolder en de Prospèrepolder zijn bijzondere polders waar tot voor kort nog de stilte heerste, de weidsheid van het landschap en de natuur die er ongestoord haar gang kon gaan. 

Ik kom er al meer dan 50 jaar en ken de bijzondere plekken van het gebied op mijn duimpje. De Hedwigepolder wordt thans ontmanteld en omgetoverd tot een Grenspark Groot Saeftinghe. Je kunt er niet meer in, dat is verboden, maar wanneer je dat gebied zo goed kent en er heel veel waarnemingen hebt gedaan doet het je erg veel. De weg naar het gebied vanaf Emmadorp langs de Westerscheldedijk of Zeedijk in de volksmond is een racebaan geworden. Vanuit het Saeftinghe gebied trekken veel vogels en dieren de dijk over om voedsel te zoeken op de akkers aan de overkant en vice versa.  

Ter hoogte van de oprit naar de uitkijkhut zag ik boven de berm een biddende Buizerd hangen. Maar dat was geen gewone Buizerd bleek even later, maar een Ruigpootbuizerd. Heel mooi was zijn witte stuit te zien en telkens bleef de vogel stil hangen en bidden boven dezelfde plek in de berm. Dan weer vloog hij even weg en maakt een snoekduik, om weer op te stijgen en net als de veel kleinere Torenvalk weer opnieuw biddend boven iets bleef stil hangen. Ik stapte van mijn fiets en liep met kijker in de aanslag dichterbij om hem goed te kunnen zien en het was echt een mooie Ruigpootbuizerd.  

Maar toen ik te dichtbij kwam vloog hij een eind de akker op en tot mijn verbazing lag er in de berm een oude dode Vos. Het dier was helemaal uitgemergeld en leeg gevreten door andere predatoren. De staart was nog een stokje zo dun en zijn kaak en tanden waren kapot en lagen los van zijn kop in het gras. Dat was een vos en de ruigpootbuizerd zag die aan voor een prooi of aas en bleef daarom zo lang boven het dier hangen. De vos is waarschijnlijk doodgereden en in de berm gestorven aan zijn verwondingen. 

En zo vergaat het veel dieren en vogels, fazanten, patrijzen, uilen, egels en hazen en konijnen. Maar ook jonge vogels die nu de weg oversteken en plat worden gereden. Twee weken daarvoor hielp ik nog jonge kieviten van de weg en zette ze op de dijkhelling. de auto's raasden mij voorbij en reden echt geen 80 Km!! Als je goed oplet liggen er veel dieren dood op en langs onze wegen. Men zou drempels kunnen leggen op die lange stukken en borden plaatsen, dan rem je al iets af! Maar ik vrees dat het dweilen met de kraan open is want onze lokale overheden maken zich daar niet druk om. Maaien van mooie bermen, dijklichamen met bijzondere flora en plekken waar maaien totaal zinloos is maken ons landschap tot een klein Frankrijk in de zomer, alles is geel en je ziet nauwelijks bloemen, dus ook geen vlinders meer. 

Misschien wel een klaagcolumn dit keer, maar toch meer een zorg voor onze natuur, want die zit in de knel en het wordt er niet beter op. Ik pleit voor een overleggroep om met de lokale overheid, rijkswaterstaat, landschapsbeheer en de maaiers zelf afspraken te maken en plaatsen die er toe doen te beschermen. Want zo gaat de diversiteit van onze natuur naar de knoppen.  


Groet, Henk.

Fijne zondag op deze langste dag en begin van de astronomische zomer.  Let aub een beetje beter op de weg en spaar de natuur, geef geen extra gas maar stop als het kan! 

Foto: een doodgereden Bosuil.

Stuur e-mail mail_outline Vervolg van het drieluik over de Vos      DEEL III 

Vervolg van het drieluik over de Vos      DEEL III


Weerzien met de vos, aardedonker..


Stillekes valt de avond als ik

door het duin naar het schor

wandel, het lamsorenveld ligt

in paarse gloed aan de voet


Van een groep oude begroeide duinen

postelein, teunisbloem en ossetong

markeren de overgang naar

vochtig terrein, hier en daar


Staan plekken zeekraal, jonge

konijntjes schieten voorbij

waar zou hij zich ophouden, is

het weer een machtspel waarbij


De onberekenbaarheid en pracht

van dat dier de aarde om mij heen

doen slaan, is het de spanning

van dit uur, de speelsheid van


Oog tot oog, ‘ hm, bent gij alleen

en ziet ge mij’, klinkt het verderop

‘ de hoge duindoorn links van de

zon, ge hebt nog vier minuten’


Mijn stappen worden stiller, de

wind is flauw en een late lepelaar

steekt als een fee af tegen de hemel

‘ ge zit daar fier naast uw hol ’, uw


Vacht staat uw prachtig ’, praat ik

met nog wat bedeesde stem. ‘ ga

zitten, kom nabij, kijk mij in de ogen

en neem de tijd,’ik wil iets vragen..


Op een meter afstand zijg ik neer

in het zand en kijk in strakke ogen

zijn vacht borstelt wat in de wind

mijn zijn is ineens zo klein, die blik


‘Vertel mij, waar is uw lief, als ik

bij uwen hof liep en de kiekens

wilde bewonderen, liep ze altijd

in de orchideeënweide, zag mij, knikte '


Of ze stond te schilderen in de serre

‘ hm, heeft ze mij al geschilderd? ’

ik viel stil en zweeg, keek hem aan

en schudde, hij sloot de ogen, kop


Schuin naar boven ‘ compassie ken

ik niet, dood is dood, jullie mensen

schuilen veel te lang bij elkaar, weten

niet hoe het is om te leven zonder


Een schilderij in mijn hol of spiegel ’

vervolgd,‘ zie mij, naakt in bruine pij

poten vol doornen, twee jongen kwijt

gevangen door uw soortgenoten ’.


‘ Rust even tegen mij aan, kom ’, terwijl

ik zijn vacht voelde, het grommen

van zijn bloed, maar de verdraagzaamheid

deelde met een wild dier, hoe dichtbij..


Henk Knibbeler, juni 2020 

Foto 'een dode Vos helemaal leeg gevreten door andere dieren en vogels'. 




Stuur e-mail mail_outline Vervolg drieluik over de Vos, deel II  Aardedonker.. 

Vervolg drieluik over de Vos, deel II  Aardedonker..


Boven op ’t duin zit hem te kijken 

statig en fier, bitteke roestig

zijn kop in de wind, wapperende

pluimstaart, bijkans een oude graaf


Hij ziet mij, ruikt mij, maakt mij

kwetsbaar en klein, bekanst bang

doorheen de duindoorns en bramen

ga ik op hem af, voel iets machtigs


Voor mij, beef en worstel met vragen

een klein konijntje springt voor mij

amai, nog een en nog, het duin ijlt

voor zich uit, deemstering valt snel


'Kijk, kijk, ge bent daar al’ , spreekt

de Vos, terwijl ik in zijn ogen kijk

slierten rottend vlees tussen tanden

zie hangen, vliegen ogen markeren


‘Ja, we hadden een afspraak hier, dus

hier ben ik ’, spreek ik terug. ‘ hm,

jullie mensen maken mijn wereld klein

en kapot ’, overal trap ik in glas en blik


‘ Wij eten uit het zand, rauw vlees en

hart, bloed om de zenuwen te voeden

ge zijt schepsels, ‘ zwijgt, ik spreek nu,

waar is u waardigheid, u hoger wezen? ’


Ik heb goesting om hem te omhelzen

‘waar wilt ge nog over spreken,’ zegt

het maar zunne,‘ blijf ik bij u vannacht

hier onder de duindoornen en bottels,’


‘Hoe ruikt gij, laat mij eens likken’, kunt

ge de kou weerstaan of zal ik u warmen

‘ spreken wij de nacht stuk over mensen

terwijl de maan wat licht zal bijsteken?'


Stillekes wuif ik in mijn hart, die nacht

de zotte morgen daarop volgend, gaan wij

samen over het strand, hij kijkt op, ik neer

er zijn geen velden en ook geen einder ...


© 2020 Henk Knibbeler Alle rechten voorbehouden.

Prozastuk over de legende van de Vos deel II 

Foto: Als de Vos de passie preekt ( zie ook rubriek landschappen )


De Vos, een drieluik..                                 WEEK 24 

De Vos, een drieluik..                                 WEEK 24

Over de Vos is veel te doen overal merk ik terloops als ik met mensen spreek die ook veel in de natuur komen. De Vos wordt nogal eens beschimpt en men probeert het dier overal weg te jagen of tegen te houden, want hij zou zoveel schade aanrichten? Het is een roofdier, een predator en een slimme ook! Hoe meer afrasteringen en vallen, stroppen en noem ze maar op, de Vos vindt altijd een nieuwe list en een weg om bij zijn voedsel te geraken. 

Een Vos kan ook zwemmen en dus zijn eilandjes met stroomdraad eromheen om de Visdiefjes en zo te beschermen geen optie. Maar mensen willen hun eigen hagje redden omdat ze vogels willen beschermen tegen de Vos. Weg met het beest en over een aantal jaren zullen er nog meer maatregelen worden genomen en zal de laatste Vos zijn geschoten! Of toch niet? De Buizerd valt mensen aan, de Wolf pakt schapen en de Vos pakt kippen en ander voedsel! 

Ik schreef al een aantal jaren geleden een drieluik over de Vos wat ik hier nog eens achter elkaar publiceer. Waarom? Omdat ik zelfs vandaag nog in Prospère dorp hoorde wat men aan maatregelen neemt tegen het dier om het maar buiten bepaalde leefgebieden te houden van vogels! Mag de natuur ook nog iets zelf regelen soms en maken we er een vogelpark van waar alleen toezichthouders mogen komen en geen andere natuurliefhebbers? 

Lees het drieluik maar achter elkaar als je goesting hebt en als ge een keer de Vos tegenkomt per ongeluk geeft dan een grote gil..



Gesprek met de vos ( 1 )


Ik neem het vroege uur 

van nacht naar dag

de hemel vonkt nog na

duindoorn bloesemt

als ik voor het hol sta


Mijn stem ondergronds

in echo’s laat klinken

`ik ben hier, kom maar

of zal ik naar binnen komen,

overal rondneuzen, de

pislucht en veren doden’


Nee, ga weg,’ zegt de vos 

`ik ruik je oude adem en

het gevaar van mensenvlees’

verschroeid ons eigenlijke

mijn paleis is het marmer

van de golven uit zeeschuim


Ik ben de vos’, terwijl hij

likkebaardend het zonlicht

verwelkomd en sterfelijkheid

aan mij uitlegt alsof het zou

moeten ontroeren, ik breek


Het gesprek en kijk in zijn

diamantzuiver geslepen ogen

zijn vacht ruist zachtjes in de

zeebries, hij wacht tot mijn

zintuigen scherpte waarnemen


Ik neem het vroege uur

van nacht naar dag

de vos is sluw en spreekt in

een pose waarin rankheid en

lichte arrogantie mij verrassen


Henk Knibbeler, juni 2020  Fijne zomerdag morgen!

Deel II en III volgen maandag en dinsdag a.s.

     




Stuur e-mail mail_outline Mijn Grootvader Opa Piet..                                     WEEK 23 

Mijn Grootvader Opa Piet..                                     WEEK 23

Mijn grootvader Opa Piet woonde jarenlang met zijn gezin in Hengstdijk Z-VL in een klein maar leuk huis. Zeven kinderen, vier jongens en drie meisjes en dan nog een achtste kindje wat het niet heeft gered door een ziekte.

Opa was een vakman als timmerman en werkte erg hard om zijn gezin te onderhouden. Oma had de dagelijkse zorg voor de kinderen die gestaag opgroeiden en allemaal naar school gingen en een vak leerde. In de tuin van het huis stond een schuurtje met daarachter een varkenshok waar altijd een varken werd gehouden, dat was in die jaren 50 een heel normale zaak. Opa Piet was een graag geziene man in het dorp, wijs en altijd goed gemutst, iedereen kende Piet wel ergens van. 

Mijn moeder was de oudste van de club en is al op jonge leeftijd naar Breda gegaan om te gaan werken als aupair bij een industrieel. Daar leerde zij mijn vader kennen op de dansschool. Hij was ook een zakenman en toen ze getrouwd waren bleef mijn moeder in Breda wonen aan de Nieuwe Prinsekade tegenover het Spanjaardsgat aan de haven vlakbij het centrum van de stad. Ik groeide daar op en in de vakanties mocht ik altijd naar Hengstdijk toe naar Opa en Oma.

Dan was het 6 weken feest en trok ik met Ome Joos en Ome Rieg en uiteraard Opa veel op. Hij vertelde mij veel over Hengstdijk, over de natuur en wij gingen graag  samen De Putting in om vogels te kijken. Ik had een verrekijker gekregen van mijn vader toen ik 12 jaar werd en een vogelboekje van Ome Wies, Wat vliegt daar van H.Dobben, ik heb het nog!

Opa vertelde veel over de kieviten, de grutto en zoveel ander vogels. We klommen over de prikkeldraad en de koeien achter ons aan natuurlijk, ik deed het zowat in mijn broek van angst. Maar dan pakte hij mij vast en joeg de koeien weg. Bij de prikkeldraad aangekomen zei hij "geef me eens een hand manneke" en ik kreeg me toch een schok! Er stond stroom op die prikkeldraad. De stoutert haha, maar ik trapte er later niet meer in.

Thuis maakte Opa in de schuur ook aardappelen klaar in een grote ketel en nog in de schil voor het varken. Dat rook altijd zo lekker en als ze bijna gaar waren gaf hij mij een paar kleine patatten en die moest ik met schil en al opeten. Lekker waren die, oh ik hou nog steeds van patatten in de schil! Ook had hij een flink stuk land waar hij de aardappelen en vele ander groenten verbouwde en dan mocht ik mee om de boontjes te plukken en dan gingen we aan de slootkant zitten en deden we de schoenen uit en dan zei hij 'ga er maar eens instaan, dan voel je de stekelbaarsjes aan je voeten kriebelen en jawel hoor, het was zo. Dan trok hij mij op de kant en naast zich en begon te vertellen over de oorlog. 

Dat greep hem aan en ik zag dat. Wijsneus zei hij dan, maar intussen stonden er wel tranen in zijn ogen en keek ik naar zijn halve vingers die hij over had gehouden na een ongeluk met een zaagmachine. Voel eens zei hij dan en die duim was zo stom, zo'n stompje en dan speelde hij voor Kale jonker. Maar dat was een plant zei ik toen en hij barste in lachen uit, hoe weet jij dat kleine boef? De oorlog heeft hem flink geraakt, maar hij werkte heel slim zei hij met de Duitsers, die moffen!!

Wij hebben nooit honger geleden en Oma haar vader was slager, dus er was altijd eten. Ik weet nog dat we aan de kreek de Vogel zaten op een zondagmorgen. De karekieten waren druk en we hoorden een Roerdomp met zijn doffe roep in het riet roepen. Maar ineens was het tien uur en de H.Mis begon! Oei, kom we zijn te laat, niks zeggen tegen Oma hoor en wij kwamen hand in hand de kerk in. Ik zie het nog voor mij. Maar Opa Piet liep trots helemaal naar voren met mij terwijl de madammen in de banken ons toekeken. Alles zat toen nog apart, de vrouwen links en de mannen rechts.  

Na de H.Mis gingen we bij cafe van de Bulck aan de overkant binnen waar Opa Piet door iedereen werd begroet en hij een pintje nam en ik kreeg een glaasje ranje weet ik nog. Wat een tijd, ik wilde gewoon eens een column wijden aan die bijzondere man waar ik zoveel van heb geleerd over de natuur en de liefde daarvoor in mij bleef groeien tot op de dag van vandaag en het ook weer uitdraag aan iedereen die het wil horen. Mijn kennis delen met anderen op excursies en lezingen. Voor mij is Opa Piet altijd nog een soort back-up in mindere tijden. Hij vocht ook en gaf mij die kracht mee, daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.

Fijne zondag allemaal en weer eens zoveel dank voor jullie berichten allemaal, geweldig!

Henk. 7 juni 2020, de dag waarop mijn jongste zoon 26 wordt.

Foto : Mijn ouders tijdens hun trouwdag uit de kerk komend in Hengstdijk en pal achter mijn moeder Opa Piet.

  

    


   

Stuur e-mail mail_outline Pinksteren en de overgang..?                                       WEEK 22 

Pinksteren en de overgang..?                                       WEEK 22

En weer was de week vol met gebeurtenissen, onverwachte ontmoetingen, gesprekken met jan en alleman, druk, druk is iedereen, vooral met zichzelf en weinig met de ander! Het onderwep Corona komt zowat ieder half uur over je heen, gewild en ongewild. Bij de bakker spreekt men mij aan dat ik toch wel binnen de streep moet blijven of anders buiten moet wachten, er mogen er maar 4 binnen meneer!  

Ja, ons leven wordt er niet gemakkelijker op met al die ongevraagde adviezen en toewerpingen waar je uiteindelijk niks mee kunt. Ik noem het een keurslijf en overdreven gedoe omdat de meute zich toch niet houdt aan de regels. Ik fietste van de week langs Perkpolder en de Côte du Perkpolder aan de Westerschelde, amai zeg! Zelfs het fietspad was gevuld met mensen die elkaar misschien wekenlang niet hadden gezien of maar komedie speelde en nu ongehoorzaam en op elkaar gepakt in het zand zaten te wroeten. Bar Goed was nog niet open, maar op 1 juni a.s gaat het los. let op!!

Intussen puilen de dode varkens in de slachthuizen uit de koelingen en welk datumstempel staat er op dat vlees of die billen van die beesten? Alle vestigingen zijn inmiddels gesloten en de mensen die daar werken, veelal Roemenen en Polen zitten nu opeengepakt in quarantaine thuis op hun kamertje. Zonder geld en minstens 14 dagen geen werk! Buiten loopt de temperatuur flink op en de droogte teistert de akkers en hooilanden, de boeren spuiten nog als ze zelf een bron hebben, maar het meeste staat te verpieteren, net als afgelopen jaar! 

KLAGEN, HOEZO EN WAAROM KLAGEN DE MENSEN, WAAR ZIJN ZE BANG VOOR, KOMEN DE JAREN DERTIG TERUG OF NOG ERGER ?

De teneur is er een van, och we zien wel hoe het zal lopen, let goed op jezelf en let niet op die andere mens! Intussen zitten er veel oudjes thuis, alleen met een beetje zorg en heel veel eenzamheid. Ze zitten naar een grote televisie te kijken en zien de beelden van de verzorgingstehuizen waar veel besmettingen voorkomen en ook heel veel mensen sterven. De dood heerst deze zomer en die figuur met de zeis kan ongestoord zijn gang gaan. Maar die oudjes zijn bang en krijgen te weinig aandacht, want niemand ziet ze toch? Aandacht geven is voor veel mensen een niet bestaand iets, waarom zou je reageren op iemand die je iets leuks verteld ? Ik kom bij enkele van die oudjes en wat zijn ze blij als je er een uurtje komt kletsen, een kopje thee doen met een koekje en aandacht geven en vragen hoe ze gaan, wat ze dwars zit en vooral ook lachen, want dat ontbreekt er nogal eens aan. Humor zorgt voor opwinding, voor afleiding en versterkt het onderlinge contact, je wordt er allebei rijker van! Lach meer!

Het is Pinksteren en de mussen vallen dood van het dak af, het is bijna 28 graden en in de zon al 32 graden! De natuur snakt naar water, het lijkt wel Frankrijk buiten en in de velden en polders, is alles al geel en het is nog maar eind mei! En zo lijkt het wel of we in de 7 magere jaren gaan geraken. Armoede, werkeloosheid en agressie, geen tijd voor de ander want er moet geld verdient worden, anders kan men niet leven en het egoïsme steekt meer en meer de kop op! 

En toch lieve mensen, geniet met elkaar, geef elkaar die liefde en zet die starheid eens over boord, je krijgt er zoveel voor terug, een lach, een knuffel en een goed gesprek. En even niet denken aan mondkapjes of maskers zoals de Belgen zeggen en 1,5 of 2 of nog andere afstand houden!! 

LEEF !!

Mooie Pinksterdagen allemaal, geniet met je vrienden, familie, je lief en je kinderen, maar..... houd afstand !!

Henk 

De foto heb ik genomen van Côte du Perkpolder.  

Stuur e-mail mail_outline Madame Genéva                                                   WEEK 21 

Madame Genéva                                                   WEEK 21

Dit is een column die het verhaal verteld van een vrouw die de kunst verstaat om multitasking op een zeer effieciënte wijze toe te passen. De combinatie van werken, haar huishouding, de hond en dan nog eens tijdens de coronatijd haar huis compleet op de kop zetten en opknappen is een ware prestatie van formaat en dwingt veel respect af..  

Iedere ochtend gaat zij met haar hond, haar trouwe viervoeter. al voor 7 uur wandelen in een polder en zien ze de zon opkomen, de vogels volop in hun zang opgaan en haar gedachten voor de dag die voor haar ligt op een rijtje zetten. Ik leerde haar kennen een tijdje geleden toen ik in Hof te Zande de stinsenflora aan het fotograferen was. Zij stond ineens achter mij en zei vriendelijk goedemorgen, lachte minzaam. Ze was geïnteresseerd in wat ik aan het fotograferen was en ik heb haar toen verteld over de unieke flora daar en met haar een rondje gelopen en de hond die Sogna heet zei ze, een prachtig beest!

We spraken over van alles, het leven en de coronatijd die zoveel beperkingen oplegd aan onze vrijheid en bewegingen met elkaar in deze samenleving. Ze vertelde dat ze haar huisje aan het opknappen was. Het is hard nodig, zowel boven als beneden. Ik vroeg waarom ze dat zomaar nu ineens wilde doen en toen werd het even stil. Ze keek wat meewarig voor zich uit, enigszins aangeslagen en ik voelde mij schuldig, had ik iets verkeerds gezegd misschien?

Nee, nee zei ze, helemaal niet, maar je moet weten dat ik mijn man kort geleden ben verloren en dat ik in een vlaag van verstandverbijstering en ontworteling dingen heb gedaan die mij nu hier zo bij jou hebben gebracht en ik weet ook niet goed waarom, vind je dat erg?

Nee hoor antwoorde ik, begreep het niet zo goed, maar zei dat ze wel door die moeilijke periode heen zou komen, dat zag ik wel aan haar instelling en de opslag van haar ogen en haar handen. Ja zei ze, je hebt gelijk, vandaar dat ik mijn huisje opnieuw een andere kleur ga geven, oude rommel eruit gooi en er een fris en schone leefomgeving van ga maken waar ik mij gelukkig voel. Mijn dagen zijn vol momenteel met geregel en mijn kleine huishouden, mijn werk en zorgen dat alles op zijn pootjes terecht komt.

Ik luisterde met aandacht en liet ze praten, honderduit. De kamers worden geschilderd, nieuwe vloeren erin en alles wat ik niet meer wil hebben ruim ik op, gaat naar de miieustraat of een kringloopwinkel. Mijn broer is handig en komt me helpen met schilderen, plamuren en alle technische dingen die ik niet ken. Ik zorg voor de koffie en maak lekker eten klaar, doe boodschappen. Tussendoor moet ik veel bellen met instellingen en de was doen. Af en toe komt er iemand kijken hoe het gaat, maar verder spreek ik weinig mensen. Ze kijken mij eerder aan waarom ik zo plotseling alleen ben komen te staan of erger nog, krijg ik woorden naar mijn hoofd geslingerd als ik Sogna uitlaat. Mijn tuin moet ik ook verzorgen en de kas met plantjes water geven want de sla begint al op te komen.

Ik was er stil van en vroeg aan Madame Genéva waarom ze mij dit allemaal vertelde? Ze keek op en had tranen in haar ogen, sprak met trillende stem dat toen ze mij zag zitten zo in de natuur tussen de Meiklokjes en Bosanemonen. Zo zou ik ook willen leven, alles opnieuw oppakken en iemand om mij heen waarbij ik de rust en liefde kan vinden, ieder op zijn eigen plekje. Maar nu moet ik gaan, want mijn broer komt zo weer om verder te werken. Zie ik u nog een keertje misschien vroeg ze al onderweg met haar Sogna..en keek om met een glimlach.

Ja riep ik haar na, kom gerust op de koffie dan haal ik puddingbroodjes bij de bakker en praten we weer verder, ik woon...

Ze stak haar hand op en met gezwinde spoed ging ze naar haar huisje. Boven mij sprongen jonge Pimpelmezen over de takken en maakten de ouders een hoop kabaal om de boel bij elkaar te houden. Ik pakte mijn camera en statief in en wandelde in haar voetstappen ook naar huis, sloeg wat eerder af en die dag zat zo vol emotie en blijheid, Madame Genéva zal ik lang heugen, wat een prachtmens..


Henk Knibbeler, 24 mei 2020

Muziek : Moody Blues   https://www.youtube.com/watch?v=febLdsx97PU

Foto;  net uitgevlogen Pimpelmeesje strekt de veren.

Stuur e-mail mail_outline Over het gewone Herderstasje ( Capsella bursa pastoris )          WEEK 20 

Over het gewone Herderstasje ( Capsella bursa pastoris )          WEEK 20

Wat is het toch bijzonder rijk in onze taal en cultuur als je de namen van de wilde planten voorbij ziet komen. De liefde voor de flora is mij met de paplepel ingegeven. Mijn Opa zaliger nam mij altijd mee de natuur in en vertelde de meest uiteenlopende verhaaltjes en sprookjes dat ik soms dacht, verzint hij dit nu allemaal of heeft hij het ook weer geleerd van zijn vader?

Het laatste was het geval en dan wees hij mij op de meest voorkomende planten rondom het huis en in het dorp. Onkruid zei men, uitroeien en weg ermee. Maar dat vond ik al heel vlug niet zo netjes en op een dag, het was bijna Hemelvaart, nam hij me mee het veld in. Op het menu stond een bijzonder plantje zei hij steeds en lachte in zijn vuistje..

Bij de kerk stopte we even want iemand moest aan Piet ( zo heette mijn Opa) iets vragen. Ik liep wat rond te kijken en zag een plantje staan op het kerkhof pal naast de stoep. Opa kwam naast mij knielen en vroeg of ik wist wat het was en hoe het heette? Ik zei het lijkt wel Repelsteeltje en hij moest lachen en zei nee vent dat is een sprookje, maar dit is het Herderstasje! Aan de stengel zitten driekantige vruchtjes die op een tasje lijken, kijk maar! De naam die Linnaeus, een beroemde arts uit Zweden die leefde in 1700, en wetenschappelijke namen aan de planten gaf, noemde dit plantje Capsella bursa pastoris. 

We gingen op de stoep zitten voor de kerk en hij nam een plant mee. Ik vroeg aan hem wat het betekende. Wel zei hij Capsella bekekent doosje en bursa is een klein tasje, tot slot pastoris hoorde bij de herders en boeren die zo'n tasje altijd bij zich hadden als ze op pad gingen. Ze noemden het plantje ook wel Tassenkruid en lepeltjesdief. De plant hoort bij de kruisbloemigen en heeft mooie witte bloempjes met hele kleine vruchtjes die naar mosterd smaken! Oma doet de rozetblaadjes dikwijls in de soep of tussen de sla, ze zijn erg lekker!

Maak er maar eens versje over zei hij, dat kun jij wel! Zal ik doen en dan kom ik het voordragen aan u en aan Oma. We stonden op en liepen nog even over het kerkhof langs al die oude graven waar Opa er veel van kende en dan weer iets vertelde over die mensen.. Ik nam een paar plantjes mee om het aan mijn moeder te laten zien. En zo leerde ik de flora kennen en alles wat erom heen zat. 

Thuis gekomenvroeg moeder  of ik thee wilde drinken en we gingen in de tuin zitten met mijn plantjes. Ik ken die wel hoor zei ze, het Herderstasje en ik pluk weleens de onderste blaadjes voor in de soep. Ja, zei ik het heet Capsella bursa pastoris en ze lachte, wijsneus zei ze dan. Nooit vergeet je die plant meer en zoveel andere soorten die mijn Opa mij leerde kennen. Ik plakte ze allemaal in mijn herbarium. Die liefde die mijn Opa aan mij gaf raakte mij enorm en nam ik over omdat ik wist dat de natuur met al haar schoonheid en kracht je tot een goed mens maakt en vooral omdat ik het ook weer aan anderen kon en mag overdragen. 

De moraal van deze column is 'kijk om je heen, waardeer de planten en leer ze ontdekken', geef het door aan anderen en zeker aan kinderen!

En dan natuurlijk dat oude versje nog,..

Dag lieve herder en lieve boer

ik heb een herderstasje geplukt

voor jullie boodschappen, het

is maar klein, maar er past wel

heel veel liefde in en soms een traantje ook..


Henkie, Hengstdijk zomer van 1958.

Foto; Herderstasje ( Capsella bursa pastoris ).

 

   

Stuur e-mail mail_outline De metamorfose van de Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen.     WEEK 19 

De metamorfose van de Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen.     WEEK 19

Begin dit jaar is aan de Nederlandse kant de afbraak begonnen van wat eens een rijk boerenlandschap was. De Hedwigepolder is opgeofferd omdat de vaargeul naar Antwerpen in de Westerschelde klaargestoomd moet worden voor nog grotere containerschepen. Er is veel protest geweest van de boeren, hoorzittingen gehouden door bestuurders en zelfs een staatssecretaris kwam een kijkje nemen en orakelde wat onzin en verdween.

Niets hielp en er verschenen boeken over het gebied en de boeren. Het boek van Chris de Stoop 'Dit is mijn hof' neemt je mee in het boerenbestaan en het leven in de Hedwigepolder. De natuur en het landschap wat zo kenmerkend is voor deze oude streek is uniek te noemen. De kasseiweggetjes naar Prospèredorp en de kleinschalige bosjes die als postzegels tussen de akkers lagen..

Alles is weg! Er is een kaalslag gepleegd en nog aan de gang die zijn weerga niet kent. Meer dan 50 miljoen mag het kosten om het Scheldewater de polder in te laten lopen en er een Grenslandpark van te maken! De Belgen zijn al 2 jaar klaar en als je op de zeedijk bij de dodendraad naar Prospèredorp kijkt zie je nog de oude telefoon en stroomdraden ziet hangen aan de palen, dan zie je nog een stukje geschiedenis! Ik kom daar al meer dan 40 jaar en zelfs eind jaren zestig van de vorige eeuw ging ik met Hendrik van de Zande, die gids was in het Verdronken land van Saeftinghe mee het gebied in en vertelde hij mij over vroeger, over de Sterke van Saeftinghe, nog zo'n streekboek, waar je de letters en zinnen van stuk kunt lezen, zo bijzonder neergezet! 

Nu schrijf ik zelf een boek over het hele gebied. Hoe de natuur er was, de rijkdom en het pure van hoe de polder werd gebruikt en gedeeld door de boeren en de dieren en vogels en insecten. Maar als ik er doorheen fiets, want anders kun je er niet meer inkomen, probeer ik de contouren te ontdekken van wat het moet gaan worden?  

Kijk maar eens naar de actuele foto's in de rubriek Hedwigepolder anno nu! Natuurlijk zal er herstel plaastvinden, maar dan in een andere vorm, zonder de boeren en vele verdwenen soorten van leven. We gaan het zien en volgen, beschrijven en fotograferen en vastleggen van wat er was en wat er mogelijk kan gaan komen. 

Een column is eigenlijk te kort voor dit onderwerp, daarom komt er boek en wel in 2 delen, voor- en na de ontpoldering die in 2024 klaar moet zijn. Dan komen de mensen met drommen het gebied in en is er veel afgesloten voor het publiek omdat het ineens kwetsbaar gebied is geworden of vogelbroedterrein. De Hedwigepolder zal nooit meer zo vrij zijn en rustig. 

Toch een mooie zondag vandaag en stuur mij gerust uw mening per mail of hoe u erover denkt. 

Groet,

Henk Knibbeler

Foto ; restanten van een boerderij en kaalslag van de Hedwigepolder.

 




Stuur e-mail mail_outline Hoosbuien en een stekende zon in de Braakman-Noord.              WEEK 18 

Hoosbuien en een stekende zon in de Braakman-Noord.              WEEK 18

Afgelopen weken was ik enkele keren in de Braakman-Noord ten westen van Terneuzen. Sinds jaar en dag bezoek ik dit fraaie gebied aan de Braakmankreek met zijn natte schrale graslanden en kleine kreekjes als armen gekoppeld aan de grote kreek. De flora is er uniek en de soortenrijkdom groot. Het maakt het gebied tot een uitnodigend gebied. 

Je kunt er heerlijk wandelen over de schelpenpaadjes en het mooie van dat gebied is dat je overal in mag, je hebt dus geen vergunning nodig! Er zijn verschillende ingangen, via de Staatsbosbeheerschuur en centrum en langs de zijde voorbij de grote kreek bij de bedrijven van o.a Katoennatie. Belangrijk is dat je wel je hond aan de lijn moet houden, want het gebied is kwestbaar, er broeden veel vogels en er groeien veel wilde orchideeën en andere bijzondere planten.

Ik ga er zo vroeg in het seizoen heen voor de eerst bloeiende wilde orchidee, namelijk de Harlekijnorchis. Een kleine orchidee en wonderschoon die half april al bloeit. Dit jaar zijn er wel heel veel in bloei gekomen en uitgebreid op de groeiplaats. Andere soorten zoals de Rietorchis, de Gevlekte rietorchis en de Moeraswespenorchis komen voorzichtig met hun rozetten opzetten en een enkeling in de knop. Ook de Grote keverorchis is al goed te zien met zijn twee grote eironde rozetbladeren en een jonge bloeiaar in de knop! 

Over een drietal weken zal de flora nog uitbundiger zijn en gaan we de Parnassia, de Ronde zonnedauw, het fraaie Bevertjegras, het Rondbladig wintergroen etc. weer langzaam kunnen waarnemen. Ook de vogels laten zich hier niet onbetuigd hoor. 

De Wielewaal met zijn exotische verenkleed in geel en zwart en die prachtige zang welke onmiskenbaar is. De Blauwborst die graag in het wilgenstruweel zit en net als de Nachtegaal zich af en toe laat zien maar meer nog duidelijk laat horen. Ook de Watersnippen zijn er weer en het Witgatje! De Braakman is dus een geweldig rustgebied met een rijke natuur. Zwerf er maar rond, ik kan het ook niet laten en met camera en kijker door de velden trekken.

Het Bruin blauwtje, een heel mooie vlinder is er alweer en ook het Oranjetipje die graag op de Pinksterbloemen haar eitjes legt, meestal maar eentje trouwens wat ze net onder de bovenste bloemtros tegen de steel aanplakt. het is een klein oranje puntje. En dan ineens een hoosbui op mijn kop, middenin het grote grasveld, amai zeg! Camera in de tas, statief inklappen en kijker onder mijn jack. De bomen zijn nog ver weg om te schuilen, maar ik heb geen keus, rennen dus..!! Kletsnat sta je daar dan en ineens veranderd ook de dag, de volgende bui komt eraan. Dan maar inpakken en naar de auto toe. Met veel fotomateriaal, dat wel en een prachtige ochtend on dit gebied.

Er zullen er nog vele volgen de komende weken, want de meeste planten komen er nog aan..Ga er maar eens wandelen met je hond of alleen, of ga met mij mee, dat mag als ik het van tevoren weet. Dan stuur maar een emailtje..

Geniet in deze coronaweken, maak er coronatuur van en ik dank jullie  weer voor de vele bezoeken en reacties in de rubrieken afgelopen week!

Fijne bevrijdingsweek toegewenst allemaal,

Henk Knibbeler.

Foto ; Parende Bruine blauwtjes in de Braakman-Noord.

Geluid van de Wielewaal 

https://www.youtube.com/watch?v=3BDWN45jTCY

  




Stuur e-mail mail_outline De Nachtegaal en Wilde orchideeën..           WEEK 17 

De Nachtegaal en Wilde orchideeën..           WEEK 17


Nu de afgelopen 6 weken voor iedereen een omwenteling hebben gebracht in het dagelijks bestaan en handelen, zoeken mensen naar rustpunten in hun leven en is er veel meer verdraagzaamheid, hulpvaardigheid. De natuur is een prachtige katalysator om je in terug te trekken en te genieten van de stilte, het aanschouwen van de vele flora die bloeit en het frisse boomgroen wat met uitbundige bloesems de lanen en bosranden siert.

Ik was met mijn natuurmaatje een paar keer in de Braakman bij Terneuzen en bij de Vlaamsche kreek in de Emmapolder. Overal zang van de Rietzanger en de Blauwborst, groepjes zwervende Baardmezen in het riet en in de dichte kruidlaag onder de Grauwe wilgen het fraaie lied van de Nachtegaal. 

Je hoort hem wel, maar je ziet hem niet hoor je nogal eens zeggen. Nou, ik kan jullie zeggen, luister maar naar zijn prachtige zang, glashelder en luid, want deze vogel zie je nauwelijks. De bruine bovenzijde en het grote donker oog en lichte poten zijn nog de meest opvallende kenmerken. De vogel zingt niet alleen in de zwoele nachten, maar ook in de vroege ochtend en avonden. Eigenlijk kwamen wij voor de eerste en vroegbloeiende wilde orchidee, namelijk de Harlekijn ( Herorchis morio ). 

Ik kom al een aantal jaren op deze plaatsen en steeds raak je weer in vervoering als je de eerste bloeiende Harlekijnen weer ziet. De orchidee is zeldzaam in ons land, klein en breidt zich op de groeiplaats die wij kennen steeds verder uit, nadat hij aanvankelijk verdween. Tijdens het fotograferen en filmen zingt op de achtergrond de Nachtegaal uit volle borst en hoor je de Koekoek en Blauwborst het koor versterken. De orchideeën zijn ongeveer 2 weken eerder dan vorig jaar in bloei.  

Ook in de Vlaamsche kreek was het genieten tot onze verrassing! We gingen ook hier kijken of de Harlekijnen al bloeiden, maar troffen zeer vroeg bloeiende Gevlekte rietorchissen ( Dactylorhiza pratermissa, var. Junialis ), Gewone rietorchis ( Dactylorhiza pratermissa) en heel veel opkomende Grote muggenorchissen ( Listera ovata ) aan, die al met dikke bloeiknoppen in de rozetten stonden. In de rietkragen de Rietgors en Rietzangers en veel overvliegende Boerenzwaluwen. In een wilgenbosje iets verderop de Nachtegaal met zijn onmiskenbare zang boven alles en iedereen uit. Dan val je even stil hoor en blijf ik minuten lang stil op mijn knieén zitten luisteren..heerlijk in de voorjaarszon met zoveel moois om mij heen.  

Kijker, camera's en bepakking worden weer mee gesleept en de rijke ochtend sluiten we af met een kop koffie aan de rand van de Vlaamsche kreek. Boven ons een Boomvalk die meestal in een van de Populieren broedt op een nabijgelegen dijk en nu zijn territorium aan het afbakenen is. Er zullen nog vele tochten volgen komende maanden met veel wilde orchideeënsoorten op diverse plaatsen in dit prachtige land. 

Ik wens jullie een zomerse zondag toe, trek erop uit, houd afstand en wees zuinig op de kwetsbare natuur!

Henk.

Foto, detailopname van de bloeiaar van de Rietorchis.

Stuur e-mail mail_outline Pasen 2020, een overdenking.. 

Pasen 2020, een overdenking..


Een column schrijven in deze weken is een keuze maken van wel of niet doen! Op deze Paasochtend waarbij ik jullie natuurlijk een Vrolijk Pasen toewens en een misschien wel eenzame dag alleen thuis zonder de kinderen en kleinkinderen, vrienden en zo meer? Maar als je een maatje hebt zoals een poes of een hond, dan ben je niet alleen en speel je ermee, ga je het beest uitlaten en wandel je langs de Westerschelde.

Dank allemaal ook voor de mooie kaarten die jullie met bijlagen meestuurden! Daarin las ik ook hoezeer mensen hun geliefden missen op afstand, opa's en oma's, kinderen en kleinkinderen, partners enz. Corona is een splijtzwam, alles zal veranderen, onze houding en begroeting naar elkaar, de afstand en de knuffels en zoenen die we zo gewend waren elkaar te geven, toch?

En dan de vele doden, dat is toch ongekend, ze vallen als bosjes om ons heen. Wie heeft er nog geen bekende in zijn omgeving of vrienden die helaas is overleden? En als je dan net een paar weken geleden iemand hebt verloren aan een andere ziekte of voorval versterkt dat weer het gemis en verlang je naar een andere tijd, een nieuwe tijd om alles weer op te pakken en het leven weer een kans te geven. 

Intussen bloeit de natuur in volle glorie en is de voorjaarsflora op zijn allerbest. De Pinksterbloemen staan in bloei, het Fluitenkruid en het Zenegroen en overal zijn de vogels bezig om een nest te bouwen en zwemmen er al kleine eendjes in de sloten. Het leven gaat dus door en als je het wilt zien en rekening houdt met die andere mens ben je gelukkig. In de Putting vlakbij mijn woonplaats zijn de Grutto's en de Kluten volop aan het paren en hebben de Kievitten al een nest met eieren op diverse plaatsen. Ook de Roodborsttapuit is volop bezig een territorium af te bakenen en de IJsvogel gebruikt de vele kreekjes en sloten in het gebied om te vissen. Het water is er glashelder en de Waterranonkels en Waterviolieren doen het prima. Er is dus volop leven in de natuur en je kunt er heel goed genieten als je het gebied intrekt. Wel afstand houden natuurlijk en je kijker niet vergeten!  

Het is stil buiten en de strakblauwe lucht is strepenvrij, geen vliegtuigen, geen geluid dan van de vogels om je heen. Ik was gisteren bij Perkpolder waar men een gigantisch park gaat bouwen en jachthaven, golfbaan en alles wat op luxe moet gaan lijken. Nu zijn het nog maagdelijke graslanden en kalkrijke hellingkjes met veel schelpen en maagdelijke kleigronden. Boven mij zong de Veldleeuwerik zijn liedje en daalde dan weer als een parachuutje naar beneden om even later weer op te stijgen. Prachtig om te zien. Even later zag ik twee Tapuiten elkaar het hof maken en trokken Boerenzwaluwen langs mij heen.. 

Pasen, een overdenking en beleving met jezelf, soms met een traan, dan weer vol goede moed en je hart laten spreken. Geniet allemaal en doe voorzichtig alsjeblieft, we zijn al genoeg kwijtgeraakt!! 

Vriendelijke groeten, Henk.

Foto: De Kunderberg bij Voerendaal, een prachtig natuurgebied met veel wilde orchideeën


Stuur e-mail mail_outline De zwarte dialogen.. 

De zwarte dialogen..


Wij zitten in het grote raam met uitzicht

op de vallei van Castelnuovo di Garfagnana

waar pioenrozen als drachtige vrouwen

in elkaar vallen, praten met gezichten

waar vragen op getekend staan, brengen

vingertoppen naar elkaar toe en spreken


Dan in de vorm van een oud gedicht..

Een veer van een raaf splijt tussen het

ruwe marmer, zwart is met ons in kledij

tijd om het spel te spelen van het spreken

in een contrastrijke context, waarover wij

nooit iets hebben gecomponeerd, jouw

viool strijkt volkomen tegendraads een


Gebroken ochtend tot ongekende opspraak


Jij zegt het ene, ik denk en zeg het andere

wij willen even geen wielewaal horen zingen

de geur van lavendel tussen vlinders laten

zwart steekt sterk af bij je lach, ik lees je

maar jij kunt mijn woorden niet goed zien

hoort het zuchten van de deur achter me


Het paard roestte vast in zijn weide

fluitenkruid maskeerde zijn manen

terwijl de zonnige dijk ons te ruste nam

jij sprak weer boekdelen over Claus

spreidde ze voor ons uit, zong zoals

alleen jij dat kon over het verdriet van

België, november 1947,” Vlieghe die

wuifde onder de perenboom en wuifde

en wuifde..”


De zomer naderde nu rap, je zwarte

blouse met kant veroverde de ratelaar

het stuifmeel van de zeggen verdoofde

‘n tijdloos samenzijn tegen het dijklichaam

onze dialogen rafelden poëzie en kunst

uit elkaar, een moment van rust sliep

in jouw armen, je lippen spraken loos


Konden we maar regels uit elkaar schrijven


Ik bewonderde je hemelse lach, zo fragiel

als je, tegenover mij, gebarend over het

witte licht praatte en het zwarte paard in

teugels gehesen, de einder tegemoet reed

dan brak er iets in mij, ontnam een machtig

onvermoed bestaan het verlangen naar je

vooral die rietstengel in je mond raakte mij...


Een mooie zondag allemaal, stof om te lezen en te herlezen..

Henk Knibbeler,© 19 april 2020

Foto Een jonge Koekoek wordt gevoerd door een Rietzanger




Stuur e-mail mail_outline De koperen kraanvogel, een essay in wording..      18 maart 2020 

De koperen kraanvogel, een essay in wording..      18 maart 2020

Niets is ongewoon deze dagen en weken, we worden geleefd door de waan van de dag. Het lijkt wel of de wereld om ons heen aan een omwenteling is begonnen, terug naar de basis van ons bestaan.

Ik moet beginnen om te zeggen dat ik de meer dan 200 mailtjes van de afgelopen dagen onmogelijk allemaal kan beantwoorden. Zoveel adhesie bij mijn laatste column, zoveel kaarten en mooie foto's, dank jullie wel allemaal.

En nee, mijn muze is niet dood, ze is springlevend, maar kiest liever voor de luwte, zoekt ruimte in haar hart en dan is rust en stilte om een proces te verwerken een must. 

Ik ben een essay aan het schrijven welke handelt over een koperen Kraanvogel die plotseling in mijn voortuin stond afgelopen zondag. Hij had een boodschap bij zich en die ben ik nu aan het vertalen in een soort sprookje. De dichter in mij is springlevend, de fotograaf ook, mijn camera is in vorm.

De koperen Kraanvogel blijft nog even, verteld mij over zijn lange reis op weg naar Scandinavië, het getrompetter van zijn soortgenoten zal weldra over het hele land trekken. Ik schrijf en jullie kunnen straks mijn essay lezen zo rond het komende weekend.

Geniet intussen van het mooie lenteweer, beweeg en zuig de zonnewarmte op, we hebben het hard nodig.

Vriendelijke groeten,

Henk.



     

 

Stuur e-mail mail_outline Het vogelreservaat "De Putting" bij Hengstdijk ( Z-VL ). Voor mijn Muze..                      WEEK 11 en WEEK 12 

Het vogelreservaat


Toen ik in de jaren zestig van de vorige eeuw de wilde ganzen al telde voor het Vogeltrekstation te Arnhem, de broedgedragingen van de Kievitten bestudeerde, was de maand maart een komen en gaan van veel steltlopers, eenden en kwam de trek van de 'vriesganzen' zoals men ze toen noemde volop op gang naar de broedgebieden in Nova Zembla en het hoge noorden waar de toendra's op ze wachten..

Gisterenochtendvroeg scheen een schraal zonnetje eindelijk na de veelvuldige regen van vrijdag en leefde ineens alles in de natuur op. Ik fietste naar de Putting toe, laarzen aan, kijker en camera mee en snoof de nieuwe lente op. Het gaf mij een kick, die warmte op mijn gezicht en tegelijk mijn gedachten bij een dierbare muze die ik zo node mis nu. Wat genoot ze van onze wandelingen hier samen. Alles was zo dubbel en toch zong mijn hart. Ik schreef in gedachten al poëzie en tegelijk vlogen er kleine groepjes Grutto's over mij heen.

Dit unieke vogelreservaat is na de metamorfose van enkele jaren geleden nu in een fase terechtgekomen die steeds meer 'oude vogels' naar zich toetrekt. Het water is overvloedig aanwezig door de vele regen. De Brandganzen en de Kolganzen hebben zich verzameld om langzaam ons land te gaan verlaten. Ik tel zo'n 1800 Brandganzen en 1000 Kolganzen. Daartussen al sinds enkele weken 2 Roodhalsganzen die meevliegen naar verschillende graasgebieden in de omgeving.  

Op diverse weideplaatjes neem ik de Tureluur weer waar, het hoge tuu-tuu is onmiskenbaar en ik tel 6 Grote zilverreigers die mij oplettend in de gaten houden. Plotseling gaat een grote groep Brandganzen op de vleugels en vliegen alle kanten uit! Even goed opletten en ja hoor een Bruine kiekendief zeilt langs een kreekje opzoek naar een prooi. De ganzen vallen neer een eind verderop richting de Tasdijk en daar ligt ook een grote plas waar een grote groep Smienten fourageert. Ook zij gaan vertrekken naar het noorden om daar te broeden. Hun typische fluitjes hoor ik nog even..  

De zon wordt sterker en bij het vogelscherm kan ik door kijkgaten zien dat ook de eerste Kluten er weer zijn, de Oeverlopertjes en de altijd schuwe Watersnippen zich goed laten zien terwijl ze diep in het slijk naar voedsel boren met hun lange snavel. De Grutto's laten zich steeds luider horen en ook de Wulpen zitten met groepjes bij elkaar op een wat hoger gelegen perceel. De sfeer is geweldig, het licht zo bijzonder en in de sloten komt ook de flora tot leven. De Gele lis komt al opzetten, overal de kleine plantjes van de Vroegeling en ook de Waterranonkels komen eraan. Langs de slootkanten o.a bloeiend Speenkruid, Klein hoefblad en opkomend Fluitenkruid. 

Weer een roofvogel die langs komt vliegen, een valk. Het blijkt mijn eerste Boomvalk te zijn dit voorjaar die terug is, geweldig! Ik waan me weer in de jaren zestig, denk aan mijn geliefde muze en wat ze nu moet missen zo bij me hier. Ook aan de Zweedse botanicus Linnaeus die vele bloemen hun naam gaf. Bij de gedichtenrubriek kun je het gedicht lezen wat ik een aantal jaren geleden schreef en nu geaktualiseert over deze bijzondere Zweedse wetenschapper. 

Intussen trekken kleine vogels boven mij de Putting in, ik neem Putters en Vinken waar en langs een rietkraag zit een Rietgors heerlijk in het zonnetje te kijken. Genoeg voor vandaag, zoveel belevingen, emoties ook en verlangens die zich mixen met elkaar..  

Een mooie en rustige zondag allemaal, tot volgende week! 


Henk.

Foto : Een Kluut en een Grutto maken een voorjaarsdansje in de Putting.


 

Stuur e-mail mail_outline De mediagekte en de vroege lente..                         WEEK 10 

De mediagekte en de vroege lente..                         WEEK 10


Het is gek dat we even pas op de plaats moeten maken en elkaar beter gen hand meer geven, laat staan een zoen!! Wat veranderd de wereld om ons heen toch snel, bijna iedere dag is er wel weer een bijzonder bericht te horen van een of andere mediazender.

Of zijn het juist die media die ons soms, of eigenlijk constant voeren met mededelingen die welhaast niet te geloven zijn. Als ik s'óchtends de TV even aanzet om het nieuws te zien en horen zijn daar de meiden van een overbodig programma Goedemorgen Nederland op NPO1 die theatraal en met een sensatieluchtje van allerlei nonsens de wereld in sturen. Het is lachwekkend hoe ze opgetut en met armen zwaaiend ons als kijkers bijna de les willen leren. Gauw over naar de zender op ÉÉN in België, maar daar zijn ze nog niet wakker om half 8 en zenden tot 9 uur het nieuws uit van gisterenavond. Oud dus en niet actueel, jammer! Dat de Belgen daar niet op reageren zou je denken of vinden ze het zo wel best of kijken ze niet naar deze vervelende herhalingen. 

Herhalingen dus, de hele dag door, tot je een ons weegt en de tijd maar vullen. En dan hebben we nog het enige en echte NOS journaal waar een oude grijsaard hoofdschuddend ons de actualiteiten meedeeld. Tot zover over de media..

Vandaag begint de meteorologische lente en dat is andere koek!

De overvloedige regenval heeft de sloten en plassen aardig gevuld en op diverse plaatsen is de paddentrek en salamandertrek weer begonnen. In Oost Zeeuws-Vlaanderen zijn er diverse kwetsbare plaatsen bij Heikant en St.Jansteen. Als je dode kikkers, padden of salamanders op de weg ziet liggen stop dan even om te kijken of er meer aan het oversteken zijn. Je kunt de waarnemingen melden bij de Stichting Ravon, telnr. 024-7410600 of email kantoor@ravon.nl . Of stuur mij een mailtje, dan komt het ook op de juiste plek terecht. 

De flora is ook vroeg dit jaar, Speenkruid, Holwortel, Klein hoefblad, Vroegeling, zelfs al Pinksterbloemen, Lenteklokjes, Bosanemoon en nog veel meer sieren de kruidlaag in diverse bosjes en sloten. In het prachtige boek van Greet Boekholt ' Hortus concluses ' staan enkele gedichten van mij met een collage van Greet over de gedichten. De Vroegeling ( Erophila verna ) sluit deze column af en ik wens jullie een aangename week toe..


Vroegeling

een blik op de kasseien onder

mij - zoiets onbenulligs eigenlijk -

brengt mij bij de Vroegeling, bij

u waarschijnlijk niet bekend, of


het zou moeten zijn dat u vroeger

met een aardappelmesje op

een vrije zaterdagmiddag het

onkruid tussen de tegels weghaalde


onkruid, wat is dat, kruid wat geen

kruid is of niet tot de kruiden zoals

bieslook en dille mag behoren, te

vroeg geboren misschien en als


naam Erophila verna meeslepend,

kruisbloemig en teder, tredgevoelig

een koude bries tocht langs gevels,

vermengd zich met zonnewarmte


eindelijk blauwe lucht en wolken

over het natte land, ontwakend licht,

zwaluwen scheren zich weg, hoe

onstuimig is deze confrontatie weer


Henk Knibbeler

Foto : Kleine watersalamander, Heikant.




   

Stuur e-mail mail_outline De regenmerels..                          WEEK 9       2020 

De regenmerels..                          WEEK 9       2020

Interludum, de eerste merel..


Populieren al kalend in top 

staan dominant in de polders

wuiven naar de aardappelen

en bietenvelden, krommen zich


regen striemt het oude blad

ratelen en roestig worden

gaat steeds moeizamer, er zijn

al stroken waar het land geel

kleurt en de merel nog zingt


In de licht parfumerende bomen

strofes klinken korter en zijn

zachter, de gesel van het paren

is ook aan hem niet voorbijgegaan


maar toch, in de stilte en luwte

van de luie dijken is de zang

tijdens een regenbui immer mooi..


Een verhaal, de tweede merel..


Het is nog altijd 'blackbird singing in the death of night' 

melodieus en puur zijn de fluittonen, als een dichter

zingt hij de strofes aan elkaar, geen een is hetzelfde

de langere avonden vult hij bij voorkeur op een hoge

plaats zoals een dak, een oude antenne of schoorsteen


Iedere wijk heeft zijn regenmerel, ze vechten in tuinen

om hun wijfjes en schermen zo hun territorium af, zij

zijn in de vroege ochtend de getuigen van nieuw verdriet

in de huizen, ramen spreken immers luider open en de

tranen hangen altijd het eerste aan glas, een jas waardig


Met zijn oranjegele snavel en oogring markeert de vogel

de manen van de maan, ringen vloeien in elkaar over en

zorgen voor een gloedvolle ontmoeting tussen dag en nacht

dan breekt weer een nieuwe dag aan, men komt de dode

halen in een zwart rijtuig met zes paarden voor, stemmen

hangen in de lindelaan..


De merel zingt in de zachte regen 

geuren van rozen en jasmijn stijgen, klinkers blinken en

het koper klinkt in de zon als de lucht openbreekt, in zang

en galop volgt de vogel de dode over de tuinen van buren

schuwt de territoria van soortgenoten en wacht op het hek

de regen valt gestaag, een jongetje roept heel hard 'mama"!!!


Een stormachtige en regenachtige zondag allemaal! 

Henk.         februari 2020  


Een stelling verwerpen..             WEEK 8   2020 

Een stelling verwerpen..             WEEK 8   2020

Vanochtend werd ik wakker door een stormwind die langs de gevel kroop en ieder kiertje en sponning een kusje gaf om daarna weer even verder misschien wel een omheining omver te werpen omdat de wind daar niet zo van houdt als ze wordt tegengewerkt.. 

Mijn moeder zou jarig zijn vandaag, de jaren van ouderdom sleten een spoor van overleven door haar bestaan, nog steeds beroerd ze mij soms als ik de tranen in haar ogen zag staan als er iets bijzonders gebeurde. Zij ook altijd sprak over de natuur en de vogels die ze in haar tuin had gezien of mij vroeg wat voor een soort dat zou kunnen geweest zijn. Ja, haar groene vingers en interesse in alles wat groeide en bloeide zal mij altijd bijblijven.  

Vandaag is het ook de warmste dag op 16 februari ooit gemeten, 13,6 graden in De Bilt en meteorologisch is de lente bijna begonnen!! Waar gaan we naartoe op deze aarde, waarom veranderd er per dag zoveel in ons leven, zijn de temperaturen te gek hoog om los te lopen? Voorjaarsflora bloeit uitbundig. Wij waren in het prachtige arboretum te Kalmthout B. afgelopen dagen waar de verschillende Toverhazelaars volop in bloei stonden, het Sneeuwklokje en het zeldzame Geplooid sneeuwklokje er parmantig tussen de Gewone sneeuwklokjes staat, hoe bijzonder! En op de houtnippers onder de Hazelaars veel Gekraagde aardsterren die al grotendeels verdroogd waren.

En is er op deze spectaculaire verandering van seizoenen, weer en gebeurtenissen een antwoord te vinden of wat mij persoonlijk het leukste zou zijn als u mijn stelling zou kunnen verwerpen;

' DE MENS IS VERANTWOORDELIJK VOOR ALLE KLIMAATVERANDERING 'OP ONZE AARDE EN DAT IS ONOMKEERBAAR!'

Ik ben benieuwd naar de reacties en tegenwerpingen, ze zijn van harte welkom, stuur mij gerust een mailtje! 

Vandaag is zo'n dag om lekker binnen te blijven, te lezen, muziek te luisteren en hierover na te denken, dat is al stof genoeg lijkt mij zo. Iedereen dan ook een fijne dag vandaag, 

Henk.

Stuur e-mail mail_outline Grenspark Groot Saeftinghe contra het recente verleden..               WEEK 7   2020 

Grenspark Groot Saeftinghe contra het recente verleden..               WEEK 7   2020

Ik ben de laatste tijd nogal veel te vinden rondom het Verdronken land van Saeftinghe en het aangrenzende Belgische gebied wat nu de naam Grenspark Groot Saeftinghe draagt. Een zeer uitgestrekt en afwisselend landschap met plassen, weilanden, sloten en kasseienweggetjes, het gehucht Ouden Doel en het kleine polderdorpje Prosperedorp. Aan de Nederlandse zijde staat de boel momenteel volledig op zijn kop omdat men de Hedwigepolder aan het ontmantelen is en alle bomen, bosjes en landerijen, inclusief de boerderijen die er nog lagen aan het opruimen is.

Grenspark Groot Saefinghe moet een ontmoetingsplaats worden voor de wandelaar, de natuurliefhebber en de fietsers. Ook is de streek erbij betrokken en met name de boeren die hun streekproducten aan de man kunnen brengen. Er zijn excursies mogelijk met groepen in het gebied onder leiding van ervaren gidsen en nog veel meer. Ik zou zeggen klik eens op de ondergaande link en je komt terecht op de website van het Grenspark Groot Saeftinghe waar alle informatie is te vinden.

Ik hoor je denken 'en de natuur zelf dan, waar zijn de vogels, wat gebeurd er met de flora en alle andere organismen na al deze veranderingen' ?  Mag je er net als een een jaar geleden nog gewoon wandelen in je eentje als vogelaar of florist of krijgen we ook weer overal bordjes en hekken te zien met verboden toegang, vogelbroedterrein of beschermd gebied? 

Wees gerust, er zijn al traditionele paden en weggetjes geblokkeerd en je kunt er alleen nog maar in via een excursie met een groep en een gids waar je fors voor moet betalen! Waar we jaren konden fotograferen, waarnemingen doen en inventariseren kan niet meer en is voorbehouden aan de wetenschappers en bobo's van landschapsverenigingen of natuurorganistaies. Jammer dus, maar je kunt meepraten op de site van het grenspark en je laten horen. Vanaf de dijken kun je met een telescoop of goede verrekijker de Torenvalk zien bidden, de duizenden wilde ganzen waarnemen of als je geluk hebt de Zeearend een vlucht nemen die uit is op een malse gans. 

Fietsen gaat heel goed tot aan de grens met Nederland en heb je een schitterend uitzicht op de laagliggende gebieden aan de ene kant en een minder mooi beeld van containerkranen, schepen en windmolens aan de andere kant langs de oevers van de Westerschelde. Na de grens houdt het op om over de dijk te fietsen en wordt je het fraaie zicht op het Verdronken land van Saeftinghe ontnomen omdat er geen fietspad meer aanwezig is! Onder het mom van beschermd natuurgebied en kans op verstoringen wil het Zeeuws Landschap geen fietspad aanleggen en alleen het handjevol vogeltellers toegang verlenen die met busje en auto's er wel in mogen! 

In 1969 zag ik er de eerste Steltkluut en broedde er op de schelpenstrandjes niet ver van de dijk nog volop Bontbekplevieren en in de konijnenholen broedde er de Tapuiten.. Overal mocht je komen en je verstoorde echt niets. Toen werd de gasdam aangelegd en er verdween ineens een heleboel om nooit meer terug te keren.   

Gelukkig is er veel beeldmateriaal overgebleven van toen en tegelijk komt de kunst ook meer in beweging om het 'oude schoons' aan het huidige publiek te tonen in moderne uitingen en jonge generaties te laten zien hoe fraai de streek toen was en thans nog is.

Een stormachtige zondag toegewenst, geniet van de elementen en kijk uit als je er toch op uit trekt !! 

Henk

Website Grenspark Groot Saeftinghe

https://www.grenspark-groot-saeftinghe.eu/home/default.aspx

Foto uit de beeldserie en lezing 'Het vergeten landschap rondom Prosperedorp'  van natuurfotograaf Henk Knibbeler.  

Stuur e-mail mail_outline Coronasporen..                 WEEK 6    2020 

Coronasporen..                 WEEK 6    2020

Nu de wereld de adem begint in te houden over de verspreiding van het Coronavirus en de besmetting steeds meer via verschillende manieren kan worden overgedragen ga je nadenken... 

Ik bekijk het op een andere wijze en omdat er ook nog steeds en voorlopig ook nog geen medicijnen verkrijgbaar zijn kan de verspreiding wellicht via natuurlijke bronnen ook plaatsvinden? Interessant voor biologen en wetenschappers bij het RIVM en andere instituten wellicht om hier eens aan te denken. Ik noem de vele soorten schimmels, paddenstoelen en stuifmeel wat door vele miljoenen kilometers wordt verspreidt en ons allemaal bewust of onbewust kan treffen. De verspreiding van meststoffen over de hele wereld die in de handel verkrijgbaar zijn en waarvan er veel uit China komen.  

Moet ik nog even doorgaan of is dit allemaal wel heel erg ver gezocht? Nu het virus ook al in faeces is gevonden en niet alleen maar via hoest - of niesdruppeltjes en adem kan worden overgedragen wordt het spannend de komende weken.. Sporen zijn zo licht dat ze in de hogere luchtlagen worden verspreid en op de aarde neerkomen via neerslag. In de natuur bestaan geen grenzen, wel voedingsbodems waar organismen voorkeur voor hebben. Dat heeft weer te maken met het soort bodem, lemig of kalkrijk bijvoorbeeld en eutroof of oligotroof. Kortom, een discussie waard lijkt mij.

De wereld staat bloot aan grote klimaatveranderingen, er zijn steeds meer zware natuurrampen, enorme branden, regenval en ga zo maar door. Tot nu toe ontlopen wij de dans aardig, maar dat is een kwestie van tijd. En zwaarmoedig moeten we nu ook weer niet worden, er valt nog volop te genieten in de natuur van onze flora en fauna, paddenstoelen en insecten. Kijk maar eens in je tuin wat er uit de grond omhoog komt nu!  

Ik zag de Lenteklokjes op 28 januari al in volle bloei, ruim een maand eerder dan vorig jaar! Het Speenkruid en op de zuidkanten van een sloot al het Kleine hoefblad in bloei, zo mooi!


Een mooie zondag nog en fijne week tegemoet! 

Henk.

Foto ;  Lenteklokjes in bloei in Hof te Zande Kloosterzande

Stuur e-mail mail_outline Vogeltelling van jong naar oud..             WEEK 5    2020  

Vogeltelling van jong naar oud..             WEEK 5    2020 

Ieder jaar opnieuw worden er in de winter onze tuinvogels geteld. In vele huizen gaan de gordijnen maar half open en zitten pa en ma met de kinderen te turen naar het vogelhuisje of voederplaats in de tuin. Een half uur lang stil zitten met het vogelboek op je schoot en wachten totdat zich de eerste vogels laten zien! Effe checken metr het plaatje erbij! 

Kijk een Koolmees pap en daar nog een en wat is dat op die tak van de dennenboom? Oh, dat is een Roodborstje, zet maar een streepje op je lijstje. De zon schijnt op de vijver en het schittert prachtige beelden. Er gaat een Tortelduif op de rand van de vijver een lekker bad nemen en even verder scharrelt een merel tussen de bladeren, het is een mannetje, want die zijn zwart en hebben een knalgele snavel. Plotseling wordt de stilte ruw verstoord en vliegen de veren van de Tortelduif alle kanten op. Een Sperwer zit bovenop de vogel met uitgespreide vleugels en kijkt streng om zich heen. Wat gebeurd hier ineens vragen de kinderen? 

Vader verteld dat een Sperwer een mooie roofvogel is en graag jaagt op andere vogels. Meestal wel kleine vogels zoals mussen en mezen, maar een duifje slaat hij ook soms. Verbaasd en met open mond kijken de kinderen naar dit schouwspel wat zich op nog geen 20 meter voor ze afspeeld. Alle andere vogels zijn gevlogen, maar de Sperwer pakt zijn prooi in de klauwen en gaat ermee vandoor, wat een gezicht zeg zo'n grote vogel onder een Sperwer te zien hangen en verdwijnen tussen de Rodondendrons..

De rust is weer teruggekeerd en daar is de Heggemus en aan de vetbollen hangen ineens verschillende Staartmezen. Wat een mooie vogeltjes zijn dat zeg met die lange staarten en wollige kopjes in zwart en witte veertjes. Je ziet ze meestal in de winterperiode rondtrekken en altijd in groepjes bij elkaar met een leuke babbel bij zich legt vader uit. Op de voederplaats zijn nu ook een paar Vinken geland en een andere soort ertussen die er wel op lijkt? Dat is een Keep, die hebben een zwarte kop maar in de winter is die wat valer en de oranjeborst is toch nog wel goed zichtbaar. Een echte vinkachtige. Het lijstje telt tenslotte maar liefst 16 soorten en de meest geziene vogel is de Koolmees, tweede de Merel en derde de Heggemus!   

Intussen zit Oma ook in haar serre met een kopje thee en kijkt in de tuin naar de vogels die af en aan vliegen om wat zaadjes op te pikken en korstjes brood die ze daar heeft neergelgd. Vooral de Zwarte kraaien en een Ekster zijn gulzig. Haar handen liggen op haar schoot, ineengevouwen. Een Grote bonte specht bungelt aan de vetbol en eet gulzig van de zaadjes en het vet, hij hamert er flink op los. Oma geniet en dan gaat de telefoon. Ze hoort de enthousiaste verhalen haar kleinkinderen die met papa en mama ook de vogels hebben geteld. Het verhaal van de Sperwer is wel heel spannend geweest vertellen ze en Oma lacht in haar vuistje dat als een kunstwerk naast haar kopje thee ligt. Ze heeft geen lijstje gemaakt, alles opgeslagen al herinnering dan kan ze er altijd aan terugdenken op een mooie zondag zoals deze.. 

Ook geteld vandaag? Anders ook een mooie zondag en geniet..

Groet,

Henk.

Stuur e-mail mail_outline Fotografisch gesponnen beelden..                WEEK 4  2020 

Fotografisch gesponnen beelden..                WEEK 4  2020

Ik zag gisteren in een prachtige kunstgalerie een paar portretten van grote popsterren hangen. o.a Jim Morisson, David Bowie en Prince vulde de zaal in kleurrijk werk en zo herkenbaar en alive neergezet door de kunstenaar. Ik kreeg een mix van hun muziek in mijn oren te horen, het was net een klein woodstock wat mij omarmde.

Als fotograaf kijk je meteen ook wat het verschil is tussen een echte portretfoto en een schilderij waar ook enige abstractie in zit maar de echtheid bijna van het doek spat.

Mooi dus, genieten van de verfstreken, kleurenpalet en de kunst om het fotografisch geheugen vast te leggen zodat de liefhebber er meteen een herkenning in ziet. Anders dus van wat ik zelf in het veld en de natuur vastleg en waar het licht en de omgevingsfactoren een grote rol bij spelen om een goede compositie te bereiken en af te drukken als alles optimaal in de zoeker en op de display staat. Maar het oog wil ook wat, sterker nog, onze ogen verschillen nogal van elkaar. Niet iedereen ziet alles even scherp als de ander en de duurte van je camera veranderd daar niets aan!

Zoals een kunstschilder zijn of haar penselen hanteert en de keuzes moet maken tussen fijne, ragfijne of bredere lijnen en streken en de ogen bepalend zijn voor wat er uiteindelijk op het doek terecht komt. Knap gewoonweg als je die technieken beheerst en zelf je witbalans, je diafragma en sluitertijd bepaald zonder het gebruik van een professionele camera met fullframe sensor.

En zo wandelde ik met mijn vriendin door deze galerie die ik een plaats zou wensen in Antwerpen of Amsterdam. Ook de beeldende kunst in fraaie vormen, de sieraden en ruimte die geboden wordt aan alle kunstwerken is indrukwekkend. Een gesprek met de kunstenares duurde tot aan de uitgang waarna wij weer in een heel ander decor verder  wandelden..

Bezoek zeker eens Kunstgalerie De Zwarte Kat in Axel Zeeuws-Vlaanderen.

Kijk op www. de zwarte kat.net


Fijne zondag en geniet van het mooie weer, met je camera!!

Henk.


 



Stuur e-mail mail_outline Winter in Pikes Peak ( Colorado - USA )                     WEEK 3    2020 

Winter in Pikes Peak ( Colorado - USA )                     WEEK 3    2020

Wat ben je dichtbij, dat andere licht hier

alsof bladeren verguld zijn, aaibaar soms


Uitzichten sterven voor mij in lange stiltes 

hier op dit punt tilde ik jou van blijdschap


Je bloemenlach en heerlijke huid kropen

hartstochtelijk in de wuivende boomkruinen


“Which way the wind blows”, ik hou van jou

zei je, op afstand gadegeslagen door vogels


Daar gaat een bold – eagle over het meer

weldra zal sneeuw zijn camouflage worden


Soms is een winter te lang, te mooi stervend

raak je niet los van je lief, zijn ‘t lege handen


Geschreven tijdens verblijf in Colorado springs USA in 2003 met NG in de Rocky Mountains.

Wellicht een wat romantisch gedicht als begin van deze column. En waarom zover weg gekozen, hoor ik je denken, de winters in ons land zijn er toch ook nog?

Nou, dat betwijfel ik ten zeerste. De laatste 4 jaar zijn er een paar speldenprikken uitgedeeld door Koning winter, meer stelde het niet voor. We zien thans al dat half januari vele vroegbloeiers al volop in bloei staan en dat vogels hun broedseizoen vervroegen, misschien wel overgaan tot meer broedsels in de loop van het jaar!!

Ook andere soorten vogels, planten, vlinders en zoogdieren zien we ons land binnenkomen die we normaal graag eens tegenkomen in de zuidelijke landen van Europa op vakantie. In Australië brandt bijna 2 keer zoveel natuur als Nederland groot is en gaan miljoenen dieren, planten en insekten dood, wordt het ecosysteem waarin al die organismen leven vernietigd en zal het vele jaren duren alvorens misschien een deel van de oorspronkelijke natuur zal wederkeren. Immers de temperaturen zullen blijven oplopen en de opwarming van de aarde komt in een stroomversnelling terecht. We verschroeien langzaam, de aarde gaat versnelt in de vernieling door onze drang naar meer economische groei ten koste van alles wat we nog hadden aan natuurlijke bronnen. 

Ja maar hoor ik iedereen nu roepen, inderdaad ja maar!! We vliegen meer dan ooit, rijden ons vast op de autobanen en de CO2 en PFAS zijn nog maar het begin van wat op ons af gaat komen. Het kabinet van rechtse signatuur met een liberaal als Rutte aan het hoofd denkt een belangrijke speler te zijn op het wereldtoneel, maar de grootmachten storen zich niet aan dat landje aan de Noordzee. Nee, economie is het sleutelwoord en Rutte danst met de dollartekens in zijn ogen langzaam het Europarlement in en laat Nederland met goed verzorgde rijkelui en elitaire leefgewoonten achter. De rest zoekt het maar uit en wordt stilaan armer..

Ik zou willen dat ik een ander verhaal kon vertellen, maar helaas lukt dat niet meer. Het is geen vijf voor twaalf meer, allang niet meer, we leven in een roes van gezapigheid en dreiging in een ongezonde wereld die van dag tot dag veranderd, versnelt smelt en het water staat bijna tot aan onze lippen..

Hou vol, put moed uit het feit dat je nog de natuur in kunt gaan en genieten van onze flora en vogels, paddenstoelen en landschappen. Neem je lief mee, je kinderen en geniet samen..

Fijne zondag,

Henk


Foto: Pikes Peak mountain Colorado USA 

   

Oude winters..                         WEEK 2  2020 

Oude winters..                         WEEK 2  2020

Het is stil in de natuur deze winterloze dagen, terwijl het toch niet aangenaam aan voelt met de koude en die harde wind soms. In de bossen is het ook stil, vogels laten zich nu niet horen. Velen zijn in de rui en naar warmere oorden vertrokken in Afrika of Spanje. In feite wachten wij toch op een beetje meer winter met vorst en sneeuw omdat we dat van oudsher gewend zijn. Ik zeg van oudsher, want in de jaren zestig van vorige eeuw brachten wij de kerstvakantie grotendeels op het ijs door en in de sneeuw. We schaatsten wat af op de vennen en ondergelopen weilanden, de sloten en watergangen.  

Je zag geen mobieltjes in die tijd en toch wist men waar iedereen was, meer was niet nodig, toch? Geen selfies van schaatsende jongeren en oudjes. Het vroor soms wel 10 graden overdag weet ik nog wel en kwamen we met rode oren en verkleumde vingers en tenen laat in de middag thuis om ons te warmen aan de kachel met een kop chocomelk en een snee peperkoek.  

Toch zagen wij altijd diverse wintervogels op de weilanden fourageren zoals de Kramsvogels en ook de Koperwieken lieten zich best veel zien op de bessen van de meidoorn en de sleedoorn. Soms hadden we geluk en een enkele keer kwam er een Notenkraker op bezoek. Als jonge vogelaars waren we dan in onze nopjes en schreven de waarnemingen bij in ons vogelboekje. Toen was er nog geen website zoals waarneming.nl. We deelden het met elkaar. Ook zaten er iedere winter in delen van het grove dennenbos grote groepen met Ransuilen. Dat is een prachtig gezicht al die nieuwsgierige kopjes naar beneden te zien kijken met hun oortjes rechtovereind.   

De winters waren dus niet zo sober, wij waren veel meer een deel van de natuur in die tijd en doorleefden de kou en de sneeuwperiodes. Nu kijk ik even terug in die tijd, flarden passeren in mijn gedachten en geheugen, denk aan de oude vriendjes en vriendinnekes. Zo kregen we van Moeke van Genk punten die ze gespaard had waar we een grote peperkoek van konden kopen bij de bakker en bij Cor van Gils thuis op de boerderij in Seters hadden ze worstenbroodjes gebakken, want er was een varken geslacht, smullen was dat!!  

Oude winters zijn best leuk dus en natuurlijk waren er ook momenten van verveling en eenzaamheid. Ik miste mijn pas overleden vader, moeder had het druk met de andere zes kinderen en gelukkig was er juffrouw Beekers, onze huishoudster, die veel werk uit haar handen nam. We poften tamme kastanjes en beukennootjes op de kachel en luisterden in de avond naar de radio. Als de kleintjes in bed lagen bleef ik meestal met moeder achter en spraken we over papa, hoorden de sneeuw tegen de ramen slaan en las ik wat gedichtes voor aan haar die ik had geschreven. Zo kwamen wij de oude winters door, hadden het goed en keken vooruit, maakten plannen en pinkte ook wel tranen weg. Laten we het hierbij maar laten voor deze keer en afwachten wat ons deze winter nog gaat brengen in 2020!! 


Fijne zondag allemaal! 

Henk.

Foto ;  Ransuil kijkt mij aan vanuit zijn winterstekje in de Grove den.

Stuur e-mail mail_outline Tussen kroegen en kerken..( voorbeschouwing )              WEEK 1    2020                 

Tussen kroegen en kerken..( voorbeschouwing )              WEEK 1    2020                

Temidden van de natuur, vlakbij de Hedwigepolder en de Emmapolder ligt Emmadorp. Een klein gehucht waar ook het Cafeeke Het Verdronken Land is gelegen. Gina, de uitbaatster organiseert samen met haar man regelmatig leuke activiteiten in het pittoreske cafeeke vlakbij de zeedijk aan het Verdronken land van Saeftinghe.

Zo was er afgelopen 2e Kerstdag een H. Mis in het cafeetje. opgedragen door een pastoor en de 'grote zaal ', het opkamertje en buiten konden bezoekers die mis meemaken en beleven. Het hele cafeeke gehuld in honderden lampjes, decoraties en beelden straalde een sfeer uit die je zelden ergens anders op deze manier kunt meemaken. Wij waren er ook bij en al vroeg ook, want ons was al gezegd dat er erg druk zou zijn en dat kwam ook zo uit. 

Mijn column gaat over dit unieke gebeuren en ik laat jullie als lezers meebeleven hoe het daar was. In de loop van vandaag verschijnt het hele verhaal hier als vervolg op deze voorbeschouwing...

Fijne zondag en groetekes,

Henk.   

Fijne zondag en groetekes, 

Henk.

vervolg column...

De eucharistieviering in het cafeeke begon precies om 13, 00 uur en zowel binnen als buiten was het stampvol met bezoekers die van de wijde omtrek naar dit unieke gebeuren kwamen kijken en meebeleven. 

De pastoor van dienst had een mascotte meegenomen in de vomr van een een pop die een schaapherder voorstelde en bovenop de toog annex altaar werde geplaatst. De sfeer was gemoedelijk, mensen keken elkaar aan of bespieden elkaar. Sommige gezichten stonden op heel serieus en anderen weer sjagrijnig. Je had het gevoel dat je in de gaten werd gehouden, typisch iets voor sommige Zeeuwen en Vlamingen waarvan de nieuwsgierigheid vanaf afdroop. Maar och, eenmaal hier bij het Jezuke Jezus werd alles met de mantel der liefde bedekt en vergeven wat men van de ander wist of dacht misschien. 

Er werden misboekjes uitgedeeld en de pastoor bracht de gehele mis op ingetogen wijze en er werd volmondig meegezongen met de kerstliedekes die nogal wat nostalgische gevoelens opriepen. De communie werd uitgereikt in schalen die rond gingen tussen het gepeupel. Vroeger mocht je niet zomaar te communie als je niet eerst de heilige communie had ontvangen. Dat was een groot feest toen, want je kreeg mooie kleren, de familie kwam met cadeautjes en er werd lekker gegeten. Tegenwoordig zijn het volledig uit de hand gelopen braspartijen geworden met gigantische feesten!! 

Aan het eind van de mis moest de pastoor een penning in de jukebox stoppen waarna muziek klonk als afscheid van deze bijeenkomst met een groot applaus voor de pastoor en Gina. Zij kondigde aan dat er erwtensoep en oliebollen buiten verkrijgbaar waren en er werden pintjes gedronken, terwijl een muzikant liedjes voordroeg waarop men kon dansen! De kerstman deelde cadeautjes uit aan iedereen van vredesduifjes tot tasjes en meer van dat soort prullaria. 

Gina was in topvorm en danste met de kerstman op de muziek, maar de broek van de kerstman zakte af en dat ving Gina prima op door zijn broek vast te houden tijdens het dansen, hilariteit alom! 

Er werd nog lang nagepraat en gedronken en gegeten. Deze dag was succesvol verlopen en nu kon het cafeeke met groot verlof gaan en aan de grote kuis beginnen. Wij gingen met een glimlach op onze gezichten ook naar huis en terwijl de zon alweer 2 minuten langer licht gaf vandaag en wij genoten van de prachtige luchten vrdwenen ook wij in de avond.. 


Henk, 30 december 2019 


Foto : Het publiek voor het altaar en de oude toog in afwachting van de H.MIs. Op de site staan onder de tab landschappen nog enkele foto's van dit gebeuren. 

 

Stuur e-mail mail_outline Eenvoudige dagen maken je leven lichter!                     WEEK 52  

Eenvoudige dagen maken je leven lichter!                     WEEK 52 

Steeds als het bijna kerstmis is en de dagen somber, regenachtig en vroeg donker, dan ineens is het 21 december, de kortste dag van het jaar! De aanstaande jaarwisseling brengt mij regelmatig in vervoering over het afgelopen jaar. De operaties en een ernstige bacterie-infectie in het ziekenhuis met als gevoelg een flinke fysieke verzwakking van spieren en ledematen zorgden voor een mager jaar wat het buitengebeuren betreft. Veel minder fotowerk en shoots op locaties en geen cursussen zorgden voor eenvoudige dagen met veel rust, aansterken en krachten opdoen. 

Genoeg over dit jaar wat toch nog voldoende soelaas bracht de laatste weken en vooral zorgde voor mooie paddenstoelenvondsten, vogelwaarnemingen, het schrijven van poëzie en het geven van een lezing over de Hedwigepolder en omgeving.  

De polder moet onder water komen te staan over een paar jaar en als je er nu gaat wandelen dan schrik je wel even van de kaalslag die er plaats vindt. Tegelijk worden we allemaal geconfronteerd met de stikstofproblematiek, de PFAS vervuiling en de onrust over ons milieu. De overheid is traag in haar besluitvorming, boeren zaaien verdeeldheid in het kabinet en de bouw komt maar mondjesmaat weer op gang. Veel om over na te denken en eens met je vrienden, familie of andere mensen over te spreken.  

Toch zijn het eenvoudige dagen als je maar zorgt dat je tussen al dat geweld om je heen over die problemen maar dicht bij jezelf blijft en eens even afstand neemt, gaan wandelen met je lief, kinderen aandacht geeft en de ouderen om ons heen. Want juist zij hebben het moeilijk, zijn veel alleen en eenzaam, zien wel de TV journaals en kunnen er met bijna niemand over praten. Maak het eenvoudig, leef zoals het hart je aangeeft en zie niet zoveel beren op je pad, dikwijls zijn ze er immers ook niet! Geef ook eens een hand of een glimlach weg en wees positief tegenover je eigen bestaan en bedenk dat wij hier met alles wat we rondom ons heen hebben, gelukkig zijn, de een ietsje meer dan de ander, maar de warmte die jezelf uitstraalt werkt als een magneet voor die ander. 

Aan alle bezoekers en lezers van mijn website het afgelopen jaar, het waren er bijna 180.000 !!, heel veel dank voor alle mail en reacties. posterbestellingen en ik wens jullie een gezond en waardevol 2020 toe en veel natuurgenot!

Henk Knibbeler

   

Zomaar een zotte zondagmorgen in december..                 Week 51 

Zomaar een zotte zondagmorgen in december..                 Week 51

Zomaar wakker worden van de wind die je huis omarmt en tegen de ramen beukt, bijna schreeuwt om aandacht en zich zelden neerlegt tussen de Callicarpa struiken en prachtige bessen die deze heester in dit jaargetijde draagt. Een ontbijt met je geliefden wat de zondagochtend tot een feest maakt met scrumbled- eggs en conversaties die gaan over het weer vandaag en die harde wind, de veranderingen in ons klimaat en waar we vandaag eens naartoe zullen gaan. Op de achtergrond radio 1 met ' vroege vogels ', waar we terloops deeltjes van meepikken.  

Alweer zo'n zotte morgen met in mijn gedachten steeds weer dat melancholieke liedje van Zjef Vanuytzel en hoe mijn moeder weer een verhaal vertelde over wat er zich allemaal in de tuin had afgespeeld afgelopen week. De mussen vochten om stukjes brood en de Kepen zomaar ineens op het voederplateau verschenen! Plots een hoop lawaai te horen was en ja hoor, de klamper ofwel de Sperwer een huismus had geslagen en de veren in de rondte vlogen! Intussen waren de warme worstenbroodjes en de koffie deel van onze conversaties en maakten we plannen voor de rest van de zondagmiddag.. 

Buiten is het guur en regelmatig vallen er pittige buien, maar we besluiten om naar de Hedwigepolder te gaan kijken en het graffitydorp Doel. Ze zijn afgelopen week begonnen met het kappen van de vele populieren in de polder en het ontruimen en slopen van de 3 overgebleven woningen in het gebied. Er vindt een hele kaalslag plaats, vogelbosjes verdwijnen en de hazen, konijnen en alle fazanten en patrijzen zijn gevlucht naar de Emmapolder of het Verdronken land van Saeftinghe. We geven de polder terug aan het water, aan de schorren en het getijde. Wat zal er worden van dit grote gebied, na vele jaren zullen we pas de effecten kunnen zien en zullen de fotoreportages die ik afgelopen jaren heb gemaakt op den duur wel veel herinneringen oproepen. De Belgen hebben een prachtig fiets en wandelpad aangelegd bovenop de dijk tot aan de grens. Dan houdt het op en moet Nederland de rest gaan aanvullen.

Het is jammer dat Het Zeeuws Landschap deze ontwikkeling blokkeert en alleen voor de vogeltellers die met busjes op de gasdam de omgeving verstoren en privéleges hebben, toegang geven!!

In Doel wandelen we langs oude cartoons van Suske en Wiske en op het kerkhof dwarrelen de bladeren van de Acasia's tussen de aloude graven die eenzaam en bemost schril afsteken tegen de Prospèrepolder waar duizenden Kolganzen en Brandganzen verblijven en overwinteren. Een zotte zondagmorgen loopt uit in een heerlijke middag samen en een trappist in het cafeetje ' D'n Angeluus ' in Prosperedorp waar we nagenieten met een grote groep bejaarden die daar zijn neergestreken..

Nog een fijne zondagnamiddag allemaal en dank voor de vele reacties van afgelopen week!

Groet, Henk.

fotocollage van het Verdronken land van Saeftinghe en de natuur..


Over slieren, keuvelen en vechten..                     WEEK 50 

Over slieren, keuvelen en vechten..                     WEEK 50

Je zou kunnen denken waar heeft hij het over, is het geen typefout zodat het 'stieren', keuvelen en vechten moet zijn?  

Nee hoor, deze column gaat over onze gewone Huismus ( Passer domesticus ) die we allemaal kennen en waar wij heel weinig aandacht aan schenken, immers een mus zijn naam gebruikt men meerdere keren in de zin van 'zo dood als een mus'. Maar ze wonen wel degelijk in uw buurt, zijn zeer creatief in het vinden van nieuwe broedplaatsen zoals onder de zonnepanelen die op vele daken liggen en waar niemand erg in heeft!!  

We kennen in ons land naast de Huismus ook de Ringmus in dezelfde familie. De Ringmus is vooral te vinden in de buitengebieden bij boerderijen en agrarisch gebied afgewisseld met vele bomen. Onze Huismus hoort tussen de woningen thuis en gebruikt de vele struiken en dichte bosjes tussen de woningen, heggen en meer van die hoekjes in de dorpen en steden. De Huismus houdt van gezelligheid, van kwebbelen en van slieren! Als ik door mijn dorp Kloosterzande fiets dan hoor ik ze altijd al op afstand in een bosje tekeer gaan tegen elkaar.  

Er is altijd wel een zogeheten leider van die groep die aangeeft om te verstrekken naar een ander leuk bosje of haag en hup daar neemt de luid roepende meute de vlucht. Huismussen zijn ook best brutaal en kennen steeds minder vrees voor de mens. Komen dus dichtbij en ik ondervondt dat in Emmadorp bij het cafeetje ' Het Verdronken land ', wat vlakbij het natuurgebied Saeftinghe ligt. Daar huizen de Huismussen in de schuur die er naast staat waar ook de Boerenzwaluwen broeden. Maar een ligusterhaag naast het terras biedt de vogeltjes de mogelijkheid om regelmatig op je tafel te verschijnen en kruimels of stukjes brood te verschalken. Soms komen er wat Ringmussen op bezoek, maar die zijn niet welkom hier, dus ontstaan er serieuze conflicten en vechtpartijen.  

In het cafeetje broeden trouwens de Boerenzwaluwen al jaren tegen de spanten en een paraplu moet de uitwerpselen opvangen, anders belanden ze in de soep van de gasten! Men laat de vogels gewoon hun gang gaan en je kunt zowel de Huismus als de Boerenzwaluwen hier heel goed bekijken en volgen. De Passer domesticus zoals de wetenschappelijke naam van de Huismus luidt wordt zo'n 3 jaar oud en legt 3-6 eieren, broeden meerdere keren en zo houden ze de soort in stand. Hebben ze dan geen vijanden?  

Jazeker, de Sperwer of Klamper ook wel genoemd is gek op Huimussen en jaagt op een onstuimige manier op ze. Hoog in de lucht zweeft deze fraaie roofvogel boven de dorpen en gaat meestal in een boom zitten gluren waar de Huismussen zich in de buurt ophouden. Een Sperwer die jaagt gaat dwars door een haag heen om een Huismus te verschalken en plukt de vogel gewoon op je gazon of de stoep.

De Huismus, wat een oergezellige vogel, beetje saai van kleur, maar o zo levendig en een medebewoner van onze woonwijken, dorpen en steden. De winter breekt aan en als het koud wordt en er sneeuw valt komen ze wel op je voederplaats of vogelhuisje wat zaden halen of broodkruimels. Volg ze maar eens met je verrekijker en bezie hun gedrag, de moeite waard en wellicht let je eens wat meer op als ze aan het slieren zijn door uw eigen woonwijk! 

Fijne zondag, stormachtig, dus de Huismussen blijven onder de pannen of de zonnepanelen vandaag!

Henk.

Stuur e-mail mail_outline Het broer en zuscomplex..                       WEEK 49 

Het broer en zuscomplex..                       WEEK 49

Ze leven al vele jaren samen, zijn getrouwd

hebben geen kinderen, wel een hond en twee

katten. Er is nauwelijks liefde naar elkaar en

geen intimiteiten meer, die zijn al gestorven


Ze gaan beiden naar hun werk, hebben een huis

een tuin en hun leefomgeving is dus erg klein

de weekenden worden gevuld met wandelen

of rondsnuffelen op een markt en een pintje


Zij komt in contact met een andere man, krijgt

veel aandacht en ze wordt verliefd op hem, het

hoofd zegt haar op den duur dat ze wil scheiden

maar ze durft het niet te zeggen, bang voor gedoe


Toch is haar liefde voor die man zo sterk dat ze 

doorzet en haar geluk en leven anders wilt leiden

Hij is rancuneus, boos en verwijtend, heel natuurlijk

dat gedrag, net als bij dieren, zo zijn mensen ook..


Met hond, huid en haar vertrekt ze naar haar liefde

de verschillen zijn groot, zij bloeit helemaal op en

haar keuze was terecht, hij verdrinkt in zelfmedelijden

wil dood en beseft misschien wat hij heeft nagelaten


Henk, 1 December 2019

Fijne 1 decemberzondag vandaag allemaal en dank voor de vele reacties aan de lezers!

( bron: verhalen van horen zeggen, van drama's en geluk, van automatismen die als ze in een relatie sluipen en het fysieke missen, ieder in zijn eigen wereldje leeft, zorgen dat het stuk loopt als een partner elders wel het geluk heeft gevonden..) 

https://www.youtube.com/watch?v=Ih5i8lEpaH0 

Alderliefste, Vivre van Ramses Shaffy, luister maar...  


     


Over leemputten gesproken en het leemtreintje..        WEEK 48 

Over leemputten gesproken en het leemtreintje..        WEEK 48

Tijdens de vele excursies en tochten die ik heb gegeven de afgelopen jaren gebeurde er altijd wel iets waarvan we niet wisten wat het was of waarom we het niet waargenomen hadden of herkend! Soms schrokken we van een angstig geroep of gehuil waarvan we niet wisten wat het was en lichtelijk waren afgeleid van datgene waar we voor gekomen waren. Bij nader onderzoek en discussie bleken het reebokken te zijn die met een afschuwelijke angstkreet de aandacht trokken van de reegeiten. Het gat door merg en been en als het bijna donker werd en je was in het bos dan kon je er best bang voor worden!

Zo gaf ik in het najaar van 2014, herinner ik mij, een paar excursies naar de leemputten in Dorst ( N-Br.). Het was een dagexcursie over paddenstoelen en mossen omdat de leemputten daar heel rijk aan zijn. Naast vele bladmossen troffen we ook prachtige levermossen aan en we verzamelde nogal wat monsters om diverse soorten verder te bestuderen en determineren waar we de microscopen voor nodig hadden. De schreeuw van een Ree die galmde door het bos werd meerdere keren gehoord en nieuwe deelnemers aan een excursie vroegen verschrikt of er iets gebeurd zou zijn!! 

Als excursieleider wordt je bestookt met allerhande materiaal waarmee de deelnemers komen aandragen. Levermossen zoals het prachtige Sinterklaasmutsjesmos ( Lophocolea bidentata ) bijvoorbeeld dat met de loupes enthousiast werd bekeken en gelachen om de leuke naam ook. Het is ook wel toepasselijk voor deze tijd van Sinterklaas! Mooie haarmossen en soorten zoals het Eirond knikkertjesmos met prachtige wetenschappelijke namen zoals physcomitrium pyriforme komen er voor. We troffen er gemiddeld 120 soorten paddenstoelen en 64 mossoorten.

Die leemputten in Dorst waren vroeger in de jaren vijftig en zestig de bron voor de steenfabrieken in Dorst en Rijen. Er stonden grote graafmachines die met kleine schepbakjes de leem uit de bodem haalden en dat in karretjes deponeerden van het leemtreintje dat dwars door de bossen naar de steenfabriek reed. Ik vond het altijd iets spannends in mijn jeugd, wilde onderzoeken en weten hoeveel leem eruit de grond kwam en of dat zonder te bewerken meteen de steenfabriek inging. En ook, werden er fossielen gevonden van heel oude dieren, tanden of groter? 

In die tijd speelden wij in de bossen  cowboy- en indianenspelletjes, zeg maar gerust gevechten met kampen tegen elkaar en het ging er soms hard aan toe haha. We overvielen het leemtreintje zogenaamd maar dat was gevaarlijk want die karretjes konden kieperen en vol met leem waren die erg zwaar.. Uiteindelijk zijn de leemputten uitgeput en stopte de leemwinning en werd het gebied door Staatsbosbeheer later als natuurgebied ingericht wat voor ons als natuurliefhebbers een eldorado werd van veel planten en mossen tot op de dag van vandaag.

Ga eens wandelen in Boswachterij Dorst en loop langs de fraaie vennen wat vroeger de leemputten waren, de bossen eromheen zijn rijk aan vogels en planten. Ga daarna een heerlijke koffie met appelgebak eten bij Beum, het bosrestaurant wat in de oude schuur van Staasbosbeheer is omgetoverd tot een heerlijk oord om even uit te rusten na een wandeling.


Fijne zondag allemaal en een mooie week..

Henk.

Foto; De oude leemputten in Boswachterij Dorst.

 

   

Stuur e-mail mail_outline Een vlucht Zwarte kraaien..           WEEK 46 

Een vlucht Zwarte kraaien..           WEEK 46


Soms ziet het mij zwart voor de ogen als aan het einde van een mooie dag en een heldere hemel ik de wolk met Zwarte kraaien weer hoor bekvechten en fikflakken met elkaar.

Zwarte kraaien zijn een sociaal volkje met duidelijke communicatie onder elkaar en als je ze regelmatig bestudeerd kom je erachter waarom deze vogels de eeuwen achter ons hebben doorstaan. Ze overleven ons in nieuwe generaties die elkaar opvolgen, maar die ook zijn meegegroeid naar deze tijd waarin wij leven in deze moderne en jachtige maatschappij. Op veel schilderijen van onze oude meesters komen kraaien voor, vooral als het landschappen of bijv. wintertaferelen zijn dan zie je wel ergens kraaien op het doek die op een tak zitten of in groepjes boven een gehuchtje vliegen. 

Ik kijk iedere keer met veel bewondering naar hun drukte boven mij. Het gekeuvel onderling, zeg maar praten, hun vlieggedrag en het patroon wat ze steeds weer laten zien voordat ze naar hun slaapplaatsen vliegen.. 

Zwarte kraaien zwermen ook uit, gaan met paartjes de dorpen en steden in om daar veel van onze rommel op te ruimen die wij weggooien, zeg maar de mobiele brigade van vuilnisopruimers. Ze broeden ook in de steden in hoge bomen tussen de woonwijken of in de parken. Kauwtjes die we ook zien scharrelen in de dorpen en steden daarentegen zoeken oude schoorstenen op om te broeden of oude verlaten holen van een specht.

 Zwarte kraaien zijn echte zwervers, komen 's avonds bij elkaar, groeperen zich om de nacht door te brengen en gaan 's morgens als de zon opkomt weer uiteen en zwerven door de polders op zoek naar voedsel. Het spel en de uitvoering boven mij, de conversaties onderling zijn een lust voor het oor en het oog. 

Je moet het wel willen zien en aandacht geven zoals met zoveel dingen die de natuur ons laat zien, maar door de mens meestal wordt genegeerd. En kraaien zijn nu niet de meest gewaardeerde vogels, ze zijn zwart en brutaal, schijten op onze auto's en produceren een irritant geluid. Het beeld is echter scheef en klopt niet, daarom kijk eens boven je als je ze hoort aankomen vliegen. Soms met wel honderden bij elkaar op zoek naar een goede slaapboom. We zijn al mooie kraaiensoorten kwijt geraakt de afgelopen jaren zoals de Roek en de Bonte kraai!! Je ziet ze nog zelden, zijn verdwenen helaas.   

Gaat de Zwarte kraai ze achterna misschien? Ik denk van wel, dan blijft het Kauwtje nog over en..ook een grote broer van alle kraaien, de Raaf, want die is weer helemaal terug in ons land.  


Fijne zondag allemaal,

Henk.

Stuur e-mail mail_outline Chopin en de herfst..         WEEK 45 

Chopin en de herfst..         WEEK 45

Goedemorgen! Wat doet Chopin op mijn website en welke associatie heeft deze beroemde componist met de natuur en poëzie?

Ik luister naar zijn polonaise in asdur opus 53 wanneer de vroege ochtend vergezeld wordt met overvliegende Kolganzen die van hun slaapplaatsen aan de Westerschelde met het eerste zondaglicht richting de Putting vliegen om daar te gaan grazen. Het dorp Kloosterzande ligt precies op de aanvliegroute van duizenden ganzen richting dat natuurgebied. Ook de Smienten zijn met grote groepen aanwezig en hun typische fluitgeluid is onmiskenbaar. Deze prachtige eendensoort is weer uit het hoge noorden hier neergestreken om de winter door te brengen. Op de plassen hier in de omgeving en de hoogwatervluchtplaatsen fourageren ze graag, evenals op de groene dijken waar ze zich tegoed doen aan het malse gras.

Ik dwaal af als Chopin weer terug komt met zijn prachtige nocturnes en etudes. Die man moet toch ook veel door de natuur gezworven hebben om daar inspiratie op te doen voor zijn composities. Wanneer ik de oude hoezen van de grammofoonplaten van de Deutsche Grammophon Gesellschaft nog eens bekijk zie ik zandpaadjes met boerderijtjes en fraaie lindenbomen, vlinders, vogels en nog veel meer.. Zijn muziek is wereldberoemd geworden en dagelijks worden er vele concerten gegeven door grote pianisten over de hele wereld. 

Als achtergrondmuziek bij natuurfilms of ook bij presentaties en lezingen worden passages gebruikt om de sfeer en de rust kracht bij te zetten en de toehoorders te laten genieten van beeld en geluid. Met mijn grootvader Opa Piet liep ik in de jaren zestig van de vorige eeuw heel dikwijls in de Putting en met onze loodzware verrekijkers van 7x50 observeerden wij de steltlopers en de eenden en wilde ganzen. Mijn vogelboekje Wat vliegt daar van H.Dobben zat in mijn jaszak en steeds kwam er wel iets bijzonders bij, vooral in de winter. Opa Piet liep altijd te neuriën met een piepklein peukje in zijn mondhoek. Er zat iets van klassieks in zijn melodietjes, ik vond dat prachtig en soms leek het net of de vogels dat hoorden en floten ze terug!

Kijk Henk, manneke fluisterde hij dan, wat zit daar voor een bijzondere gans tussen de Kolganzen en wees naar de grote groep. Ik wist meteen wat het was, want in mijn vogelboekje had ik alle vogelsoorten al uit het hoofd geleerd met de latijnse namen erbij. Opa Piet, het is de Roodhalsgans fluisterde ik terug, oh wat is hij prachtig en graast onverstoorbaar tussen de andere ganzen. Die komen soms meevliegen uit Nova Zembla of andere noordelijke broedgebieden. We knikten naar elkaar en gingen stillekes weer verder, het neuriën van Opa Piet werd vrolijker, hij genoot en Chopin moet daar een aandeel in hebben gehad, ik kan het niet anders omschrijven. 

Opa Piet is er niet meer, maar ik ga nog steeds op pad als ik kan en heb afgelopen jaren de Roodhalsgans nog wel een paar keer gezien en gefotografeerd in het Verdronken land van Saeftinghe en bij Ossenisse. En Chopin vult regelmatig mijn dagen als ik mijn foto's controleer voor publicatie hier. Laat de winter maar komen, met de Smienten tussen de sneeuw op een dijk om het frisse groen weg te grazen en te fluiten naar de passanten die langs de Westerschelde een zondagochtendwandeling maken..     

Fijne zondag allemaal..

Henk. 


Foto;  Roodhalsgans in de Saeftinghe 2017

 

   


Novemberfee, een herfstgedachte..          WEEK 44 

Novemberfee, een herfstgedachte..          WEEK 44


Uit de voet van de linde komt - door schors ontdaan -

een zachte wind die mij lokt naar binnen te gaan

als pasteltinten bij elkaar gebracht dwarrelen gele

beukenblaadjes uit het naburige bos om mijn voeten


Hoewel het donkerte mij herinnert aan nare dingen

aarzel ik niet om tussen de wortels haar te ontmoeten

blauwe fonkels kleven aan het plafond, duizendpoten

en pissebedden maken het pad begaanbaar, nooit zag


ik zoveel lichtpuntjes, voelde aan mijn huid, werd klam

iets riep mij - alsof een meer op de eenden lag - zo

confuus greep deze ervaring mij bij de keel, werd stram

er is geen slot aan dit gebeuren toe te schrijven, alleen


Het stapelen van alle gedachten, van alle emoties en hoe

deze reis tot een onvoltooid verleden tijd zou leiden is

een bijna paranoïde beleving - maar zij is er wel degelijk-

buiten gekomen klinkt november als een kopergeschal


Ontdaan van alle parasieten juicht het winterlicht mij toe

lees mij, kruip in de takken en verkruimel je vuisten op

mijn huid, niemand is zelden of ooit onsterfelijk gebleken


Henk, een fijne zondag allemaal!

* De foto is van de Kostgangersboleet, zie de paddenstoelenrubriek.


Stuur e-mail mail_outline Een karretje op de zandwegen reed..           WEEK 43 

Een karretje op de zandwegen reed..           WEEK 43 Gisteren vierde men in Noord-Brabant de dag van de zandwegen en paden in die mooie provincie!

Ik heb heel wat gezworven door de natuur in Noord-Brabant in de jaren 70 en 80. Met de leden van de KNNV afd.Helmond, waar ik voorzitter van was hielden wij excursies met de planten-mossen en paddenstoelenwerkgroepen in de wijde omgeving. Maar het liefst trok ik er alleen op uit of met een paar vrienden en dan liepen we over de zandwegen voorzover dat kon, maar meestal we het wel in het rulle zand en er waren ook hardere stukken waarover je ook goed kon fietsen. Tassen mee, camera en een flora en struinen over de weidse Strabrechtse heide, de Grote Peel en de andere Pelen.

Veel van die mooie zandwegen zijn verdwenen door bestrating, omdat Gemeenten en Provincies het nodig vinden dat fietsers en wandelaars dan beter in de natuur kunnen komen. Natuurlijk is dat gedeeltelijk ook zo, maar er zijn ook best veel mooie harde zandwegen waarover je kunt fietsen. In het westen van Z-VL zijn veel schelpenpaden aangelegd, een zogenaamde zachte bestrating met puur natuurmateriaal.  

Hoe dan ook, in Noord-Brabant is men bezorgd dat er nog meer zandwegen verdwijnen. Onze grootvaders sjeesden met hun koetsen en rijtuigen en boerenkarren jarenlang over die wegen. En wij kijken naar wat er op die wegen en in de bermen ervan nog allemaal groeit aan planten en welke insecten er leven! Zandpaden lopen soms door natte gebieden zoals in de Grote Peel en daar staat in de randen dikwijls de mooie Moeraswederik en als het wat venig is Ronde zonnedauw en Greppelrus etc. Ook hele mooie Knotszwammen en de zeldzame Draad gentiaan kun je her en der nog vinden in de stillere gebieden in Noord-Brabant. Kortom de zandwegen waren natuurlijk vroeger ook door het veelvuldig vervoer van allerlei gewassen een prima plaats om de zaden die van de kar afvielen te laten ontkiemen in de bermen. Ik ken paden waar veel Korenbloemen langs staan en als er akkers zijn waar Spelt of Boekweit wordt verbouwd dan zijn die omgeving daarvan rijk bedeeld met een fraaie flora. De zandhommel en zandbijen maken ook graag hun nesten in het midden van de zandwegen. Er is weinig verstoring en de bodem is er prima geschikt voor. Kortom, de biodiversiteit is groot evenals de ecologie die in evenwicht is. De onderlinge samenhang tussen mens en dier zorgt voor een gezond leefklimaat. 

In Midden-Brabant ligt het fraaie natuurgebied Boswachterij Dorst, vlakbij Breda en Rijen. Daar groeide ik op in de jaren 50 en 60, speelde ik samen met mijn vriendjes in de bossen en alle zandpaden kenden wij, er waren bijna geen verharde wegen in die streek buiten de verkeerswegen. Onder Breda fiets je naar Chaam en Ulicoten en kun je heerlijk wandelen door de Chaamse heide over prachtige zandpaden en wegen. Hier en daar steekt een kerktoren boven de horizon uit of een oude molen en dat maakt het landschap ook enigszins nostalgisch waar je heerlijk van kunt genieten.   

Trek erop uit tijdens deze maanden en wandel eens door de Grote Peel of de Strabrechtse heide en Boswachterij Dorst of uw eigen omgeving, ervaar het zand en wat er allemaal voorkomt.. 

Fijne week toegewenst, 

Henk.

Stuur e-mail mail_outline Gaandeweg naar Vlierzele, een ode aan Pajottenland..           WEEK 42 

Gaandeweg naar Vlierzele, een ode aan Pajottenland..           WEEK 42


Over slingerwegen en door een landschap

wat gelijkenissen heeft met Limburg, heuvels

en vergezichten tussen oude hoeves en

leegstaande huizen, puin en kastanjebomen

frietkotten te over en tussen de lintdorpen


Relaxsalons waar de hoeren uit Polen buiten

de stoep staan te vegen, wachtend op een

passant die net een half uur naar een kerkje

heeft zitten turen in zijn auto op een lange

zogeheten Napoleonsweg en nu zijn muts


Wel eens af wil doen voor een paar eurocenten

Waar ben ik, waar de boulangier nog versere

pistolets bakt en zijn koeken kruidiger dan 

het bier smaken wat door de straatgoten loopt

ja, want hier ruikt ge het leven, smaakt de hesp


Beter dan een frikandel bij Tedje Mayoveel, is

de dorst anders en spreekt men met meer klank

Ook vogels dragen precies andere veerpakken

een merel ziet wit - zwart en een vlaamse gaai

is brutaler, maar tegelijk mooier, voller op kleur


Schijt meestal paars tegen de vlaggende was

aan de draad, wit wat afsteekt tegen het groen

van alweer een dijk vol populieren, voorover

gebogen, kruimels voor de mussen, gier voor het

volk waar zelfs een dichter van moet kotsen als


De pastor in zijn zwarte toog de straat oversteekt

en dan, dan luiden de klokken, splijt alle Vlaams

knielt men op de bankskes voor Sjefke van Rosa

Waar ben ik, amai, in een verdronken land waar God

nooit slaapt, maar vrouwen op zijn mooist zijn


veel mooier dan de veren van een poelepetaone

naadloos de liefde bedrijven in een bed vol rozen

zichzelf verwennen met een koffietje en glimlach

met de fiets gaandeweg naar Vlierzele terug rijden


Pajottenland ligt in Vlaams Brabant, ten westen van Brussel. De streek wordt ook wel het 'Toscane' van België genoemd vanwege het mooie heuvelachtige landschap. Hier wordt het beroemde geuzebier Lambiek geproduceerd sinds 1300. Ook de thans zo populaire fruitbieren komen hier vandaan. Ik reisde door dit mooie land en snoof de geuren op, zag de mensen leven op een boerderij, mocht overal kamperen en ja, dronk zeker iedere dag een Geuze Lambiek. Het gedicht wat ik schreef is een weergave van de streek. 

Fijne zondag en ga eens naar Pajotten land toe, het zal u niet spijten!  

Henk.


Stuur e-mail mail_outline Juffertjes in 't groen              WEEK 41 

Juffertjes in 't groen              WEEK 41


Het regent zachtjes als ik in de naburige kruidentuin loop en mij de geuren van thym, kattenkruid en nog best veel bloeiende planten in mij opneem. De artisjokkenstruik is inmiddels door de beheerders van de tuin gesnoeid en geoogst. Lavas ofwel de maggieplant heeft ook zo'n heerlijke aromatische geur en als een plant nat is lijkt het nog wel sterker te geuren! Heerlijk in de soep trouwens en ik pluk wat takjes om te gebruiken. 

De regen is opgehouden en de zon breekt door. Meteen verschijnen er weer koolwitjes en op de zonnebloemen strijken een paar atalanta's neer. De witte frambozen lokken mij om er van te proeven en wat zijn ze heerlijk en groot! Je ziet ze niet veel maar hier staan enkele struiken naast de gewone framboos die al gepluktzijn. Wat lager op de bodem groeien bonenkruid, akkermunt, thym en rozemarijn bij elkaar in flinke pollen. 

En dan zie ik hele mooie gedroogde stengels van juffertjes in 't groen staan. Hun zaadbollen met die mooie gekrulde oude omwindselblaadjes daaronder zijn een sieraad om te bekijken. 

Wat moet ik nu toch doen met zoveel juffertjes in 't groen 

En daar vlakbij in mooie rode kleuren de overheerlijke pompoen 

Ik schrijf een vers in rijm tussen de geurende kruiden en planten   

De herfst valt in, de zon krimpt, zijn rode licht valt op de kanten.  

Ik pluk een aantal takjes om ze in een vaas te zetten, want ze zijn zo decoratief en kunnen best de winter doorstaan in huis. Een roodborstje vergezeld mij steeds tussen de takken en roept alsof hij wil zeggen, ik ben er ook nog en zoek hier mijn voedsel, dus maak dat je weg komt! Ik vertrek weer, vol geurige gedachten en met mijn juffertjes in't groen. Dat groen moet ik even vergeten nu, maar in het voorjaar kom ik weer kijken. Nog een paar takjes Lavas meenemen en dan het hek achter mij sluiten.


Een mooie zondag met wat regen...

Henk.      

 

Stuur e-mail mail_outline Cantharellen plukken in de jaren zestig..          WEEK 40 

Cantharellen plukken in de jaren zestig..          WEEK 40

Steeds als de herfst zijn intrede doet denk ik aan de pluktijd van de cantharellen in mijn jeugd. De bossen van Dorst in Noord-Brabant waren ons domein waar wij speelden, woonden en naar school gingen. Alles dicht bij elkaar en zelfs een natuurbad Surae waar we zwemles kregen en onze vakanties in doorbrachten.

Maar als het herfst werd trok ik met vriendjes de bossen in met een emmer en gingen we cantharellen plukken. Dan kropen we letterlijk door velden vol met deze paddenstoelen en namen emmers vol mee naar moeder die er blij mee was en er de heerlijkste gerechten van maakte. Wekenlang ging dat door tot diep in de bossen waar we plekken geheim hielden voor andere plukkers. 

Van mijn moeder had ik een paddenstoelengidsje gekregen en van een oom het boekje wat vliegt daar van H.Dobben waar alle vogels in stonden. Zo leerde ik de natuur kennen, klom met vriendjes in de hoge bomen om de buizerd te zien en wisten we vele nesten van vogels te vinden, zelfs de wielewaal die zijn nest in een hoge berkenboom precies in de vork van een paar takken had gebouwd konden wij volgen toen. Oh ja we haalden ook kattenkwaad uit. Er was een oudere man uit de zegershuizen die jonge duiven uit de nesten haalde en aan ons vroeg of we die jongen vast wilde binden aan de boomstam zodat ze niet weg konden vliegen en vet gemest werden. We kregen dan een kwartje voor een duif. Moeder stak daar een stokje voor en ik kreeg straf, maar later zaten we we wel te lachen aan de tafel bij een kopje thee weet ik nog. 

De natuur en vooral de paddenstoelen trokken mij steeds meer de bossen in. Verzamelen van soorten, tekeningen maken en drogen deed ik graag en verder had je nog niet zoveel materiaal als nu. 

Als ik nu nog eens in die bossen kom herken ik de paadjes nog, de kattenberg ligt nu verdronken tussen de bomen, alsof hij veel kleiner is geworden en er geen cantharel meer is te vinden. Had ik toen maar een camera gehad, wat zouden de beelden voor reacties laten zien. Oranje velden met paddenstoelen, zoveel..  Op de paddenstoelenexcursies die ik nu geef voor het publiek merk ik de verbazingen op van de deelnemers als ze de grote parasolzwam zien of de prachtige kopergroenzwam. En dan vertel ik wat over die oude tijd en hoe alles achteruit is gegaan. Door de milieuvervuiling, de zure regen en alle emissies die neerslaan op de bodem zijn er zoveel soorten zeldzaam geworden of geheel verdwenen. 

Daarom denk ik graag terug aan toen, 1962, een jaar na de dood van mijn vader, waar ik met moeder na school en een emmer cahtharellen op tafel een kopje thee dronk en mijn verhaal mocht doen. Haar handen om het warme kopje en af en toe een traan van haar gemis of haar geluk en dan die hand op mijn kleine hand, dat kneepje bezorgde mij kippenvel, soms nog steeds als het herfst wordt..


Fijne zondag met een streepje zon erbij!

Groet

Henk.



Stuur e-mail mail_outline De dame van de Dahlia's..            Week 34 

De dame van de Dahlia's..            Week 34

3 Weken geleden is ze gestorven op 94 jarige leeftijd. Zomaar ineens is ze vertrokken in de nacht, van ouderdom in alle stilte.. 

De dochters kwamen van heinde en verre om haar naar haar laatste rustplaats te dragen. De kerk zat vol en er heerste een serene rust, immers moeder had haar leven een mooi einde gegund.

Het huis vlak naast mij was leeg, de grote moestuin stond vol met pompoenen en aardappelen. Een grote Vijgeboom droeg heel veel vijgen die bijna rijp waren en al af begonnen te vallen. Veel insecten en vlinders deden zich tegoed aan die zoete nectar. Ik noemde haar de dame van de dahlia's en dat vond ze altijd heel leuk als we elkaar begroeten en op het bankje van het plantsoen hele gesprekken voerden over het dorp, de mensen en de boeren, de natuur en haar dahlia's. Ze had er vele staan op haar erfscheiding in allerlei prachtige kleuren. Pluk ze maar hoor zei ze dan voor in een vaas bij je op tafel, ik heb er genoeg!

Dahlia's waren en zijn ook mijn geliefde tuinbloemen. De vorm, kleuren en sierlijkheid van die bloem is zo prachtig. Ik moet altijd denken aan het bloemencorso in Zundert waar ik met mijn ouders een paar keer geweest ben. Alle wagens zijn daar gebouwd met alleen maar dahlia's en je weet niet wat je ziet. Enkele miljoenen bloemen worden verwerkt in de prachtigste creaties tot op de dag van vandaag.

Ook nu in deze weken na haar dood plukte ik zo af en toe een bosje en raapte de rijpe vijgen op. Tot op een morgen een mevrouw aanbelde en nogal ruw en brutaal tegen mij zei; ik kom mijn dahlia's terughalen!! Ik vroeg wie zij was, maar ze zei steeds 'ik kom mijn dahnlia's terughalen'!!

Nou mevrouw zei ik, die dahlia's zijn niet van u hoor, maar van een oude mevrouw die net is overleden en van haar mocht ik de bloemen plukken en de vijgen en als de pompoenen groter zijn er ook een paar van komen halen. Ze hield aan en zei tenslotte, het is mijn moeder. Waarom stelt u zich dan eerst niet netjes voor alvorens u begint te schreeuwen zei ik, ik heb u hier nog nooit gezien, waar komt u vandaan? Uit de buurt van Rotterdam zei ze. Ah zei ik, nu begrijp ik u indringende taalgebruik, maar u krijgt de dahlia's niet terug van mij, nooit!

Ze pakte de fiets van haar moeder waarmee ze amper 100 meter had gereden en al brommend en kwaad reed ze weg, terug naar het huis. Even later zag ik ze met haar andere zusters staan kletsen in de tuin en die bedaarden haar.

De dame met de dahlia's was niet zo, die was zacht en aardig en was blij dat ik een praatje met haar hield regelmatig. Als dank mocht ik wat vruchten en bloemen plukken uit de overvloed in haar tuin. Altijd gaf ze mij een hand en lachte, geen onvertogen woord is er ooit gevallen.

De dames, haar dochters in de tuin, stonden er beteuterd bij en de Rotterdamse tak was vertrokken, terug naar Holland zeggen ze hier. Och, ze zal wel jaloers geweest zijn zoals zovelen en het gemis van haar moeder niet kunnen verwerken..

Ik geniet nog steeds van de dahlia's zolang ze mooi zijn, net als de dame.

Fijne zondag allemaal,

Henk.

Stuur e-mail mail_outline Een rondje Ossenisse     Week 33 

Een rondje Ossenisse     Week 33

Beklijving

Herinneringen bestaan nog steeds

uit het hart gegrepen en soms weer

tot leven komend op een oude foto

want het staat er nog, gedeeltelijk


 Beklijving

Herinneringen bestaan nog steeds 

uit het hart gegrepen en soms weer

tot leven komend op een oude foto 

want het staat er nog, gedeeltelijk 

Later kom ik op deze plek nog terug, want aan de Westdijk ligt een prachtige hoeve " Ondersteboven" geheten. Het rondje Ossenisse gaat door weidse polders en begint net als de vorige keer op de Zoutlandsedijk even buiten Groenendijk. Vanaf deze dijk die ik volg kijk ik rechts op het dorp met de mooie kerk en omzoomd door bossages, hetgeen wat idellisch aandoet. Deze dijk gaat over in de Grindweg naar Hontenisse. We gaan linksaf en volgen deze weg tot we aan het begin van het dorp rechts het Uilennist zien. Dat is een roofvogelopvangcentrum waar diverse uilen en roofvogels worden verzorgd, maar waar ook met roofvogels wordt gedemostreerd voor het publiek. We rijden het dorp in via de Lageweg en gaan de eerstvolgende weg rechtsaf en fietsen een rondje door het dorpje met zijn karakteristieke huizen, soms groot dan weer kleiner en een grote kerkl die niet meer in gebruik is en waar nu een kunsternares in woont! 

Als ik het dorp doorgereden ben ga ik rechtsaf de Weststraat in waar ik recreatieboerderij De Zeemeeuw passeer waar het een drukte van jewelste is. Met een grote bocht gaat de Weststraat over in de Oostdijk en die volg ik tot de Molenweg waar ik insla en bij Kreverhille uitkom.

Hier ligt een prachtig stuk natuur waar je vele vogels kunt zien aan de rechterzijde van de weg. Het is hoogwatervluchtplaats voor vogels als er buitendijks geen ruimte meer is voor de vogels om te kunnen rusten en fourageren. Er zit in de uiterste hoek een Lepelaarkolonie van ca. 60 vogels. Verder zie er in de winter veel Kolganzen en Brandganzen. In de zomer veel steltlopers waaronder dikwijls de Stelkluut, een zeldzame gast die hier al jaren komt of verblijft.

Via de Molenweg komen we aan de zeedijk waar we op verschillende plekken naar boven kunnen om een prachtig uitzicht te hebben op de Westerschelde. Er ligt een prima fietspad aan de scheldezijde waar je tot aan Walsoorden kunt fietsen. Ik fiets langs het natuurgebied op de zeedijk langs Knuitershoek waar Taverne de Polderhoeve ligt en je heerlijk kunt eten naar Zeedorp. Daar kun je weer terug naar het dorp Ossenisse, maar ik fiets rechtdoor en ga wat verder de Westdijk op waar ik uitkom bij A&A Ondersteboven.

Ik schreef er al eerder over, dit is een boerderij met een B&B en een bijzonder terras. Annie bakt hier haar eigen producten en je zit tussen de oude stallen in op een bijzondere plek. Alles ruikt hier naar nostalgie en het oude boerenleven. Biologische groenten worden er gekweekt, er is een strook met een plukakker waar originele akkerplanten en bloemen groeien en geplukt mogen worden. Je kunt een wandeling maken het land in langs de kleine kreek die er ligt en met een groep zelfs vissen onder begeleiding van Arnold.

De thee en koffie laten zich goed smaken en het appelgebak is superieur, zoals mijn moeder die vroeger ook maakte.

Ik vervolg mijn weg en sla na ca 500 m linksaf de Zeestraat in die uitkomt op de Langeweg waar ik linksaf sla en na 100 m de Groenestraat op fiets. Overal links en rechts akkers met landbouwproducten. Af en toe zie ik een groep Patrijzen aan de rand zitten. Vogels zoals de Torenvalk en de Boomvalk jagen hier graag in het open veld op kleine vogels en reptielen.

Op eind van de Groenestraat sla ik rechtsaf de Hooglandsedijk op en zie Kloosterzande al vlakbij liggen. Bij Strooienstad fiets ik de Koningsdijk op tot aan de Zuidlandsedijk en kom zo weer terug in Kloosterzande. Deze fietsroute is ca.8 km lang en brengt je door de polders, langs de zeedijk en de Westerschelde en veel natuur.

Nog een pretteige week.

Henk.


 


Op de fiets naar Kampen en terug naar Kloosterzande...        Week 32 

Op de fiets naar Kampen en terug naar Kloosterzande...        Week 32

Het was gisterenavond zo rond 19.00 uur heerlijk weer om een fietstochtje te maken door het fraaie landschap rondom Kloosterzande. De dijken liggen er nu heel mooi bij en er vertoeven momenteel veel doortrekkende vogels in de polders. Het land ademt al een beetje herfst en als ineens een grote groep ruisende spreeuwen uit een weiland opvliegt is dat een teken dat de herfst echt nadert.

Alle dijken hebben een naam en liggen als een mozaïek in het landschap, soms laag dan weer hoog tot zeer hoog! Ik fiets via de Zoutlandsedijk en de Koningsdijk richting Kampen. Eerst kom ik in Strooienstad waarvan de naam mij in geen enkel opzicht doet denken aan een stad, maar een gehuchtje met 4 huizen en een boerderij. Links en rechts van mij heel veel zogenaamd wild fruit. Oude boomgaarden waarvan er een heleboel langs de dijken zijn verwilderd, maar nog wel volop vruchten dragen. Denk aan de walnoot, de sterappel en de eierpruimen. Je kunt ze zo plukken en een appeltje smaakt best goed. Na de Koningsdijk ga ik over op de Plattedijk en kom voorbij een leuke thee en koffietuin De oude Perenboom geheten. 

Links ligt iets verder in het land de prachtige kreek De Guil te pronken en ik kom uit in het gehucht De oude stoof waar ik de Zuiddijk neem richting Kampen. De Landwinkel Oude stoof verkoopt veel fruit en groenten, producten uit de streek. Ik fiets nu op de mooie Zuiddijk en kom uit bij een driesprong waar op de hoek een grote Wilde Kanstanjeboom staat en alles hier wat idillisch aandoet. Als ik links het land inkijk zie ik de kreek Oude haven lopen. Dit was vroeger een haven of beter gezegd een kanaal naar Hengstdijk waar de vissersboten afmeerden en de Oude haven in de grote kreek De Vogel stroomde. Alles is hier mooi, je kijkt met verbazing naar het landschap waar her en der de kerktorens van Hengstdijk en Vogelwaarde boven de boom kruinen uitsteken. Langs de dijk heel veel rijpe vlierbessen, fraaie knotwilgen en een Steenuiltje wat op een weidepaal van de avondzon zit te genieten. Het is zo stil hier, af en toe vliegen er Houtduiven uit de struiken langs de weg, maar meer hoor je niet. Her en der staan kleine stalletjes met lokaal fruit en groenten die je kunt meenemen en het geld in een busje doe. Ik koop een heerlijke savooiekool voor 1 euro 

En dan is daar Kampen, een heel leuk gehucht met zo'n 30 huisjes links en rechts van de dijk. Het is hoogzomer, de mensen zitten buiten en hebben de BBQ aan. Ik rij door tot aan een blauwe sluis waar de oude haven onderdoor loopt en in de Westerschelde uitstroomt bij het Hellegat. Iets verder voorbij de blauwe sluis kun je cia de Campensedijk naar de Kamperhoek fietsen waar een Natuurkempeerterrein ligt.

Ik ga terug want de avond valt en rij via de prachtige Dijk van de kleine Hengstdijkpolder richting Kloosterzande. Deze dijk noem ik ook wel de klein Zwitserlanddijk omdat hij maar liefst 12 meter hoog is en licht heuvelachtig door het landschap kronkelt. Links de prachtige zonsondergang boven de Westerschelde en vogels die het land binnenvallen om een slaapplaats te zoeken. Het maakt je heel blij als dit meemaakt, die natuur, die uitzichten en de stilt vooral. Rond half 9 ben ik weer thuis op Groenendijk. 

Fijne zondag allemaal, de collage foto's is ook te zien in de rubriek landschappen.

Henk.

ps. Volgende week fiets ik naar Ossenisse en Kleverhille door een schitterd landschap!! 



Stuur e-mail mail_outline Over bladmossen gesproken..          Week 31 

Over bladmossen gesproken..          Week 31 Ja, over bladmossen gesproken zullen jullie zeggen, wat moet ik daarmee of wat heb ik daar aan en het is toch allemaal hetzelfde??

Nou het licht iets genuanceerder, bladmossen zijn een grote plantengroep ook wel Bryophita genoemd. Planten met een stengel en blaadjes. Ze vormen sporenkapsels aan het uiteinde of zijwaarts uit een stengel. Daarvan zijn dan weer 2 groepen, de topkapselmossen en de slaapmossern. 

In die kapsels zitten de sporen net als bij een paddenstoel en door een ingenieus verspreidingsmechanisme worden die sporen door de lucht geslingerd en zo ontstaan er nieuwe planten. Enkele leuke bladmossen zijn het muisjesmos wat je op heel veel muren ziet staan, ook wel zilvermos genoemd ( Bryum argenteum). Mossen zijn heel belangrijk voor ons ecosysteem. Ze produceren zuurstof en beschermen tegen erosie. Ook scheppen ze een gunstig microklimaat voor ontkieming van allerlei soorten zaden, waardoor pionierplekken ontstaan en de hogere planten zich daarop kunnen vestigen. 

Let maar eens op oude brandplekken in het bos waar de beheerders ( Staatsbosbeheer of provinciale organisaties) na het kappen op banden takken etc hebben verbrand en als alles is opgeruimd daar een nieuw mos op verschijnt, het Gewoon krulmos ( Funaria hygrometrica). Dat is dus een mooi voorbeeld van pioniervegetatie! Ook op plekken waar mensen de bodem verstoren kom je hem tegen. De kapsels krullen omlaag en zijn onmiskenbaar! Een decoratieve mossoort en prima te fotograferen. 

We kennen in Nederland zo'n 600 soorten mossen. In voedselarme gebieden met een ondergrond van veen en erg nat komen de Veenmossen ( Sphagnum ssp) voor. Het veen bestaat uit afgestorven veenmossen wat decennia in de relatief zure bodem verteerd en vroeger als veenklotten werd gebruikt voor de kachels te stoken. Op deze veenmossen in die zeldzame gebieden komen soorten planten voor zoals de Ronde zonnedauw en het Rondbladig wintergroen.  

Ga maar eens keer op de knieën of trek de laarzen aan en bezoek eens een veengebied als je erin mag want tegenwoordig zijn ze flink beschermd. Maar in je tuin of op straat in de stad vindt je overal mossen en er zijn leuke en goede boeken met mooie foto's genoeg alsmede op internet kun je heel veel vinden over alle mossen. Dit was meer een educatieve column deze keer, maar och ook dat is hopelijk wel een keertje welkom. Veel succes in de natuur als je op pad gaat. Het weer wordt weer beter en warmer, dus heel goed voor de weidekringzwammen en champignons. Bij mij voor de deur op het plantsoen staat een leuke weidekringzwam voor enkele dagen want dan komt de maaier weer voorbij en is alles weer weg.  

Groet, Henk   

Kijk voor meer mooie opnames van de Ronde zonnedauw en veenmos etc in de rubrieken flora en landschap.


Stuur e-mail mail_outline Een champignon-omelet of Vol au Vent uit de natuur..   Week 29 

Een champignon-omelet of Vol au Vent uit de natuur..   Week 29

De regenbuien van de afgelopen dagen in combinatie met de hoge temperaturen hebben ervoor gezorgd dat de wilde champignons letterlijk als paddenstoelen uit de grond schieten.

Een tocht langs weilanden en de bermen leerde mij dat er inderdaad al de nodige soorten staan. Je zou zeggen, de grond is keihard en droog, maar kennenlijk hebben deze soorten niet veel nodig om tot ontwikkeling te komen en hun vruchtlichamen trots boven de grond aan ons tonen. Zo kwam ik 2 soorten tegen die ook vrij algemeen voorkomen. 

De Straatchampignon ( Agaricus bitorquis of edulis) vindt je in verschillende bermen. Ik hoor u al zeggen, ja maar hoe herken ik die paddenstoel dan? Welnu deze heeft een witte afgevlakte hoed en een stevige ring om de eveneens stevige dikke steel. Het vlees is min of meer rood verkleurend. Deze champignon kom je ook in tuinen en bosjes tegen, soms zelfs tussen de tegels! Heel lekker en prima in combinatie te eten met de Weidechampignon ( Agaricus campestris ) die je nu al tegen kunt komen in weilanden waar paarden staan. De sterk bemeste grond is een welkome broedplaats voor deze smakelijke champignon en je ziet ze dan ook soms massaal aanwezig, dikwijls ook in zogenaamde heksenkringen. Ook in tuinen met grote gazons die bemest worden en gesproeid komen ze veel voor. De soort is algemeen en juist in deze tijd en de komende weken met de huidige weersomstandigheden moet je ze plukken! Je herkent ze gemakkelijk aan de witte hoed en de roze lamellen die later bruin verkleuren. Bij kneuzing wordt het vlees iets roze, vooral boven de plaatjes.

Er zijn nog wel meer soorten zoals de Anijschampignon  ( Agaricus arvensis ) die naar anijs ruikt, dus onmiskenbaar en als je deze smakelijke champignon bereid dan verdwijnt de anijsgeur. 

Zijn alle champignons dan te eten en niet giftig? Nee, de Karbolchampignon ( Agaricus xanthoderma) komt voor in parken en in plantsoenen op voedselrijke grond en is ook algemeen. De geur is onaangenaam en ruikt naar karbol of inkt. En als je de steel aanraakt kleurt hij geel, dus dat is een hele geruststelling ;-) 

Een lekkere ragout met stukjes kip in een pasteitje smaakt goed en is voedzaam tegelijk! Onze zuiderbeuren de Belgen eten maar wat graag een Vol au Vent met vele champignons en je vindt dat gerecht dan ook op alle menukaarten! 

Smakelijk eten en ga eens op zoek, pluk wat champignons en ervaar hoe lekker de pure natuursmaak is van deze paddenstoelen.

Fijne zondag en week, geniet!!


Henk.


Op de fotocollage linksboven de Straatchampignon en rechtsboven de Weidechampignon afgebeeld. In de paddenstoelerubriek kun je de foto groter zien.

    


Stuur e-mail mail_outline Het wegwerppeleton in de Tour de France..       Week 28 

Het wegwerppeleton in de Tour de France..       Week 28 De etappe naar Saint Etiënne in de Tour de France van ruim 200Km liet opnieuw een spoor na van weggegooide plastic bidons, doosjes en nog meer ballast die de renners na gebruik niet meer nodig hadden.

Als je zit te kijken naar de TV en het peleton wordt breeduit gefilmd dan zie je links en rechts, voor en achter de ene na de andere bidon door de lucht vliegen, hup de berm in of de bosjes en sloten langs heeren wegen. Geen mens die daar op let, men Kijkt een twintigtal seconden naar de voorbij razende renners en hoopt een glimp op te vangen van hun favorieten. Amper 10 minuten later verlaten de toeristen het parcours en zoeken hun campers en auto's weer op om in lange files naar het dichtsbijzijnde dorpje of stadje te rijden en daar hun ervaringen met elkaar uitwisselt onder het genot van een pintje of glas champagne.  

Over 200 km ligt er zo een berg van circa 3000 kg aan plastic in de natuur en niemand bekommerd zich erom. Ja, een jongetje dat bidons spaart om de logo's en andere prullaria als souvenir mee naar huis te nemen. 

Over het milieu wordt niet gesproken, de aanslag is gepleegd en och het kan toch geen kwaad! Dat kan het juist wel en ik verbaas mij erover waarom milieugroeperingen, lokale overheden en de Tour directie zich hierover niet uitlaat, of in ieder geval maatregelen neemt tegen de renners en hun ploegleiders in de grote auto's. Wat moet je er dan aan doen, alles laten liggen en voor jaren de natuur ontsieren?  

Je zou de etappewinnaar en die ploeg waarvan de meeste rotzooi gevonden wordt, strafseconden kunnen geven of het geld wat ze verdienen met een sprint in de wegwerpspaarpot kunnen stoppen en dat gebruiken om de opruimkosten te betalen!  

En zo gaat het nog 2 weken door, de Alpen en Pyreneeën en andere streken die men nog aandoet houden hun hart vast. Niemand bekommert zich erom, vindt het maar onzin wat ik schrijf en wat anderen ervan vinden, het is immers de Tour de France en dan heb je priveleges, zo werkt dat in onze maatschappij. De commentatoren in hun hokken praten er ook niet over, zij zouden juist via hun zogenaamde mediamacht de wereld die andere zijde van het peleton kunnen laten zien. Maar dat zal niet gebeuren want dan krijgen ze een hoos aan kritiek over zich heen. 

Bij de finish komen veel fans bijeen om de prijsuitreiking te zien en na afloop ligt het plein en de straten bezaaid met plastic en andere goedbedoelde rotzooi die de sponsers overboord gooien.

De moraal van deze column is, spaar de natuur en geniet ervan, maar maak hem niet kapot en respecteer het milieu. Geniet van de sport en praat erover met je buurman of vrienden.  

Fijne zondag. 

Henk. 

Natte, voedselarme milieus drogen uit...    WEEK 27 

Natte, voedselarme milieus drogen uit...    WEEK 27

Hoezeer ook de vakantiegangers genieten van het warme en hete weer, zwembaden, strand en plassen zijn overbevolkt en de natuur krijgt flinke klappen.

Natuurlijk, dat hoort bij de natuur, zij hersteld zich wel weer hoor ik dan zeggen, maar men heeft meestal geen notie van de bijzonder kwestbare flora in ons land die voorkomt in voedselarme en natte gebieden op kalkrijke veengrond met name. 

Waar moet je dan aan denken? Aan de Klokjesgentiaan die nu nog bloeit, de Kleine en Ronde zonnedauw, de verschillende veenmossoorten die een bodem vormen voor genoemde planten.

Maar ook het eenarig wollegras ook wel armeluiskapok genoemd  omdat men vroeger het zachte pluis gebruikte om kussens te vullen. Verder treffen we witte snavelbies. Langs de randen Zwarte zegge en de fraaie Bevertjes en het zeer fragiele wintergroen. Al uitgebloeide Moeraswespenorchissen staan er met duizenden.  Kortom, een flinke verzameling zeldzame planten die door de droogte nu volledig zijn verdwenen en het gebied een troosteloze aanblik biedt aan de floraliefhebber. 

Toch is er wel weer hoop, omdat in de bodem veel zaad zit en zodra er weer water staat, het gebied weer zompig is, komen die soorten wel weer tevoorschijn. soms zelfs met een explosie aan heel veel soorten. Deze oligotrofe milieus zoals men die noemt zijn er wel steeds minder in ons land en zeker in onze eigen regio in Zeeuws-Vlaanderen. Denk hierbij aan de Braakman en krekenzones in de omgeving van Zandberg en enkele natte milieus in en om het Zwin.  

We hebben hier afgelopen nacht weer veel regen gehad en dus is de natuur een klein beetje opgefrist in Oost ZVL. Al gauw zal de natuur regenereren en zie je weer herstel ontstaan. Kwestbaar zijn en blijven deze gebiedjes wel, dus je kunt er ook zomaar niet in en dat is goed. Maak gebruik van natuurexcursies die zorgen dat je er wel kunt komen.  


Een fijne zondag,


Henk.

Stuur e-mail mail_outline Theetuinen in Zeeuws-Vlaanderen.    Week 26 

Theetuinen in Zeeuws-Vlaanderen.    Week 26

Het is volop zomer en vakantie, zelfs een nieuwe hittegolf kondigt zich aan komende week. Mensen zijn op pad, heel veel fietsers in dit land reizen van stek naar stek en leggen best grote afstanden af, soms wel meer dan 100 km op een dag!! 

De laatste jaren hebben zich langs heeren wegen in het oost zeeuws vlaamse deel een aantal zogenaamde theetuinen gevestigd. Voor de fietsers en wandelaars een welkome rustplaats om er een kop thee of iets anders te drinken, al dan niet met vers appelgebak met slagroom! Je kunt er ook wat eten en meestal liggen de theetuinen middenin de natuur op een mooie locatie in een oud gebouw of boerderij. Enkele in het oogspringende theetuinen kan ik u aanbevelen

Zo is er de Theetuin Koewacht aan de Klapstraat. Is pas open en daar werkt men met mensen die een handicap hebben, Theetuin De Mol in Zuiddorpe, prachtig gelegen aan de Zuiddorpseweg en heel gezellig. Theetuin de Morellenput in Nieuwvliet aan de Sint Bavodijk 56A is prachtig, uniek om zijn rabarbertaart. Theetuin Ondersteboven ( zie foto) gelegen aan de Westdijk 1 in Ossenisse is uniek! Het is een oude boerderij waar de eigenaren Annie en Arnold ook een B&B uitbaten. Je zit tussen de kippen en de velden en kunt genieten van de heerlijkste zelf gebakken taarten van Annie met thee of koffie. Je kunt er bloemen plukken en een wandeling maken door de akkers en langs de kreekput. 

Veel fietsers slaan hier dus even af om te rusten en te genieten van de gastvrijheid die geboden wordt. En zo is Zeeuws-Vlaanderen een oase van prachtige landschappen, kreken en niet te vergeten de zeedijk langs de Westerschelde. O zomer zou ik zeggen, laat die auto staan en stap op de fiets, maak een toer en meer aan bij een van de theetuinen in de streek waar u fietst. Veel plezier en fietsgenot. 

Henk


Plankenkoorts               Week 25 

Plankenkoorts               Week 25

Afgelopen vrijdagavond 14 juni vond in Dordrecht in Schouwburg Kunstmin het jaarlijkse theater&kunstfestival plaats. Vanuit de organisatie Leger des Heils had men mij gevraagd om deel te nemen en een aantal natuurfoto's met gedichten aan het publiek te vertonen en voor te dragen.

De zaal was uitverkocht en er zaten zo'n 700 mensen klaar om te gaan luisteren en kijken naar een keur van talenten die hun act gingen vertonen. De organisatie was perfect, zoveel enthousiaste medewerkers en presentatoren zorgden voor een geweldige ambiance en sfeer.     

In de coulissen stond men zenuwachtig en ongeduldig te trappelen om groen licht te krijgen en dat immense podium op te mogen vluchten. Presentatrice Mariska van Kolk had voor iedereen aandacht, soms heel gevoelig, dan weer schertsend en humoristisch of aangrijpend. 

Ik keek naar de planken op het podium, het licht boven de mensen wat niemand zag in de zaal, maar er schenen wel duizend kleine zonnen die ieder hoekje en artiest belichtten. Mijn bewondering ging vooral uit naar de prachtige zaal met rode stoelen en dan die fraaie lambriseringen en kroonluchters. Tussen de coulissen door kon ik naar de artiesten luisteren en kijken en die waren allemaal met groepen of met meer mensen. 

Ik moest bijna op, kreeg een microfoon in de handen gedrukt en zag die zee van planken voor mij, de spotlights en hoorde de zaal zoemen. De adrenaline vloog omhoog en terwijl men was begonnen mijn foto's aan het publiek te tonen liep ik het podium op. Ik was te vroeg, hilariteit alom, maar het gaf niets. De drie gedichten werden warm ontvangen en de jury was vol lof over de wijze waarop ik tekst en foto's met elkaar vermengde in mijn poëzie. 

Mariska vroeg mij hoe lang ik al schreef en hoeveel gedichten, bundels etc. Ik zou nog wel een uur daar hebben kunnen staan, de plankenkoorts was weg, had plaats gemaakt voor een stevige bodem onder mij, mooi hout en een onvergetelijke zaal met fijn publiek die mij in de pauze honderuit hebben gevraagd over de fraaie fotografie en gedichten.

Moe, heel moe, maar voldaan reden we huiswaarts, het klinkt nog na met heel veel dank aan iedereen, de mooie rozen en vooral de waardering die iedereen kreeg. #Je was inderdaad niet meer alleen!!   


Fijn zondag allemaal,


Henk.


Stuur e-mail mail_outline De Grote Gele en Paarse Morgenster               Week 24 

De Grote Gele en Paarse Morgenster               Week 24

In Zeeuws-Vlaanderen bloeit momenteel de Grote Gele morgenster op de dijklichamen en in de bermen. Nou ja, bloeien doen ze zeker, alleen heeft deze fraaie plant een soort klok in zich of een wekker mag je het ook noemen. De wetenschappelijke naam Tragopogon pratensis betekend  

Grieks tragos= bok en pogon= baard. De plant wordt dus ook wel Boksbaard genoemd in de volksmond. Dat is afgeleid uit het feit als de bloei is afgelopen het vruchtpluis als een kuif uit de omwindselbladen steekt. Nog meer bijzonder zijn de bloeitijden op de dag van deze plant.

Meestal opent de plant zijn bloei in de ochtend zo rond 0.8.00 uur en sluit de bloem weer half in de middag. Afhankelijk van het zonlicht en de standplaats kan dit wel wat verschillen. De bloeitijd ligt zo tussen Mei en Juli. Vandaar de naam Morgenster.

De Paarse morgenster ( Tragopogon porrifolius ) kent o.a een aantal bijzonder bijnamen zoas keukenmeidenverdriet, armeluisasperge, oesterplant en boksbaard. Deze soort is zeldzaam geworden en komt nog wel op enkele plaatsen in Oost Zeeuws-Vlaanderen voor. De bijnaam haverwortel dankt de plant aan het feit dat hij oorspronkelijk veel werd gegeten. Hij komt uit het Middellandse Zeegebied.  

De plant heeft wortels die een zoetig melksap bevatten en een smaak hebben die aan oesters doet denken en zeer voedzaam is. Er zijn verschillende recepten te vinden op internet, echter je zult de plant zelf moeten kweken als je het zaad al kunt krijgen, want in de wilde natuur vind je hem nauwelijks meer en moet je hem ook niet uitsteken!

Twee prachtige bermplanten of dijkplanten zou ik willen zeggen en zeer de moeite waard om ze te fotograferen. Ze worden beiden ook best hoog tot wel 80 cm en zijn sierlijk van vorm. Ik vond de plant gewoon langs de weg en bij de zeedijk langs de Westerschelde. Let er maar eens op en denk aan de bloeitijden op de dag hè!

Jammer is wel dat er veel worden gemaaid op dit moment en dus nauwelijks tot bloei kunnen komen! Ik zou dan ook willen zeggen dat hij vreij zeldzaam is en de Paarse zeer zeldzaam! Succes met het zoeken als je op pad gaat en mooie Pinksterdagen toegewenst.

De foto van de Paarse morgenster vind je in de rubriek flora!

Henk.

Stuur e-mail mail_outline Gele mosterd..  Week 7 

Gele mosterd..  Week 7

Afgelopen week fietste ik van Vogelwaarde naar Kloosterzande en zo naar de Westerschelde toe. Onderweg een rijke berm aan weerszijden van het fietspad. Ter hoogte van Hengstdijk stonden een paar fietsers met belangstelling te kijken naar de gele kleurenpracht van Gele mosterd. Ik hoorde ze spreken over het Koolzaad en stopte. 

Koolzaad groeit in het voorjaar zei ik en dit is Gele mosterd, een gewas wat als groenbemester door de boeren wordt gebruikt. Het andere onkruid krijgt dan veel minder kans en het gewas is na een paar dagen vorst heel goed om te ploegen. Wel genieten zeiden ze van dit mooie landschap en overal zie je deze gele akkers glunderen in de zon.

Weer terug op de fiets zag ik links en rechts allemaal bloeiende planten, dat bij bijna half oktober en een temperatuur van 25 graden! Groot kaasjeskruid, Dille, Grasklokje, Duizendblad, Rode klaver, Grote pimpernel, Herderstasje en nog veel meer. Intussen vlogen er heel veel kleine vinkachtigen in groepjes hoog over mij. Volop trek dus zo vlakbij de Westerschelde. 

Bij Perkpolder aangekomen bezocht ik de nieuw aangelegde inlaag of kom die ervoor moet zorgen als er ooit een vloedgolf zou komen het water daar in kan stromen. Op de basaltglooïng een geel tapijt van Bezemkruiskruid. Het was laag water en op de slikken fourageerden veel Kokmeeuwen, Wulpen en Watersnippen. Ook de Smienten lieten zich horen met hun fluittoontje, heel mooi! 

Bijzonder was de waarneming van de Tapuiten die fourageerden op de dijk, steeds met zijn tweetjes, maar wel op diverse plaatsen tussen het Bezemkruiskruid. Toch heerlijk als je samen zo kunt genieten, zou ik ook wel willen, maar dan tussen de Gele mosterd ...


Henk   


Stuur e-mail mail_outline IJsbloemen op het raam..           Week 23 

IJsbloemen op het raam..           Week 23


het vroor keihard in die winter, 1957 

moeder had een warme kruik achterin

mijn bed gestopt, gewikkeld in molton

anders zou ik mijn voetjes verbranden


de rest van het bed stond stijf van de

kou, buiten raasde een sneeuwstorm

- het glas veranderde in het maanlicht -

omdat ik toch niet kon slapen van de kou


ademde ik tegen mijn raam en toverde

ijsbloemen tevoorschijn, waaiers van

kristallen, kelken van rozen, takken die

verhaaltjes vertelden en tikten op het


raam, ik stond op mijn tenen, bloemen

blies ik, de mooiste, tot de deur openging

moeder hurkte naast mij neer en keek, ik

voelde haar warme hand op mijn rug, ze


zei - ' mooi hè jongen ', wat een juweeltjes

vertelde toen het verhaaltje van de ijsfee

tot ik prikkelende ogen kreeg, droomde..

met mijn voetjes tegen de warme kruik


ze kneep nog in mijn tenen toen ze wegging


Een ouder gedicht wat ik schreef als herinneringen aan die tijd dat ik nog met moeder samen was. Juist nu kijk ik zelf terug op die tijd die zoveel warmte met zich meebracht, maar ook koude, strenge koude. 

Het wordt aangewakkerd doordat mijn lichaam niet meer zo wilt zoals ik zelf zou willen. Er wonen ongenode gasten in mijn lichaam, die alle enthousiasme, kracht en energie uit dit atletische lichaam zuigen. Ik kwam vorige week een oude kennis tegen en die schrok en zei, en dat voor een atleet en natuurmens. Om ons heen vlogen de Kluten en Grutto's, zat de Rietzanger zich druk te maken in een rietkraag. In mijn raam staan nu Wilde wederikken uit de tuin en het licht is diffuus, kleurrijk en zoals altijd hoopvol, dat ben ik ook!


Fijne zomerzondag vandaag, de temperaturen kunnen tot boven de dertig  graden oplopen! 

   

Henk.

Stuur e-mail mail_outline De bonte bermen in Oost Zeeuws-Vlaanderen                Week 20 

De bonte bermen in Oost Zeeuws-Vlaanderen                Week 20 Nog steeds kan ik vanwege mijn fysieke conditie niet volop de vrije natuur ingaan, maar vrienden om mij heen nemen mij mee het veld in, we rijden door de natuur en het prachtige landschap wat ik heb weer laat zien.

De bermen zijn een grote bloemenzee geworden de afgelopen weken. Je komt vele soorten tegen op de kleidijken, de bermen en taluds van sloten en kreken. Omdat er veel kalk en veen ik de bodem zit vanwege de oude zeearmen en het verlanden en inpolderen van land is de variatie aan soorten ook groot.

De Grote gele morgenster en zelfs de Paarse morgenster staan te bloeien samen met de vele Grote ratelaars, de Pastinaak en de Smalle weegbree, Rode klaver en niet te vergeten de bele soorten grassen die nu bloeien.

Grote of beemd - vossestaart, Reukgras, Zilverhaver, Kropaar, Witbol, Zachte dravik en Frans raaigras om maar enkelen te noemen. En de schralere dijklichamen langs de polderweggetjes worden bevolkt door de Bijenorchis die zich steeds meer laat zien in ons areaal, maar ook de Agrimonie, het Oranje havikskruid en de Margriet. Ik was bij Walsoorden vlakbij de opslagsilo's aan de haven en daar stond een graslandje vol met Vogelmelk, prachtig! Fietsers stopten en vroegen waat het voor planten het waren, hadden er nog nooit van gehoord!

Ook de klokjes zijn er al, erg vroeg zelfs. Tussen Zandberg en Hulst staat het Rapunzelklokje samen met Muurpeper en het Driekleurig viooltje volop te bloeien. Ik hou mijn hart vast, want het maaibeheer basrt weer los en dan worden de bermen rücksichloos geklepeld of gemaaid en alles is weg! Wij maken het veel mee dat zoveel bijzonder bermen niet worden beschermd tegen wat wij noemen onzinbeheer. De smalle polderwegen en dijken die to op de weg lopen zijn geen gevaar voor het verkeer, dat is ouderwets.

Wat zou het geweldig zijn als Gemeente, Waterschap, Rijkswaterstaat, Natuurorganisaties en kenners de handen ineen slaan en een maaikalender maken, kwetsbare bermen markeren voor de maaiers met infobordjes etc. Geef soorten door aan Floron of plaats uw waarneming met foto's op Waarneming.nl

Zo meteen staat de Grote pimpernel weer in bloei en het Groot kaasjeskruid naast Schermhavikskruid om de vele grassen maar niet te vergeten zoals de Grote vossenstaart, Witbol, Reukgras, Zachte dravik en Zilverhaver, maar ook het Frans raaigras en Kropaar. Wist u dat er circa 450 verschillende soorten kunnen optreden in onze bermen en op dijklichamen? Daarnaast zijn de vlinders en andere insecten belangrijke bezoekers van de bermen, want zij bestuiven de bloemen.

Koop een eenvoudige flora met goede foto's en een loupje 10x, neem het mee op fiets- of wandeltochten en u zult zien hoe rijk onze flora is en je er volop van kunt genieten. Maak er een mooie zondag en nieuwe week van, kijk om je heen en geniet..

Komende weken zullen veel wilde orchideeën in bloei staan in onze regio, minstens 12 soorten! Kijk op mijn site bij de foto's van flora en mail mij gerust met vragen over waarnemingen en of soorten.

Groet, Henk.

Stuur e-mail mail_outline De bonte bermen in Oost Zeeuws-Vlaanderen                Week 20 

De bonte bermen in Oost Zeeuws-Vlaanderen                Week 20 Nog steeds kan ik vanwege mijn fysieke conditie niet volop de vrije natuur ingaan, maar vrienden om mij heen nemen mij mee het veld in, we rijden door de natuur en het prachtige landschap wat ik hen weer laat zien.

De bermen zijn een grote bloemenzee geworden de afgelopen weken. Je komt vele soorten tegen op de kleidijken, de bermen en taluds van sloten en kreken. Omdat er veel kalk en veen in de bodem zit vanwege de oude zeearmen en het verlanden en inpolderen van land is de variatie aan soorten ook groot. Zo is de Putting bij Hengstdijk de moeite waard en de Vlaamse kreek en Zestig voet.

De Grote gele morgenster en zelfs de Paarse morgenster staan te bloeien samen met de vele Grote ratelaars, de Pastinaak en de Smalle weegbree, Rode klaver en niet te vergeten de bele soorten grassen die nu bloeien.

Grote of beemd - vossestaart, Reukgras, Zilverhaver, Kropaar, Witbol, Zachte dravik en Frans raaigras om maar enkelen te noemen. En de schralere dijklichamen langs de polderweggetjes worden bevolkt door de Bijenorchis die zich steeds meer laat zien in ons areaal, maar ook de Agrimonie, het Oranje havikskruid en de Margriet. Ik was bij Walsoorden vlakbij de opslagsilo's aan de haven en daar stond een graslandje vol met Vogelmelk, prachtig! Fietsers stopten en vroegen waat het voor planten het waren, hadden er nog nooit van gehoord!

Ook de klokjes zijn er al, erg vroeg zelfs. Tussen Zandberg en Hulst staat het Rapunzelklokje samen met Muurpeper en het Driekleurig viooltje volop te bloeien. Ik hou mijn hart vast, want het maaibeheer basrt weer los en dan worden de bermen rücksichloos geklepeld of gemaaid en alles is weg! Wij maken het veel mee dat zoveel bijzonder bermen niet worden beschermd tegen wat wij noemen onzinbeheer. De smalle polderwegen en dijken die to op de weg lopen zijn geen gevaar voor het verkeer, dat is ouderwets.

Wat zou het geweldig zijn als Gemeente, Waterschap, Rijkswaterstaat, Natuurorganisaties en kenners de handen ineen slaan en een maaikalender maken, kwetsbare bermen markeren voor de maaiers met infobordjes etc. Geef soorten door aan Floron of plaats uw waarneming met foto's op Waarneming.nl

Zo meteen staat de Grote pimpernel weer in bloei en het Groot kaasjeskruid naast Schermhavikskruid om de vele grassen maar niet te vergeten zoals de Grote vossenstaart, Witbol, Reukgras, Zachte dravik en Zilverhaver, maar ook het Frans raaigras en Kropaar. Wist u dat er circa 450 verschillende soorten kunnen optreden in onze bermen en op dijklichamen? Daarnaast zijn de vlinders en andere insecten belangrijke bezoekers van de bermen, want zij bestuiven de bloemen.

Koop een eenvoudige flora met goede foto's en een loupje 10x, neem het mee op fiets- of wandeltochten en u zult zien hoe rijk onze flora is en je er volop van kunt genieten. Maak er een mooie zondag en nieuwe week van, kijk om je heen en geniet..

Komende weken zullen veel wilde orchideeën in bloei staan in onze regio, minstens 12 soorten! Kijk op mijn site bij de foto's van flora en mail mij gerust met vragen over waarnemingen en of soorten.

Groet, Henk.

Strohalm     Week 19 

Strohalm     Week 19


Mei blijft mij immer beroeren 

zo mooi de maand in groei schiet

licht vooral dieper doordringt

stille momenten zijn monumenten


Het riet is nog niet groen, ruist

en schuurt, knakt zich in ouderdom

geen hand heeft zoveel lijnen

samengeperst zijn scheuten hoorbaar


Mei is de merel in geel en in zwart

ieder raam kent zijn regenlied en

de geur van jasmijn, de oude doden

zijn er nog, wij houden hen vast


Hoor de neuriënde vrouw op het graf

zij kerft haar tranen in het zand

mei heeft iets van eenzame bossen

van wat we verloren, van rietkragen


Mei geeft steun aan de oude handen

die herdenken, vasthouden en omringen

zoveel vogels broeden, vliegen uit en 

zullen het hoogste lied blijven zingen .. 



Mooie bevrijdingsdag allemaal.

Henk


Stuur e-mail mail_outline Een kanariepiet op het balkon..           Week 18 

Een kanariepiet op het balkon..           Week 18

Heb je ze gezien gisterenmiddag tijdens de wandeling van de koninklijke familie door Amersfoort? 

Handen schudden, pronken met hoedjes en selfies maken met de meute, kinderen die trots met een van de prinsessen op de foto gaan. Er liepen wel heel veel beveiligers rond de familie, soms tot ergernis, want de beelden met strakke pakken en daaronder een wapen of pepperspray verstoren de uitbundigheid van de Koning en Koningin op deze Koningsdag.

De Koning loopt op zijn onderdanen af met open armen, zou ze wel allemaal willen knuffelen, dus is zijn open houding al genoeg voor de meeste mensen en kinderen. Kinderen die al dagen lang thuis na school een werkstuk hebben gemaakt om het aan een van de Koningslieden cadeau te geven. Maar ze lopen door, zien niet alles en als een trouwe royaltyfan zijn meter drop weer wilt geven lukt dat ook niet, maar Prinses Amalia lost het op en neemt de meter drop aan van de man, die de Koing te rijk is. 

Op een klein balkonnetje middenin de stad staat een vrouw te oreren in tonen die nauwelijk te verstaan zijn en zo'n hoge frequentie en volume ten toon spreiden dat ik even koffie ga zetten, want het gaat door merg en been. Ze hadden beter een gele kanarie in een gouden kooitje op een kruk daar neer kunnen zetten en laten zingen, dan waren er ongetwijfeld veel meer toeschouwers blijven kijken en luisteren.De Prinsessen vermaken zich best en doen mee met enkele spelletjes, springen over een droge sloot en Papa en Mama pakken ze af en toe vast om te genieten van alle belangstelling. 

Al;s je goed oplette kon je uit de drie Prinsessen wel de verschillen in kleding, haardracht en gezichtsduitdrukkingen opmaken wie de mooiste en de meest charmante met een uitstraling had. Ik noem ze niet, want dat is voor eenieder verschillend en bovendienn ook niet zo relevant nu.

De toch loopt langzaam ten einde, door een menselijke dierentuin waar de familie huiden mag voelen, een jongen als Raaf al een dik uur zijn vleugels uitslaat en je aan zijn gezicht ziet dat hij best zin heeft in een flesje cola. Op het grote plein en het podium nemen de notabelen afscheid van de Koninklijke familie, klinkt het Wilhelmus en zo waar op de achtergrond nog enkele vervlogen tonen van de kanarie op het het balkonnetje!



Prettige zondag en tot volgende week.


Henk.    

 


Stuur e-mail mail_outline Paasvuur   Week 17 

Paasvuur   Week 17

Jaren achtereen werden er traditioneel in vooral het oosten van ons land op deze dagen de paasvuren aangestoken en kwamen vele mensen uit de buurten bijeen om de rondvliegende vonken te volgen totdat ze waren uitgedoofd.

Zoals met vele gebruiken het geval is en er een zogenaamd kerstvuur werd ontstoken op het strand bij Den Haag ging het hier fout omdat de vonken vat kregen op enkele substraten en zorgden voor een nog groter vuur waarbij veel schade werd opgelopen. Je kunt erop wachten dat er de dag daarna door weer een nieuwe aktiegroep alle vuren moesten worden verboden.

Zo werden de burgemeesters aangestoken in het oosten van het land en werd de ene na de andere brandstapel verboden, einde traditie!

Mensen zitten nu tijdens hun paasontbijt zonder de praatjes die bij de vuren werden verspreid, zijn min of meer aangeslagen, maar berusten in de overhaaste besluiten van hun autoriteiten. De aktiegroep is stil gevallen en we wachten op een volgende gebeurtenis die heel Nederland ongetwijfeld te wachten staat en er weer een traditie zal verdwijnen. 

Waar een klein landje groot in kan zijn, pas dus op als je iets van plan bent te organiseren wat al jaren achtereen bestaat. Voor je het weet staat er een aktiegroep op en is alles weer in rep en roer...


Fijne Paasdagen en geniet buiten van alle moois om u heen!


Henk.    


Tied maakt graas     Week 16 

Tied maakt graas     Week 16


tied maakt graas 

en zon maakt heuj

in alle seizoenen

zei ze aan de tafel


waar de zondag begint

gezellig bij elkaar

de uren kapot gaan

aan turen en mimiek


zesentachtig is ze

alle wandelingen van

haar leven beschreven

velen al weggevallen


de jakkerende meute

trekt aan haar voorbij

geen aandacht, geen tijd

voor een versleten lijf


eten geurt naar zondag

aspergesoep en biefstuk

te groot, teveel, maar

zij doet mee, volgt nog


tot het bezoek, blinkend

en ruikend naar de parfum

aan de tafels schuift

thee met een koekje, stil


wachtend op het volgend uur

waarin je wel tien boeken

zou kunnen lezen, merels

door het glas heen zingen


tied maakt graas

en zon maakt heuj

mijn regels worden langer en langer

het bezoek korter en korter


Stuur e-mail mail_outline Huisraad en voorjaarswoede..   Week 15 

Huisraad en voorjaarswoede..   Week 15

Wat staat er allemaal op uw zolder thuis of hoe vol staat uw garage met spullen dat de auto er niet meer in kan en maar buiten blijft staan op de straat waar al bijna geen plaats meer is om te parkeren? Om nog niet te spreken van het aantal schoenen en kleren in uw garderobe die soms maar 1 keer zijn gedragen! Kijk eens om je heen thuis wat je niet meer gebruikt en wat mensen die niks hebben graag zouden willen hebben. Sterker nog, ze hebben het nodig, want hun kinderen lopen op kapotte schoentjes naar school en jurkjes die veel te groot zijn of de naad hangt eruit.

En u bent bij de Bijenkorf en koopt weer een dure jas voor de zomer, natuurlijk van Gucci, Armani of Trussardi. Thuis gekomen volgt een draai door de slaapkamer voor de spiegel en in de kledingkast schuift alles weer dichter op elkaar. En zo gaat het met alles, wij hebben overvloed aan luxe en plotseling slaat de de zogenaamde voorjaarsopruiming toe.

Plastic zakken worden gevuld met ongebruikte lingeriesetjes, de labels er nog aan en broeken die net te wijd zijn omdat u bent afgevallen. Daarbij de vele panty's en sjaaltjes, kortom uw investering van afgelopen jaar gaat naar het grof vuil toe of de stort! Ook wordt er veel in de natuur gestort, in sloten vind ik wasmachines en matrassen, vuilniszakken en drugsafval. Zelfs tenten staan verborgenj in de bossen met een hoop troep erbij en zo achtergelaten! 

2e handswinkeltjes draaien steeds beter, maar nog weinigen weten ze te vinden, dat is jammer. Ook in de winkels van het Leger des Heils kun je heel goed dat alles kwijt, mits fatsoenlijk behandeld en geen vieze of vuile onderbroeken! 

De moraal van mijn verhaal is; doe iets aan de overvloed, Nemand op straat roept u aan en zegt hé Madam die jas is uit de tijd of wat zie je eruit! Dus draag maar door en anders naar de goede adressen die ze wel bij de mensen krijgen die er nog veel plezier aan beleven en apentrots zijn als ze een spijkerbroek van een duur merk kunnen dragen..


Fijne zondag,


Henk. 

   

 


Stuur e-mail mail_outline Zomertijd  Week 14 

Zomertijd  Week 14

Zomertijd


Oh gij rood gekleurde bol

je gloed komt dwars door

een dikke mistbank heen

het uur is opgeschoven..


Bloemen schrikken, nu al?

zelfs Pinksterblommen

Klein hoefblad en Vogelmuur

wijzigen snel hun bloeitijden


Aardhommels nog slaapdronken

brommen een verward rondje

De rode bol word oranje en geel

warmt de dag van een nieuwe zomer  


Ben je al wakker of is deze zondag nog winters en lig je nog lekker tegen elkaar aan te luisteren naar vroege vogels? De Bosuilen hebben al jongen en ze wachten al een hele tijd op hun moeder met een dikke vette muis. Maar moeder Bosuil heeft moeite in het natte gras om daar de slapende bosmuizen wakker te krijgen, ze krast en roept, dat schrikt op.

Dit uur, dit onnozele uur, verschiet de hele natuur, het zal even wennen zijn om op te warmen, uit te sluipen en holletjes te verlaten. Eindelijk valt de eerste muis ten prooi aan de uil, haar jongen roepen het hele bos bij elkaar, dat wordt ruzie maken!  

De zon schtijnt weer, zijn wijzers staan inderdaad een uur vooruit, zou hij dan ook langer hebben geslapen? Hoe dan ook, wij mensen kunnen de lange zomeravonden weer tegemoet zien, terwijl de Heggenmussen volop vreemd gaan in de tuinen en het Winterkoninkje zijn wollen nestje bouwt achter de regenpijp.

Fijne laatste maartdag, morgen is het 1 april en maandag!



Henk.

Maaien en Klepelen  Week 13 

Maaien en Klepelen  Week 13

Nu het voorjaar met rasse schreden nadert en de flora zeker 2-3 weken eerder is dan vorig jaar, gaan soorten zoals wilde orchideeën ook eerder bloeien en is de agenda in veel natuurgidsen niet meer actueel! Liefhebbers die erop uit trekken met die informatie kunnen weleens bedrogen uitkomen, omdat planten bijna zijn uitgebloeid en dat is jammer! 

In het westen van Zeeuws-Vlaanderen kom ik al vanaf de jaren 70 samen met andere orchideeënkenners en liefhebbers kijken naar o.a de Bokkenorchis ( Hymmantoglossum hircinum) die er toen in aantallen van maximaal 12- 20 exemplaren voorkwam op een dijk middenin een polder. In diezelfde regio troffen wij toen zeer zeldzame soorten hybriden aan van de Rietorchis wat tot enige verbazing leidde! 

In 1987 trof ik samen met Karel Kreutz in een sloot langs de provinciale weg ter hoogte van Ijzendijke een hybridesoort van de Bijenorchis ( Ophrys apifera ssp. trollii ) aan. De Bijenorchis stond er gewoon langs de weg in de berm en aan de zuidkant van de sloten. In het boek van Karel Kreutz uit 1987 over de Nederlandse wilde orchideeën is dit ook beschreven. Er werd sporadisch gemaaid, voornamelijk de bermlaag langs de weg, maar de sloot was der mate schraal dat maaien overbodig was.

Daarna in de jaren die erop volgden werd er steeds meer gemaaid en werden de schuine kanten van de dijken tot op meer dan 2 meter hoogte gemaaid!! En altijd in de periode dat de planten in volle bloei stonden. Overleg met het Waterschap en Provincie leidde tot niets, men zou erop letten, maar er gebeurde niets, het werd alleen maar erger!

Afgelopen jaar 2018, dus een flink stuk later worden dijken en bermen gemaaid en geklepeld en kosten gespaard omdat men de geklepelde planten laat liggen waardoor de onderlaag stikt en de bodem dusdanig verrijkt ( eutrofiëring) dat orchideeën verdwijnen of verminkt nog een keer proberen te bloeien. Ook de Bokkenorchis is de klos geweest afgelopen jaren en natuurvereniging het Duumpje is vorig jaar een procedure begonnen tegen het waterschap om dit maaien en klepelen in betere banen te leiden of te stoppen/verleggen naar andere perioden als de planten hun zaad hebben gezet en zijn afgestorven.

Lees hieronder het relaas wat Omroep Zeeland publiceerde zonder enig resultaat te hebben bereikt na een gerechtelijke procedure. Zij er dan geen oplossingen te bedenken om het in betere banen te leiden? 

Ja hoor, kom met de belanghebbende partijen bij elkaar en maak een overzichtskaart van de kwetsbare plaatsen in Zeeland. Maak duidelijke borden met een opschrift dat over een zone tot hetvolgende bord niet gemaaid mag worden wegens de aanwezigheid van beschermde planten. 

Verhalen die je dan krijgt dat mensen de planten gaan uitsteken zijn fabels en komen incidenteel voor. Een goede voorlichtingscampagne en vooral openheid hierover zou hierbij kunnen helpen. De maaiers kun je voorlichten. zij weten niet beter en voeren hun taak gewoon uit. Ik sprak met verschillende maaiers in het veld en zij weten van niks, kennen de soorten niet en begrijpen onze zorgen. Doe iets in plaats van te kletsen, dan gebeurt er misschien iets en meld het maar op ons kantoor hoorde ik dan..              

We zullen zien dit jaar hoe de statistieken zich gaan verhouden tot vorige jaren. Lees het artikel hieronder en dit zal echt niet de laatste column zijn dat ik dit item aanroer. Meld nieuwe vondsten bij Floron of Waarneming.nl zodat de kaat geactualiseerd blijft.

Beschermde orchidee weggemaaid op dijk, natuurvereniging doet aangifte 

Natuurvereniging 't Duumpje wil dat er opgetreden wordt tegen Waterschap Scheldestromen. 't Duumpje vindt dat het waterschap schuldig is aan het vernielen van beschermde planten op een boomdijk bij Sint Kruis. Daar werden de afgelopen jaren tot twee keer toe tientallen bokkenorchissen weggemaaid. De orchidee staat op de Rode Lijst met beschermde dieren en planten. 't Duumpje deed daarom aangifte bij de Regionale UItvoeringsdienst.

De RUD concludeerde dat een onderaannemer schuldig was en het waterschap vrijuit gaat. De natuurvereniging neemt hier geen genoegen mee omdat het maaien onder verantwoordelijkheid van het waterschap gebeurde en heeft protest aangetekend tegen de beslissing van de RUD. Wel is er gelijk een strafzaak aangespannen tegen de onderaannemer die de orchideeën heeft weggemaaid

Het bladerrozet van de beschermde bokkenorchis. De plant bloeit vanaf het voorjaar. ( zie in de rubriek planten foto's van de Bokkenorchis).

Dat de bloemen niet één keer maar twee jaar achter elkaar werden vernield, was voor 't Duumpje reden om aangifte te doen. "Het was de druppel die de emmer deed overlopen. We zijn al jaren in discussie met het waterschap over het maaibeleid, ze hebben weinig aandacht voor biodiversiteit", zegt voorzitter Jo Timmers van 't Duumpje.

Klepelmaaien

"De schuld wordt nu neergelegd bij de onderaannemer. Maar het waterschap heeft hierin ook een verantwoordelijkheid, Ze zouden het goede voorbeeld moeten geven. En er op toe moeten zien dat het maaien goed gebeurt, zeker als het gaat om bedreigde soorten. Maar ze hebben weinig oog voor flora en fauna. We pleiten al heel lang voor een ander maaibeleid, we zijn tegen dat klepelen, waarbij het maaisel blijft liggen. Daardoor verstikken veel planten. Maar klepelen is goedkoper dan maaien en afvoeren."

Vaak wordt maaisel niet afgevoerd. Dit zorgt voor een verstikkende laag die nadelig is voor veel planten. (foto: Omroep Zeeland)

De aangifte is ook ondertekend door de Zeeuwse afdeling van FLORON, die wilde planten onderzoekt en beschermt. Woordvoerder Justus van den Berg: "Formeel is degene die het doet aansprakelijk. Maar de chauffeurs die maaien hebben vaak geen verstand van planten of lokale kennis. Ze moeten meters maken. Een veldgids meegeven is niet genoeg, het waterschap moet hier een meer sturende rol in hebben. Zeggen waar die planten staan en hoe men moet handelen."

Het waterschap wil niet reageren op de kwestie.


Foto polder bij Sint Kruis, Henk Knibbeler 2018

Stuur e-mail mail_outline Padden en Salamanders op trek.   Week 12 

Padden en Salamanders op trek.   Week 12


Zoals ieder voorjaar in deze maand spreken mensen mij aan of bellen dat er op wegen en paden zoveel padden en salamanders worden doodgereden. Als ik dan ga kijken is dat triest om te zien dat er tientallen amfibieën zijn geplet en dat op de paaltjes langs de weg de opruimers al zitten te kijken voor een lekker hapje.

Kraaien en eksters zijn wat dat betreft wel de koplopers en op zich is dat ook goed, want het is geen vrolijk gezicht als je al die dode dieren op een weg ziet liggen. Nu worden er gelukkig door natuurverenigingen en werkgroepen preventieve maatregelen genomen door langs trekroutes die bekend zijn een afscherming te plaatsen met aan de boszijde of veldzijde om de zoveel meter een emmer te plaatsen waar de amfibieën in vallen. Men zet de dieren dan verder in het gebied weer uit in de poelen.

Ravon, www.ravon.nl, de landelijke reptielenvereniging verzamelt gegevens van trekkende padden en salamanders, amfibieën en vissen. Daar kun je vondsten melden en ook meetellen als je een poel kent met veel salamanders en niet weet welke het zijn. Of de padden die in amplex ( aan elkaar gehecht mannetje en vrouwtje voor de voortplanting ) de wegen oversteken of fietspaden en worden doodgereden.

De natuur kan dus zeker wel wat hulp gebruiken en de soorten worden op deze manier beter in stand gehouden. De verkeersintensiteit neemt ook steeds meer toe, dus echt rustige landweggetjes worden ook steeds zeldzamer.

Een mooi gebied om amfibieën te spotten is te vinden onder Heikant wat van Evides is, de Wilde Landen en de bossen van Sint Jansteen. Daar liggen diverse poelen en plassen verspreid in het gebied en als het zonnetje weer wat meer wil gaan schijnen zitten de dieren graag te zonnen op een boomstam of tak in het water en salamanders liggen graag op de kantjes te zonnen.

In dat gebied komt de zeldzame Rugstreeppad voor en door het Zeeuws landschap die het gebied beheert zijn nieuwe poelen aangelegd voor deze dieren en ze gedijen er goed.

Dus ik zou zeggen, het zonneke komt weer en trek erop uit, ga eens kijken of luisteren als de avonden wat langer licht zijn en het warmer is, dan laat met name de Rugstreeppad zich goed horen.

Fijne week en de zon komt er meer aan, dus geniet!

Henk.


foto jonge rugstreeppad wilde landen 2018, hk.

Stuur e-mail mail_outline Maart roert zijn staart.. Week 11 

Maart roert zijn staart.. Week 11

Op weg van Hulst naar Kloosterzande deze week tekende zich aan de horizon een gitzwarte lucht af. Als fotograaf hou je van zwart, vooral de contrasten met licht en de kleuren van lichtgrijs tot dat diepzwarte beroeren mij altijd.

De zon deed er een schepje bovenop en maakte er een waar feest van door de bundels licht te projecteren op die aanstormende lucht en maartse bui. Bloeiende Sleedoorn op de zuidkant van de Margaretsedijk deed mij denken aan de bruidskleden van de bloeiende Krentenstruiken die nog iets later zullen verschijnen, maar veel meer op de zandgronden dan hier in de klei! Ik schreef alweer een gedicht in mijn brein, sloeg het op en niet veel later stortte de regen naar beneden. 

Nog geen 10 minuten later was het hemelsblauw met vlagen en waaiers van de oude bui er achteraan. Uitbundig gaven de Sleedoornstruiken een show weg van witte bloesems die zijn weerga niet kende.

Maart roert zijn staart en het klopt ook, hoe raak zijn die oude gezegden nog steeds en daarin merk ik nog weinig van de klimaatveranderingen. Alles is nog hetzelfde zoals het 50 jaar geleden was en de Enkhuizer almanak heeft gelijk als ik hem later thuis nog eens raadpleeg.


Witte vrouw


Er liep een vrouw langs de weg

zij had bijna wit haar, gracieus

de zwarte wolk achter haar naderend

maakte een liefde los, haar handen


zwaaide en wenkte naar boven, toen

ze omkeek toverde het licht haar gulle lach

tevoorschijn, waar had ik haar eerder gezien?

langzaam verdween haar silhouet in een schim..



Mooie zondag met maartse buien, veel liefde en wind..



Henk  

   

 


Stuur e-mail mail_outline Getrompetter in de lucht.. Week 10 

Getrompetter in de lucht.. Week 10 Donderdagmorgen werd ik wakker door een trompetachtig geluid in de verte en wist meteen dat het raak was die dag.

Aangezien ik mij niet zo vlug kan bewegen en verplaatsen naar de achtertuin werd het toch een risicovolle sprint en buiten gekomen werd het geluid steeds luider, maar ik zag nog niets hoog in de lucht. Niet ver van Kloosterzande ligt het natuurreservaat de Putting en daar fourageren in het voorjaar veel doortrekkers op weg naar het noorden om even op adem te komen.

Maar hoe kwam ik daar nu zo snel,met de fiets ? Toch maar even mijn buurman gevraagd of hij wat tijd had om met mij naar de Putting te rijden en dat was geen enkel probleem, hij was nieuwsgierig naar wat ik hem wilde laten zien. Kijkers en camera mee..

Er loopt maar een stukje verharde weg door het gebied of op de dijk waar je een prachtig gezicht hebt op het gebied. Bij het informatiepaneel even verder stapte we uit. Het leek wel of er een fanfare boven ons optrad, meer dan 100 Kraanvogels streken neer op de natte weilanden. En achter ons hoorden we er nog meer komen! Wat een geluk en Fred keek zijn ogen uit, hoe wist jij dat vroeg hij?

Nou, in de deze tijd trekken de Kraanvogels vanuit het zuiden naar Noorwegen, Zweden en Finland om daar te gaan broeden. Een kleine groep blijft in ons land hangen, in de Grote peel en in het Fochteloërveen. Meestal trekken ze langs de oostkant van ons land via Limburg en op de grens, maar ook hier in het Zuid-Westen zie we ze de laatste jaren.

Heel parmantig en statig lopen de vogels door elkaar. Hun grijze verenpak en de wapperende staartstruis zijn kenmerkenkend voor deze prachtig vogel. Meestal blijven ze een dag of nog korter hangen en gaan bij voorkeur tegen de avond op de vleugels.

Ook Grutto's kwamen in kleine groepjes aanvliegen en ja hoor de Kluut is er ook weer. Het mooie van dit gebied is dat je vanaf het weggetje alle kunt waarnemen. Na het weggetje loopt een eeuwenoud paadje het gebied in richting Kloosterzande en je komt op een gegeven moment bij een breed vogelscherm uit waar je heel goed de watervogels kunt waarnemen.

De lente is echt begonnen, het Klein hoefblad staat uitbundig te bloeien in de slootkant en ook het Speenkruid kleurt de slootranden geel. Opeens gaat een groep met Smienten op de vleugels, die er nog zijn, want deze eend trekt in februari als weer weg naar het noorden! De Kraanvogels storen zich nergens aan en laten zich goed bekijken. De camera draait overuren. Op een weidepaal zien we een Slechtvalk zitten en dat was de veroorzaker van de opvliegende Smienten. Kennenlijk kon hij er geen slaan, maar dat is een kwestie van tijd, er zijn nu zoveel vogels en dus prooien voor hem.

We genieten van het prachtige weer, het is warm in de zon en praten over het feit dat we zoveel geluk hebben en geel last hebben van alle drukte en lawaai, gehaast en stress die zoveel mensen thans meemaken. Hier vinden we rust, heelt de natuur en raakt het je ermoties als je zoveel moois te horen krijgt en te zien.

Dan gaan er een paar Kraanvogels op de vleugels en snel achter elkaar gaat de gehele vloot de lucht in, luid trompetterend met een gracieuze vleugelslag richting Westerschelde. In een mum van tijd zitten ze hoog in de lucht en wij nog steeds op het bankje.

Fred is blij dat ik hem heb gevraagd en wist niet dat dit zo dicht bij zijn dorp te zien was. Hij gaar er meer naartoe, ook voor de steltlopers, wanr het feest moet nog maar beginnen, De zomerlentedagen zijn een kadootje geweest, het doet een beetje pijn als we het gebied verlaten, maar wel met een mooie herinnering.

Fijne zondag allemaal!

Henk

Stuur e-mail mail_outline Blauwe vingers en zorg.. Week 9 

Blauwe vingers en zorg.. Week 9 Na een maandenlange periode van stilte hier begin ik weer met de columns te schrijven. Op de eerste plaats aan jullie, mijn lezers en fotoliefhebbers, heel veel dank voor alle reacties, bloemen en kaarten, echt geweldig!

Nu de lente zich volop aandient en in de voortuin krokussen, narcissen, winterakonieten en sneeuwklokjes volop bloeien krijg ik de kriebels en wil erop uit met mijn camera. Maar dat gaat nog niet helaas. Voorlopig moet ik mij redden met de wandelstok en de rollator.

Toch blik ik even terug in deze eerste column op mijn verblijf in het academisch ziekenhuis te Gent. Meer dan 2 maanden heb ik daar gelegen en 3 operaties moeten ondergaan met de nodige onderzoeken en soms heel vervelende. Het team chirurgen heeft veel werk aan mij gehad en wat een betrokkenheid legden zij aan de dag, geweldig!

Maar ook het verplegend personeel, die jonge meiden en die oude humeurige tantes zeg ik maar die je soms commandeerden. Mijn buurman links van mij heeft zich dikwijls krom gelachen hoe ik die dames van repliek diende, dan kwam hij bijna niet meer bij. En er was natuur vlakbij, mijn kijker stond op het nachtkastje en ik hield bij wat ik zag in mijn logboek. Keek uit op de campus en de bossen in een villawijk. De Slechtvalk jaagde er op de duiven, er vlogen veel groepen ganzen voorbij, de Buizerden cirkelden hoog boven de velden en zelfs Raven bezochten de daken waar veel mos op ligt en voedsel te vinden was. Totaal 21 soorten vanuit je ziekbed waargenomen, toch niet slecht hè?

De verpleegsters waren zeer betrokken en vakkundig. Het aanleggen van infuses, bloedafnames en metingen gingen perfect. Er is gewoon ook veel gelachen want humor hield mij op de been en mijn buurman lag soms krom in zijn bed van het lachen als ik zo'n oude sjagrijnige tante van repliek had gediend, man man zei hij dan en wat heb ik een plezier met U.

Nou, plezier was maar deels hoor, alle onderzoeken waar ik echt bang voor was aan mijn hart en nieren waren niet prettig. De vele prikken en spuiten, een centraal infuus waar wel 4 of 5 zakken met vloeibare medicijnen aanhingen.

En alles wat ze gebruikten of deden met hun handen was in het blauw. Voor de hygiene en er werd wat aan dagelijks plastic afgevoerd, het milieu in of waar dan ook!

En nu het voorjaar alle ramen opent, mensen je vriendelijk toelachen als ik met mijn rollator een rondje wandel, merk ik hoe belangrijk je gezondheid is. Ik ben er nog lang niet, revalideer en heb de nodige hulp, maar het komt wel weer, hoop doet leven. De voortuin kleurt, het voorjaar basrt uit zijn voegen. Volgende week een thema wat meer bij mijn passie past, de natuur en oh ja, ik zou bijna vergeten dat ik al die tijd in het ziekenhuis dagelijks contact had via de mail, app of soms telefonisch met een totaal onbekende vrouw voor mij uit het hoge noorden. Zij leerde mij dat een Kievit ' Ljeppen ' heet en verder had ze groene vingers, sliep in de natuur en was toen ik eenmaal weer thuis was ook weer plosteling verdwenen, zo bijzonder ook.


Fijne mooie lantedag allemaal en trek erop uit als je kunt en tot volgende week weer.


Henk.

Stuur e-mail mail_outline De jaren zestig..  Week 8 

De jaren zestig..  Week 8

Ik heb even moeten nadenken waar ik mijn eerste column over zou schrijven. Je kunt wel een aantal gebeurtenissen van afgelopen week tegen het licht houden, maar ik koos toch voor een andere begin. 

De reden daarvoor is gelegen in het feit dat ik nogal wat krantenberichten lees van ecologen in de Provincie Zeeland dat de natuur het zwaar heeft en  dat er veel achteruit gaat in de natuur. Ik ga terug naar begin jaren zestig toen ik nog in Dorst woonde met mijn moeder en het gezin. Vader was een paar jaar ( in 1961 ) overleden en wij gingen als een aangeslagen gezin rondom moeder weer verder met ons leven zo goed en kwaad als dat kon. In Dorst had je toen zeer uitgebreide boscomplexen en de leemputten waar leem werd gewonnen voor de steenfabrieken in Dorst en in Rijen.  

Voor ons als jeugd was dat een waar eldorado om na schooltijd en in de vakanties te spelen en al doende de natuur te ontdekken met een paar vrienden. We waren 12 jaar en haalden ook kattenkwaad uit. Zo kaapten wij het leemtreintje dat van de leemputten naar de steenfabriek reed, bonden we jonge Houtduiven boven in de bomen vast op hun nest en als ze goed vet waren gaven wij ze aan de plaatselijke stroper en kregen dan een kwartje! Maar we vielen ook uit de bomen hoor, maakte vuurtjes met lucifers die we bij Cor op de boerderij van de schoorsteen mee gristen en schoten met pijl en boog op het reewild die we nooit raakten. Dat was achteraf het begin van onze liefde voor alles wat de natuur was en gingen we over tot het waarnemen vanuit hoge posten in de bomen.

Moeder verhuisde met het haar gezin naar Zeeuws-Vlaanderen in 1964, zomaar ineens was ik mijn vrienden kwijt, mijn habitat en alle natuur. Hengstdijk was de plek waar wij terecht kwamen, bij Opa en Oma, moeders ouders en haar familie. 

Oh, wat erg vond ik dat, dit land verdronken in de klei, kaal en zo weids, winderig vol kreken en polders waar je in kon verdwalen tussen de populieren en dijken.

Mijn grootvader nam mij mee naar de Vogelkreek waar hij een visstoep had tussen het riet en om ons heen kwetterde de Grote karekiet en vlogen Roerdomp en IJsvogel vlakbij ons weg. Hij vertelde tijdens het vissen over de vogels en planten, de Grote Putting, een weidegebied waar heel veel vogels en planten voorkwamen. Ik was mijn vrienden kwijt en schreef met ze op en neer. Dat duurde even en toen moest ik zelf verder, begon de schoonheid te ontdekken van de streek. fietste naar school in Hulst en zag onderweg allemaal andere vogels en planten. 

Met mijn vogelboekje 'wat zie ik daar' van Dr. H. van Dobben wat ik in 1961 kreeg voor mijn verjaardag schreef ik mijn waarnemingen allemaal op. Opeens ging een nieuwe wereld voor mij open. De Grote Putting werd mijn studieterrein. Ik ging de duizenden wilde ganzen tellen voor het RIVON in Zeist. Dr. Perdeck kwam speciaal naar Hengstdijk en bracht wetenschappelijke werken mee en telmodellen en zo meer. We trokken de Putting in samen en hij leerde mijn het tellen, wat een ervaring was dat.

Later volgde een complete studie naar het paar- en broedgedrag van de Kievit ( Vanellus vanellus L.) voor hen, wat ik 3 jaar heb gedaan. Intussen maakte ik ook kennis met Hendrik van de Zande uit Clinge, een politieman die in het Verdronken land land van Saeftinghe gids was en groepen mensen meenam het enorme getijdegebied in. Vele tochten mocht ik mee , soms met z'n tweetjes en we leerden elkaar heel veel dingen. Ik maakte 8mm filmpjes en ging met mijn jongere broer Jan het gebied in, want ik mocht dat na een tijdje, kende de gevaren van het getijdegebied. Maar we zagen zoveel toen, steltkluten, heel veel plevieren van allerlei soorten en prachtige flora.

Nu, in 2018, zoveel jaren verder lees ik de verhalen van die ecologen, jonge mensen nog die nooit die ervaingen hebben meegemaakt van de rijkdom die de streek in zich droeg. En toch zijn er nog heel veel waarden over, broedt de Grutto er nog volop, zijn er wel minder Kievieten, maar nog volop zangvogels en is de flora nog zeer rijk. Heel veel wilde orchideeën, paddenstoelen en is het landschap mij nog steeds lief. 

En afgelopen week met die fraaie nazomerdagen trof ik een Visarend op het Groot eiland aan, jagend en duikend naar prooi, wat een prachtig gezicht. Thuis gekomen kon ik niet anders dan die dag vastleggen in een gedicht.


Henk.          



Wilde marjolein, Pastinaak en hun geneeskrachtige eigenschappen.       Week 28           

Wilde marjolein, Pastinaak en hun geneeskrachtige eigenschappen.       Week 28          

Wat zijn de bermen, sloten en dijklichamen in Zeeuws-Vlaanderen toch rijk aan kruiden en een grote variatie aan bloemen en planten. 

Ik fiets veel en dan zie je veel meer dan de voorbij razende auto's en e-bikes, kan ik makkelijker stoppen en een sloot induiken om te zien wat er voor bijzonderheden in staat. Wat mij opvalt dat veel planten  zogenaamd omhoog kruipen om de messen van de maaiers te mijden. Ook interessant is hoe de mensen in het verleden allerlei bijnamen hebben gegeven aan planten zoals bijv. de mooie Duivekervel ( Fumaria officinalis) met bijnamen zoals Duivekrop, Aardrook of het Vlasbekje ( Linaria vulgaris) wat Leeuwemuiltjes of Vogeltje op één been wordt genoemd.

De Rapunzelklokjes en de Grasklokjes bloeien nog volop in de diepere slootkanten en het Sint-Janskruid, ook wel Jaagt-den-duivel of Sint-Pietersstheekruid genoemd. De geneeskracht van deze plant is bijzonder, maar ook enigszins gevoelig voor mensen die snel jeuk hebben. De plant bevat hypericine. Hier en daar staan in de polders nog oude vervallen huisjes of boerderijen die zijn verlaten en daar staat o.a de Stinkende Gouwe graag tegen de oude muren. Deze plant heeft een oranjegeel melksap wat heel goed werkt tegen wratten.  

De dijklichamen in de polder worden begraasd door koeien of schapen. De paadjes op de hellingen zijn door het vee ahw aangelegd om zich gemakkelijk te verplaatsen. Planten en grassen krijgen daardoor een mooie gelegenheid zich te handhaven. Veel Grote ratelaar staat er en ook de Gele morgenster, maar ook de Wilde marjolein. En zo is het genieten als je door het landschap fietst, de uitzichten en doorkijkjes als je een klein gehucht passeert en een distelvlinder gewoon een een eindje met je mee vliegt. Natuurlijk noem ik maar een paar planten nu, maar er staan er zeker meer dan 100 soorten en sommige sloten zijn een waar floraparadijs voor de florist met vele zelkdzame soorten. 

Deze column draag ik op aan een goede vriendin in het midden van ons land, vlakbij de Hoge Veluwe. Zij heeft een groot hart voor de natuur, fotografeert veel en kent de Veluwe op haar duimpje.


Een mooie zondagnamiddag nog en tot volgende week..

Henk.

Foto  Duivekervel.


   

  


Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Folibee